Η αποκάλυψη του «Γκαφατζή»

^«Δεν ένιωσα ποτέ ότι με τη “Φάλαινα” επιστρέφω» έλεγε συχνά ο Μπρένταν Φρέιζερ στις συνεντεύξεις που παραχωρούσε κατά τη διάρκεια του τελευταίου Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας, όπου η τελευταία ταινία του Ντάρεν Αρονόφσκι (που προβάλλεται με επιτυχία εδώ και λίγο καιρό στην Ελλάδα) έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της και πλασαριζόταν ως στο μεγάλο comeback του ηθοποιού. «Στην πραγματικότητα δεν σταμάτησα ποτέ να εργάζομαι».

Είναι αλήθεια. Ομως αλήθεια επίσης είναι ότι ο Μπρένταν Φρέιζερ των τελευταίων 10 χρόνων ουδεμία σχέση έχει με τον μυώδη νεαρό σταρ που από τα μέσα της δεκαετίας του 1990 μέχρι τα τέλη της αμέσως επόμενης συγκαταλεγόταν ανάμεσα στα εμπορικότερα ονόματα του Χόλιγουντ. Ταινίες του που δεν χάρηκαν ποτέ ευνοϊκής υποδοχής από τους κριτικούς τον είχαν μετατρέψει σε σούπερ σταρ του κοινού· από τη «Μούμια» και την επιστροφή της μέχρι τον «Γκαφατζή της ζούγκλας» και τον «Αστυνόμο της συμφοράς». Μια άλλη αλήθεια, όμως, είναι ότι από εκείνα κιόλας τα χρόνια το όνομα του Μπρένταν Φρέιζερ «πεταγόταν» πού και πού σε κάποια ταινία μεγαλύτερων καλλιτεχνικών προσδοκιών, είτε αυτή ήταν το «Θεοί και δαίμονες» είτε ο «Ησυχος Αμερικανός» είτε το «Crash». Ολες αυτές οι ταινίες διακρίνονταν στα Οσκαρ με υποψηφιότητες – το «Crash», θυμίζουμε, κρίθηκε καλύτερη ταινία του 2005. Ομως ο ίδιος ο Φρέιζερ ποτέ.

Αποκαλυπτικός με όλη τη σημασία της λέξης, ο Φρέιζερ στη «Φάλαινα» υποδύεται έναν ανθρώπινο όγκο κρέατος, βάρους περίπου 300 κιλών, που μαραζώνει βυθισμένος σε έναν καναπέ μην μπορώντας να ξεπεράσει μια αμαρτία του παρελθόντος του. Η διάρκεια της ιστορίας της ταινίας είναι περίπου μια εβδομάδα (οι ημέρες ορίζονται με τίτλους σαν κεφάλαια) και μέσα σε αυτό το διάστημα ο Τσάρλι θα βρεθεί αντιμέτωπος με τα πιο κοντινά πρόσωπα της ζωής του και κυρίως με τον ίδιο του τον εαυτό. Το αποτέλεσμα είναι μια εξαιρετικά υποβλητική ταινία που, κλεισμένη σε ένα δωμάτιο και με εξαιρετικές ερμηνείες από όλους τους ηθοποιούς (Χονγκ Τσάου, Τάι Σίμπκινς, Σαμάνθα Μόρτον), μιλά για την αλήθεια της καρδιάς, την αλήθεια που όλοι οφείλουν να αφήνουν ελεύθερη. Η σχεδόν τρομακτική παρουσία του στην ταινία οφείλεται σε προσθετικά και άλλα εφέ, αν και ο ίδιος ο ηθοποιός έχει βαρύνει αρκετά στην πραγματικότητα.

Αυτή η αλήθεια της «Φάλαινας» ήταν που ενδιέφερε τον Αρονόφσκι που μόλις είδε τον Φρέιζερ στο τρέιλερ μιας βραζιλιάνικης ταινίας αποφάσισε ότι αυτός θα ήταν ο Τσάρλι του, παρότι δεν είχε υπόψη του τις περισσότερες ταινίες του. Ο Αρονόφσκι μάλιστα ήταν που έπεισε τόσο τους παραγωγούς όσο και τον Σάμιουελ Ντ. Χάντερ, συγγραφέα του θεατρικού έργου στο οποίο στηρίζεται η ιστορία της ταινίας (και συν-σεναριογράφο της με τον σκηνοθέτη) ότι ο Φρέιζερ ήταν ο άνθρωπος που έπρεπε να πάρει τον ρόλο του Τσάρλι.

