Η απο-ισπανοποίηση της Ρεάλ Μαδρίτης

Στις 11 Μαΐου του 1966 η Ρεάλ Μαδρίτης νίκησε με 2-1 την Παρτίζαν στο Χέιζελ και κατέκτησε το έκτο Κύπελλο Πρωταθλητριών στην ιστορία της. Και οι έντεκα παίκτες που φόρεσαν τη λευκή φανέλα ήταν Ισπανοί, όπως επίσης ο προπονητής τους Μιγκέλ Μουνιόθ.

Σαράντα τέσσερα χρόνια αργότερα, η Ισπανία κατακτούσε τον πρώτο παγκόσμιο τίτλο της στα γήπεδα της Νοτίου Αφρικής έχοντας στην ομάδα της πέντε παίκτες της Ρεάλ Μαδρίτης. Στο Euro 2021 στο ρόστερ της Φούρια Ρόχα δεν υπήρχε εκπρόσωπος των Μερένγκες.

Για να φτάσουμε στην 7η Ιανουαρίου 2023 και η Βασίλισσα να παραταχθεί για πρώτη φορά στα 121 χρόνια ιστορίας της χωρίς έναν ισπανό ποδοσφαιριστή στη σύνθεσή της.

Η αντίφαση

Τι μεσολάβησε στις 4.564 μέρες, από τις 10 Ιουλίου 2010 μέχρι το περασμένο Σάββατο για να μετατραπεί το παλάτι σε Βαβέλ;

Στην είδηση που έκανε τον γύρο του κόσμου κρύβεται μια αντίφαση. Με τους έντεκα ξένους παίκτες στο αρχικό της σχήμα στο παιχνίδι με τη Βιγιαρεάλ η Ρεάλ στέλνει μήνυμα πως οι ακαδημίες της δεν λειτουργούν σωστά και επομένως δεν μπορούν να στελεχώσουν την πρώτη ομάδα, όπως συνέβαινε στο παρελθόν.

Πρόσφατη έρευνα του CIES, του διεθνούς παρατηρητηρίου του ποδοσφαίρου που έχει έδρα το Πανεπιστήμιο του Νοσατέλ στην Ελβετία, έδειξε πως η Ρεάλ Μαδρίτης είναι το κλαμπ που εκπροσωπείται περισσότερο από κάθε άλλη ομάδα στο big 5 των πρωταθλημάτων, από παίκτες που αναδείχτηκαν από τις ακαδημίες της. Σαράντα τρεις απόφοιτοί της παίζουν αυτή τη στιγμή στα κορυφαία πρωταθλήματα έναντι 38 της Μπαρτσελόνα.

Μια επίσης σημαντική λεπτομέρεια: από το 2010 μέχρι σήμερα η Ρεάλ έχει βάλει στα ταμεία της από πωλήσεις παικτών που αναδείχτηκαν από την ακαδημία της 399 εκατ. ευρώ.

Λάθη επί λαθών

Μεταγραφικές αστοχίες, υπερτιμημένοι παίκτες, μεγάλα συμβόλαια, μικρή συμμετοχή οδήγησαν τη Ρεάλ στην απο-ισπανοποίησή της.

Από τους 69 παίκτες που απέκτησε η Βασίλισσα από την αρχή του αιώνα μόνο οι 26 μπορούσαν να αγωνιστούν στη Φούρια Ρόχα. Παράλληλα από τους νέους που προωθήθηκαν στην πρώτη ομάδα, πολλές φορές αναγκαστικά λόγω της αναλογίας που επιβάλει η UEFA για τα παιχνίδια των ευρωπαϊκών διοργανώσεων, μόνο ο Ντάνι Καρβαχάλ κατέκτησε θέση βασικού.

Η πολιτική που ακολούθησε η Ρεάλ τα τελευταία χρόνια φώναζε από μακριά το πού θα κατέληγε. Πέρυσι, στο παιχνίδι του Τσάμπιονς Λιγκ με αντίπαλο τη Σέριφ στο Σαντιάγο Μπερναμπέου οι Μερένχες ολοκλήρωσαν τον αγώνα χωρίς ισπανό παίκτη.

