«It’s not too late»

Ευτυχώς που οι μέρες γύρω από τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά έχουν ένα ισχυρό αμυντικό σύστημα. Είναι αυτό που το αγοράζεις μία φορά και το έχεις εύκολα κοντά σου για να σου προσφέρει ό,τι είναι σήμερα δυσεύρετο: ελπίδα. Είναι οι χριστουγεννιάτικες ιστορίες του Καρόλου Ντίκενς. Τραυματισμένος από τα δύσκολα παιδικά του χρόνια, κατάφερε να κρατήσει το φως στον ψυχισμό του και να δώσει στους αναγνώστες του, αιώνες τώρα, μία ακλόνητη στιγμή, το νόημα της οποίας το χώρεσε σε μία πρόταση προς τον πρόγονο του 1%, Εμπενίζερ Σκρουτζ: «It’s not too late». Δεν είναι αργά για να αλλάξει κανείς τον τρόπο που βλέπει τον κόσμο γύρω του να προσπαθεί να ζήσει. Δεν είναι αργά για να κρατήσουμε ανοιχτές τις καρδιές μας να αισθανθούν τα αμυδρά σκιρτήματα του άλλου που μας πλησιάζει για να ενωθεί μαζί μας. Δεν είναι αργά για να τινάξουμε από πάνω μας το βαρύ αμπέχονο του κυνισμού και να τολμήσουμε να ζητήσουμε από τον εαυτό μας να γίνει συμπονετικός. Δεν είναι αργά να γελάσουμε, να χορέψουμε, να ευχαριστηθούμε, να αναγεννηθούμε.

Κάθε γέννηση (ακόμη και αυτή ενός έρωτα, μιας φιλίας ή ενός πάθους) ανανεώνει το θαύμα της δημιουργίας του κόσμου, παρατείνει τη γέννησή του, γράφει ο ψυχαναλυτής Μάσιμο Ρεκαλκάτι στη «La Repubblica». Για να παρατηρήσει ότι αυτό συμβαίνει και στη δημιουργία του έργου τέχνης. Γεννώντας ένα έργο, ο καλλιτέχνης δεν περιορίζεται στην αναπαράσταση ενός κόσμου που ήδη υπάρχει, αλλά φέρνει έναν νέο κόσμο.

Σε αυτό λοιπόν το «It’s not too late» του Ντίκενς βλέπουμε τη ζωή να αναδύεται από το σκοτάδι, από το αίμα, από τα σπλάχνα, από τη σκιά, από τη λάσπη. Τα γραπτά του Ντίκενς γιορτάζουν τη φωτεινή διάσταση αυτού που παραμένει, αυτού που δεν θέλει να πεθάνει, αυτού που θέλει να συνεχίσει να γεννιέται. Το νιώθουμε όταν ο Σκρουτζ αναφωνεί: «Είμαι ελαφρύς σαν φτερό, είμαι ευτυχισμένος σαν άγγελος, είμαι χαρούμενος σαν μαθητής. Είμαι τόσο ζαλισμένος όσο ένας μεθυσμένος άνθρωπος. Καλά Χριστούγεννα σε όλους! Καλή χρονιά σε όλο τον κόσμο»!