«Κάτι νοσταλγικό, χωρίς να ξαναγυρνάμε εκεί»

Τα «Φτηνά τσιγάρα», η ταινία του Ρένου Χαραλαμπίδη, σημάδεψε την έναρξη της δεκαετίας του 2000. Τι κι αν όταν πρωτοπροβλήθηκε στον κινηματογράφο Απόλλων, εισέπραξε κακές κριτικές και το κοινό την αγνόησε; Η θεατρική της μεταφορά με τη μορφή μιούζικαλ στην Εναλλακτική Σκηνή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής συνεπήρε το κοινό και μετά τις περσινές sold out παραστάσεις, φέτος διανύει τη δεύτερη, εξίσου επιτυχημένη, σεζόν της. Η σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Ρήγου, η μουσική του Παναγιώτη Καλαντζόπουλου και το λιμπρέτο του Πέτρου Βουνισέα έχει μετεξελίξει το φιλμ σε μια ρομαντική οπερέτα σε 34 σκηνές και 19 τραγούδια.

«Εχει γίνει μια δραματουργική επεξεργασία κι έχει οδηγηθεί παραστασιακά αλλά και κειμενικά σε τελείως άλλη κατεύθυνση, επειδή είναι μιούζικαλ. Προστέθηκαν και πολλά κομμάτια, πολλές σκηνές άλλαξαν θέση και πλέον δεν νομίζω ότι θυμίζει την ταινία ούτε σε ατμόσφαιρα, ούτε σε αισθητική», αναφέρει στο «ΝΣυν» ο Κωνσταντίνος Μπιμπής, ο οποίος πρωταγωνιστεί. «Η ιδέα του Κωνσταντίνου Ρήγου ήταν πως πέρα από το κεντρικό ζευγάρι που είναι κάπως φυσιολογικοί στον τρόπο που συμπεριφέρονται και μιλούν, οι γύρω χαρακτήρες είμαστε λίγο εξπρεσιονιστικοί, φουλ θεατρικοί. Οχι καρικατούρες αλλά φλερτάρουμε με την καρικατούρα. Κι αυτό είναι κάτι που αγαπάω να κάνω, να φτιάχνω σχήματα και ρόλους, πιο παραβολικά», συνεχίζει ο ηθοποιός ο οποίος υποδύεται δύο ρόλους.

Το ανεκπλήρωτο του έρωτα
Η αρχική παρτιτούρα της ταινίας με τις φθαρμένες τηλεκάρτες, τις γόπες, τις τυχαίες συναντήσεις και τα φιλιά που δεν βρήκαν τον δρόμο τους, πλημμυρίζει τη σκηνή σ’ ένα τοπίο «ανδρικού ρομαντισμού» όπως αναφέρει ο συνθέτης Παναγιώτης Καλαντζόπουλος. «Φαντάζομαι ότι λόγω κειμένου ίσως θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και έτσι, αλλά νομίζω δεν είναι τόσο έμφυλο με αυτήν την έννοια όσο ότι έχει ένα νοσταλγικό χαρακτήρα. Για μια Αθήνα που είχε καρτοτηλέφωνα, για μια εποχή διαφορετική. Εχει κάτι το νοσταλγικό, χωρίς όμως να πρέπει να ξαναγυρίσουμε σε αυτό. Είναι αυτή η προ 20 ετών Αθήνα, που στο μυαλό το δικό μου, όταν ήμουν τότε 10 χρόνων, έχει κάτι το ρομαντικό. Το οποίο όμως φαντάζομαι ότι για τους ανθρώπους μεγαλύτερης ηλικίας μπορεί και να μην είναι αλήθεια», τονίζει ο Κ. Μπιμπής και συμπληρώνει. «Νομίζω ότι η παράσταση από 20 χρόνια απόσταση πλέον, είναι σαν να αντιμετωπίζει την Αθήνα και τους ανθρώπους το 2000 λίγο λαογραφικά. Χωρίς όμως να παίρνει θέση και δικαίως το κάνει. Γιατί αυτοί οι χαρακτήρες που έχουν τραβηχτεί πολύ θεατρικά, υπήρχαν και σε ένα βαθμό ακόμα υπάρχουν, ίσως όχι τόσο στο αστικό κέντρο, αλλά στα περίχωρα ή στην επαρχία. Το βασικό θέμα νομίζω του Ρένου είναι αυτό το ανεκπλήρωτο του έρωτα που όταν δεν εκπληρώνεται μένει πάντα ιδανικό στο μυαλό μας. Και ταυτόχρονα σχολιάζει και όλο αυτό το πατριαρχικό, το έμφυλο, το σεξιστικό των αντρών, όλο αυτό το πράγμα, το οποίο νομίζω δεν κουνάει δάχτυλο, δεν παίρνει θέση, το παρουσιάζει σαν αστική λαογραφία. Αυτό είναι πολύ ο τρόπος μου. Δηλαδή δεν μου αρέσει να κουνάνε τα δάχτυλα. Μου αρέσει να λέμε τα πράγματα με χιούμορ και τελικά έτσι γίνονται και προσλαμβάνονται και πιο ουσιαστικά από το κοινό».

Στη μουσικοθεατρική προσαρμογή των «Φτηνών τσιγάρων», τα τραγούδια και η μουσική απέκτησαν μια μάλλον προνομιακή θέση σε σχέση με την ταινία, ένα στοιχείο που γοήτευσε τον Κ. Μπιμπή στο εγχείρημα. «Οσοι με ξέρουν, γνωρίζουν τη μεγάλη μου αγάπη για τη μουσική και το τραγούδι. Οπότε περνάω πάρα πολύ όμορφα και δεν έχω ξαναβρεθεί σε μιούζικαλ ποτέ. Κι αυτό ήταν το πολύ ενδιαφέρον με την παράσταση ότι μέχρι τα «Φτηνά τσιγάρα» και το «Σπιρτόκουτο» είχαμε συνηθίσει να μεταφράζουμε τα μιούζικαλ, κάτι που εμένα μου φαινόταν κάπως άβολο. Εχω μεγάλη αγάπη στα μιούζικαλ τα αγγλικά και τα αμερικάνικα οπότε κάθε φορά που τα έβλεπα εδώ να μεταφράζονται ένιωθα ότι έχαναν ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της γοητείας τους. Τώρα, χαίρομαι που κάπως έτσι τώρα δειλά δειλά γίνονται προσπάθειες για ελληνικά μιούζικαλ από την αρχή γιατί υπάρχει υλικό στους ηθοποιούς, τους τραγουδιστές και τους μουσικούς. Μπορεί να γίνει αυτό» δηλώνει ο ίδιος, ο οποίος έχει ξεκινήσει ζωντανές εμφανίσεις κάθε Τρίτη στο Faust, παρέα με την μπάντα του D/αλκ/ance παίζοντας ’90s και 00s rnb, hip hop, ποπ κομμάτια μαζί με ρεμπέτικα και λαϊκά.