Ενας φορ δυναμίτης!

Το φευγιό του, το απόγευμα της περασμένης Κυριακής, προκάλεσε το ενδιαφέρον αρκετών. Και συγκίνηση σε  άλλους, αυτούς που άρχισαν

να… μυρίζουν ποδόσφαιρο, εκεί στα τέλη της δεκαετίας του ’70 και στις αρχές του ’80. Γιατί ο Ρομπέρτο «Ντιναμίτε», ήταν ένας βραζιλιάνος κυνηγός με πολύ δυναμισμό στο παιχνίδι του, εξού και το προσωνύμιο «Ντιναμίτε» που

του… κόλλησε ένας δημοσιογράφος της πατρίδας του. Τώρα, αν το ζητούμενο ή το ερώτημα σχετίζεται με το «γιατί μας ενδιαφέρει ένας πρώην άσος», η απάντηση μπορεί και να είναι απλή: κυρίως, διότι η πορεία του στον χρόνο φέρνει πάντα στον νου το επίκαιρο «κάλλιο πρώτος στο χωριό παρά δεύτερος στην πόλη» ή αλλιώς αναδεικνύει τη σημασία της προσαρμογής στο ποδόσφαιρο.

Ο «Ντιναμίτε» τα χρόνια εκείνα ήταν ένας απόγονος του Πελέ. Ενας λευκός ανάμεσα σε τόσους μαύρους βραζιλιάνους άσους που ξεπηδούσαν όπως τα λουλούδια την άνοιξη. Ο μακρυμάλλης στράικερ δεν είχε τη φήμη του «λευκού Πελέ», δηλαδή του Ζίκο, μπορούσε όμως να βάλει γκολ με όλους τους τρόπους. Κάπως έτσι εξελίχθηκε στον άνθρωπο που έσκισε δύχτυα και κατέρριψε πολλά ρεκόρ – παραμένει κορυφαίος σκόρερ στα βραζιλιάνικα πρωταθλήματα όπως κι αν επισήμως ονομάζονται αυτά. Φυσικά, δεν πρόκειται να βρεθεί άλλος να τον ξεπεράσει. Αλλαξαν οι καιροί. Τώρα, οσάκις εμφανιστεί ένα ταλέντο φεύγει από τη χώρα του καφέ και έρχεται στην Ευρώπη. Ενώ τότε, τα κοντέρ έσπασαν ο Πελέ και ο «Ντιναμίτε», ξεκάθαρα γιατί έμειναν «μια ζωή εκεί». Οχι ακριβώς 100% στη Βραζιλία, αναφορικά για τον επιθετικό. Διότι επιχείρησε να δείξει την αξία του στην Μπαρτσελόνα κι όμως απέτυχε, δεν στέριωσε, μόλις οκτώ παρουσίες κατέγραψε στην Ισπανία και γύρισε άρον άρον στην πατρίδα. Λαγωνικό από τα λίγα στο «κουτί», σημάδευε σωστά, κάτι όμως εμπόδιζε τους εκάστοτε ομοσπονδιακούς να τον έχουν «πρώτη επιλογή» και έτσι ερχόταν από τον πάγκο τόσο στο Μουντιάλ του ’78 όσο και σε αυτό της Ισπανίας, τέσσερα χρόνια (’82) μετά, όταν μπήκε στη λίστα επειδή τραυματίστηκε ο «πολύς» Καρέκα. Τελικά, ο «Ντιναμίτε» αποδείχθηκε ένας παίκτης με λάμψη μόνο στα εγχώρια για τον ίδιο ποδοσφαιρικά ύδατα, ένας παίκτης που δεν προσαρμόστηκε στην Ευρώπη ποτέ και απέδειξε πως ήταν γεννημένος για να κυριαρχεί στον δικό του τόπο δράσης. Οπως τόσοι και τόσοι, αυτοί με το χάρισμα που τους έκανε πασίγνωστους αλλά όχι μυθικούς στη μακρά ιστορία του ποδοσφαίρου.