Περικοπές ετών καταστρέφουν {LF}την εκπαίδευση

Δείχνοντας την τεράστια απαξίωση από διαδοχικές συντηρητικές κυβερνήσεις, η διδασκαλία ως διά βίου δέσμευση έχει γίνει σπάνια στη Βρετανία (και ακόμη πιο σπάνια μεταξύ των ανδρών: στην τελευταία καταμέτρηση το 75,5% των δασκάλων στην Αγγλία ήταν γυναίκες).

Η πρόσληψη και η διατήρηση του προσωπικού αναγνωρίζεται ως πρόβλημα από τους υπευθύνους χάραξης πολιτικής, όπως και στους τομείς της υγείας και της περίθαλψης. Ομως, με τους εκπαιδευτικούς στη Σκωτία να βρίσκονται ήδη σε απεργία, η αίσθηση της κρίσης αυξάνεται. Τα στοιχεία που ελήφθησαν από τους Εργατικούς δείχνουν ότι από τους 270.000 εκπαιδευτικούς που προκρίθηκαν στην Αγγλία μεταξύ 2011 και 2020, οι 81.000 έχουν ήδη εγκαταλείψει το επάγγελμα. Μια συνέπεια αυτού του υψηλού ποσοστού εγκατάλειψης είναι ότι η μέση ηλικία των δασκάλων στην Αγγλία είναι πολύ χαμηλότερη από ό,τι σε συγκρίσιμες χώρες. Μόλις το 18% είναι άνω των 50. Ο μέσος όρος στον Οργανισμό Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης είναι 34%.

Πριν από τέσσερα χρόνια, ο τότε υπουργός Εκπαίδευσης δημιούργησε στρατηγική με στόχο την αναστροφή αυτών των καταστροφικών τάσεων. Αλλά ύστερα από έξι υπουργούς Εκπαίδευσης η κατάσταση είναι ακόμη χειρότερη. Ο επικεφαλής ενός συνδικάτου διευθυντών περιέγραψε τον τεράστιο αριθμό των απλήρωτων θέσεων εκπαίδευσης πέρυσι ως «καταστροφικό».

Η αμοιβή δεν είναι ο μόνος λόγος για τον οποίο τα σχολεία αποτυγχάνουν να βρουν και να κρατήσουν προσωπικό. Ο φόρτος εργασίας, οι πιέσεις που συνδέονται με περικοπές και αλλαγές στη φύση της εργασίας είναι επίσης σχετικές. Αλλά η αμοιβή είναι κεντρικής σημασίας για την τρέχουσα κρίση και η ανεπαρκής απάντηση της κυβέρνησης το δείχνει αυτό. Σε πραγματικούς όρους, οι αμοιβές των επαγγελματιών της εκπαίδευσης έχουν μειωθεί κατακόρυφα από το 2009 (κατά 9,7% στη δευτεροβάθμια και 11,8% στην πρωτοβάθμια και πρώτη χρονιά), καθώς οι κεφαλαιακοί και άλλοι προϋπολογισμοί έχουν επίσης συρρικνωθεί.

Το ότι διευθυντές σχολείων ψηφίζουν για απεργία είναι μια ένδειξη του πόσο άσχημη έχει γίνει η κατάσταση. Σε έρευνα το 87% των επικεφαλής είπε ότι η ψυχική τους υγεία είχε υποστεί βλάβη. Ενώ οι δάσκαλοι μέχρι στιγμής δεν έχουν απειληθεί άμεσα με απαγόρευση απεργίας, η αντισυνδικαλιστική ρητορική από την κυβέρνηση μπορεί μόνο να πυροδοτήσει εντάσεις. Δεδομένου ότι ο εξαναγκασμός των ανθρώπων να διδάξουν δεν αποτελεί επιλογή, η κυβέρνηση πρέπει να επανεξετάσει την αποτυχημένη προσέγγισή της. Κανείς δεν πρέπει να θέλει το κλείσιμο των σχολείων ή την ακύρωση των μαθημάτων, αλλά για το σημερινό αδιέξοδο ευθύνεται η προσέγγιση των υπουργών στο θέμα.