Στο ρόστερ της Ρεάλ υπάρχουν αυτή τη στιγμή παίκτες εννέα διαφορετικών εθνικοτήτων: Βραζιλιάνοι, Γάλλοι, Γερμανοί, Βέλγοι, Ουκρανοί, Αυστριακοί, Ουρουγουανοί, Κροάτες και Ισπανοί. Οι τελευταίοι αποτελούν μειονότητα στα αποδυτήρια, με οκτώ εκπροσώπους. Μόνο δύο εξ αυτών – Καρβαχάλ, Ασένσιο – συμπεριλήφθηκαν στην ισπανική αποστολή για το Μουντιάλ του Κατάρ.

Η μόνη θέση την οποία καταλαμβάνει Ισπανός είναι αυτή του δεξιού οπισθοφύλακα. Καρβαχάλ και Λούκας Βάθκεθ σώζουν τα προσχήματα για την ισπανική παροικία στο Σαντιάγο Μπερναμπέου, καθώς Νάτσο, Θεμπάγιος και Ασένσιο συνήθως ζεσταίνουν τον πάγκο.

Στην αρχή του αιώνα ο μέσος όρος των Ισπανών στην ενδεκάδα της Ρεάλ ήταν 6,6. Ραούλ, Κασίγιας, Ιέρο, Σαλγάδο, Ελγκέρα, Γκούτι, Καράνκα, Μοριέντες, Παβόν διέπρεπαν με τη λευκή φανέλα ταυτόχρονα με τους Γκαλάκτικος.

Ο χρόνος υποχρέωνε τους ισπανούς παίκτες να αποχωρήσουν από την ενεργό δράση ή να πάνε σε άλλες πολιτείες αλλά η Ρεάλ δεν τους αντικαθιστούσε. Για να καταλήξουμε φέτος στον μ.ο. του 1,5 Ισπανού στην ενδεκάδα.

Σ’ αυτό το διάστημα μόνο τη σεζόν 2015/16 η Ρεάλ Μαδρίτης δεν απέκτησε ξένο παίκτη. Αντίθετα σε εννέα σεζόν οι Μερένγκες δεν έφεραν ισπανό ποδοσφαιριστή.

Η απόφαση του ισπανικού κλαμπ να στραφεί σε νεαρούς ξένους παίκτες σχεδόν μηδένισε τις πιθανότητες να προωθηθούν οι γηγενείς απόφοιτοι της ακαδημίας της. Βινίσιους, Ροντρίγκο, Εντρίκ, Βαλβέρδε, Μιλιτάο, Καμαβινγκά, Τσουαμενί σφράγισαν τις πόρτες στο Σαντιάγο Μπερναμπέου.

Το παράδοξο είναι πως τα 14 τελευταία χρόνια έχουν προωθηθεί 19 παίκτες από την ακαδημία αλλά οι 13 δεν «επιβίωσαν» πάνω από τρεις σεζόν. Εξαίρεση αποτελούν οι Νάτσο, Λούκας Βάθκεθ, Αρμπελόα και Καρβαχάλ.

Τροφοδοτεί… αντιπάλους

Αν είναι όμως τόσο κακοί οι Ισπανοί γιατί οι ξένες ομάδες θέλουν τόσο πολύ να τους αποκτούν;

Η Τσέλσι έδωσε 80 εκατ. ευρώ στη Ρεάλ για τον Μοράτα, ενώ προηγουμένως η Γιούβε τον είχε αγοράσει με 20 εκατ. ευρώ (στο ενδιάμεσο επέστρεψε ο παίκτης στη Μαδρίτη για 35 εκατ. ευρώ).

Μόνο το καλοκαίρι του 2020, εν μέσω κορωνοϊού, η Ρεάλ έβαλε στα ταμεία της 93 εκατ. ευρώ από τις πωλήσεις των Αχράφ (40 εκατ.), Ρεγκιλόν (30), Οσκαρ Ροντρίγκεθ (15), Χάβι Σάντσεθ (3), Ντάνι Γκόμεθ (2,5) και Ντε Φρούτος (2,5).

Η Ρεάλ καταφέρνει να ξεφεύγει από την τσιμπίδα της UEFA που αναφέρεται στην αναλογία των γηγενών παικτών και αυτών που αναδεικνύονται από τις ακαδημίες δηλώνοντας τους Καρβαχάλ, Νάτσο, Βάθκεθ, Βινίσιους, Ροντρίγκο και Μαριάνο, ενώ διαθέτει επιπλέον πέντε με ισπανικό διαβατήριο: τους Βαγιέχο, Οντριοθόλα, Βαλβέρδε, Θεμπάγιος και Ασένσιο.

Και όλοι μένουν ευχαριστημένοι, εκτός από το ισπανικό ποδόσφαιρο.