Η Εύα ως ηρωίδα

Χορδές εθνικής υπερηφάνειας έθιξε, ως μη όφειλε, η υπόθεση Καϊλή: πρόσφατη μέτρηση την ανάγει σε νούμερο ένα πρόβλημα της χώρας σύμφωνα με την κοινή γνώμη! Αν αυτό ισχύει (αλήθεια, ισχύει;..) τι να πει κανείς; Οτι τα ‘χουμε χαμένα; Μάλλον δεν αρκεί… Την ίδια ώρα, πάντως, το ακόλουθο λένε ότι κάνει τον γύρο των σόσιαλ μίντια: γιατί απαξιώνουμε την Εύα Καϊλή; Είναι ηρωίδα: είναι η πρώτη πολιτικός που δεν κλέβει από το ελληνικό κράτος, αλλά από ξένο! Αν και βέβαια εδώ κάνουν λάθος: δεν έκλεψε. Της έδωσαν. Τη δεοντολογία, τους νόμους και τους κανονισμούς «έκλεψε», όχι το ταμείο. Τους παραβίασε, δηλαδή, κλέβοντας εμμέσως το ταμείο. Και, επιπλέον, με τη διαφθορά, έκανε και πολύ χειρότερα. Πάντως ευθέως χέρι στο δημόσιο ταμείο δεν έβαλε. Δεν είναι τέτοιες οι κατηγορίες που της έχουν καταλογίσει οι βελγικές Αρχές. Πέραν των αστειοτήτων όμως, παραμένει πολύ ενδιαφέρον το γεγονός ότι μόνον οι βελγικές δικαστικές Αρχές συνεχίζουν να ελέγχουν την υπόθεση. Οι ευρωπαϊκές, που το σκάνδαλο είναι 100% δικό τους και που διαθέτουν πολυδιαφημισμένες… αξίες και μηχανισμούς για τέτοια ζητήματα, εξακολουθούν πρακτικά να κρατάνε την ουρά τους απέξω, με την εξαίρεση της άρσης των καθηκόντων της Καϊλή στο Κοινοβούλιο. Εντάξει, αυτό έλειπε, να εκτελούσε και χρέη αντιπροέδρου από τη φυλακή…

Οι Βρυξέλλες έχουν περιέλθει σε κατάσταση παράκρουσης και δραματικής αμηχανίας με τρεις παραμέτρους: Πρώτον, την εικόνα που επί τόσα χρόνια και με τόση χαρτούρα και διαδικασίες οικοδομούν, που πήγε μέσα σε λίγες ημέρες αύτανδρη εκεί ακριβώς που έπρεπε: στα σκουπίδια. Δεύτερον, ότι ουδείς μπορεί ακόμα να γνωρίζει τι και ποιους ακόμα θα συμπαρασύρουν, άμεσα ή έμμεσα, οι εξελίξεις αυτής της ιστορίας. Το τι θα φέρουν ακόμα στο φως είτε για την ίδια υπόθεση, είτε για άλλες που τώρα θα πυροδοτηθεί η δημοσιοποίησή τους. Τρίτον, ότι αρχίζει, επιτέλους, να συνειδητοποιείται από την κοινή γνώμη των ευρωπαϊκών κρατών τι συμβαίνει στο λατιφούντιο των Βρυξελλών με τις περίφημες ΜΚΟ και τον ρόλο των διαφόρων πρώην (και εν ενεργεία) πολιτικών και διοικητικών στελεχών της ΕΕ που κατά χιλιάδες φτιάχνουν εταιρείες και πουλάνε πανάκριβα την τεχνογνωσία, τις σχέσεις, τις πληροφορίες και τις δυνατότητες παρέμβασης που έχουν αποκτήσει στους κόλπους της ΕΕ.

Αυτό το… υπέροχο άθλημα του ευρωπαϊκού λόμπινγκ είναι ένας μηχανισμός πλουτισμού από τη δεσπόζουσα θέση που κατείχαν ή κατέχουν στους υπερεθνικούς οργανισμούς. Και έχει κατασκευάσει έναν ολόκληρο κόσμο, έναν πλανήτη διαφθοράς. Εκεί όπου όλα είναι φτιαγμένα (από τους ίδιους πρακτικά ανθρώπους) ώστε να μπορούν οι δουλειές να γίνονται νομότυπα, αλλά και με μεγάλο οικονομικό όφελος για τους ίδιους. Τώρα τι διαφορετικό συνέβη; Οι εν λόγω, ξεπέρασαν κάθε μέτρο. Αυτή είναι η ουσία. Αν δεν είχαν πάρει τα μυαλά τους τόσο αέρα, δεν θα τους είχε πάρει ακόμα κανείς χαμπάρι. Κάτι που πιθανότατα δεν θα συνέβαινε και αν δεν τους κάρφωναν κάποιοι για δικούς τους λόγους, γιατί κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα.

Οι Βρυξέλλες ασθενούν βαρέως. Ομως ουδείς εκεί έχει πραγματική προτεραιότητα να εξυγιάνει την κατάσταση. Το μυαλό τους είναι σε κάτι εντελώς διαφορετικό: αφενός, στο πώς να πετύχουν να δείξουν ότι το έκαναν (αλλά όχι και να το κάνουν) ώστε να φύγει από πάνω τους η κακιά ρετσινιά και, αφετέρου, πώς να μπορέσουν να διατηρήσουν αυτές τις λίαν προσοδοφόρες λειτουργίες ζωντανές. Γιατί, τέλος πάντων, να βγαίνει και κανένα φράγκο… Και, από αυτή την άποψη, τελικά, η Εύα Καϊλή, όντως είναι ηρωίδα. Επειδή, έστω και ακούσια, άνοιξε τον δρόμο, με περισσή… αυτοθυσία να έρθει στο φως όλος αυτός ο εσμός, ο μεταμφιεσμένος σε τεχνοκρατία με δήθεν δημοκρατική νομιμοποίηση, που όλο κουνάει το δάχτυλο. Και, επιτέλους, να βρεθεί σε δύσκολη θέση.