Γιος Καναδών, ο Μπρένταν Φρέιζερ γεννήθηκε στις 3 Δεκεμβρίου του 1968 στην Ιντιανάπολις της Ιντιάνα. Η φύση της δουλειάς των γονιών του σήμανε διαρκή μετακίνηση, τόσο εντός Ηνωμένων Πολιτειών όσο και εκτός. Για την ακρίβεια, ήταν στο Λονδίνο όταν ο Μπρένταν Φρέιζερ ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με το θέατρο, γεγονός που τον ώθησε να ασχοληθεί περισσότερο με την υποκριτική σπουδάζοντας στο Ινστιτούτο Καλών Τεχνών Κόρνιτς του Σιάτλ. Η πρώτη επαφή με τον κινηματογράφο ήρθε στις αρχές της δεκαετίας του 1990 όταν εμφανίστηκε κρατώντας ένα μικρό ρόλο στην ταινία «Ερωτικό χτύπημα» με πρωταγωνιστή τον Ρίβερ Φίνιξ. Θα ακολουθούσε ένας προβιβασμός στον «Ροκά των σπηλαίων», ενώ βρέθηκε και στο ensemble καστ της cult ταινίας «School ties», δίπλα στον Ματ Ντέιμον, τον Μπεν Αφλεκ και τον Κρις Ο’Ντόνελ, που επίσης τότε έκαναν τα πρώτα βήματά τους. Το άστρο του εκτινάχθηκε στο διάστημα το 1997 μετά την απρόβλεπτη επιτυχία της κωμωδίας «Ο γκαφατζής της ζούγκλας», στην οποία ο Φρέιζερ αξιοποίησε πλήρως τη φυσική γοητεία του και το όμορφο παρουσιαστικό του (υπήρξε πολύ γεροδεμένος και γυμνασμένος), αναδεικνύοντας συγχρόνως το ταλέντο του στην κωμωδία. Ακόμα και σήμερα ο Φρέιζερ θυμάται και περιγράφει τον ρόλο του Τζορτζ στον «Γκαφατζή» ως εκείνον που άλλαξε δραματικά την καριέρα του. Εναν χρόνο αργότερα ο Φρέιζερ παντρεύτηκε τη συμπρωταγωνίστριά του στον «Γκαφατζή» Αφτον Σμιθ, με την οποία απέκτησε τρία παιδιά (χώρισαν μια δεκαετία αργότερα).

Ομως προς τα τέλη της δεκαετίας του 2000 το όνομα του Φρέιζερ άρχισε να φθίνει. Τα χρόνια της νιότης είχαν παρέλθει, οι ταινίες του δεν είχαν την απήχηση που είχαν και ο ίδιος έπαιρνε όλο και περισσότερο βάρος. Δεν χάθηκε πράγματι, κατέληξε όμως στα αζήτητα μέχρι την εποχή που ο Ντάρεν Αρονόφσκι τον ανακάλυψε και τον επέλεξε. Ο σκηνοθέτης κάτι ήξερε. Τέσσερις μέχρι σήμερα ηθοποιοί που έχουν παίξει σε ταινίες του προκλητικού αμερικανού σκηνοθέτη έχουν προταθεί για το Οσκαρ: η Ελεν Μπέρστιν («Ρέκβιεμ για ένα όνειρο»), ο Μίκι Ρουρκ και η Νταϊάν Λέιν («Ο παλαιστής») και η Νάταλι Πόρτμαν («Μαύρος κύκνος») που τελικά κέρδισε το βραβείο. Με τη «Φάλαινα» φαίνεται ότι επιτέλους, στα 54 του, ο Φρέιζερ θα δει το όνομά του ανάμεσα στα πέντε που θα διεκδικήσουν το Οσκαρ Α’ ανδρικού ρόλου, αν και τελικά έχασε τη Χρυσή Σφαίρα καλύτερης ανδρικής ερμηνείας σε δραματική ταινία από τον Οστιν Μπάτλερ του «Elvis».