Το Κατάρ κέρδισε τα πιο πολλά στοιχήματα

Καλύτερο φινάλε από έναν επικό τελικό που θα περάσει στην ιστορία ως το «Ματς του αιώνα» (εκθρονίζοντας από την πρώτη θέση τον ημιτελικό του 1970 μεταξύ Ιταλίας – Γερμανίας) δεν θα μπορούσε να φανταστεί ούτε το Κατάρ ούτε η FIFA και αποτέλεσε τον ιδανικό επίλογο.

Στη σκιά του Qatargate ολοκληρώθηκε στη χώρα του Κόλπου το πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο που διεξήχθη ποτέ στον αραβικό κόσμο και στη Μέση Ανατολή.

Ο πρόεδρος της FIFA Τζιάνι Ινφαντίνο δεν δίστασε να το χαρακτηρίσει το καλύτερο όλων των εποχών και δεν είναι τυχαίο ότι εδώ και αρκετούς μήνες είχε επιλέξει να διαμένει στο Κατάρ ελέγχοντας και προσωπικά την εξέλιξη των έργων. Οι διοργανωτές, αν και το μικρότερο κράτος που οργάνωσε ποτέ το Παγκόσμιο Κύπελλο, δεν τσιγκουνεύτηκαν τα έξοδα (λεφτά – πράγματι – υπάρχουν) και ξόδεψαν πάνω από 220 δισεκατομμύρια δολάρια για τη διοργάνωση, έστω και όχι αποκλειστικά γι’ αυτήν, ένα ποσό που ενδεχομένως υπερκαλύπτει σε κόστος και τα 21 προηγούμενα Παγκόσμια Κύπελλα! Οταν για παράδειγμα το προηγούμενο πιο ακριβό, αυτό της Ρωσίας (2018), είχε αγγίξει τα 18 δισεκατομμύρια δολάρια.

Εισαγόμενη τεχνογνωσία
Φυσικά και τα εντυπωσιακά γήπεδα (επτά ολοκαίνουργια και ανακαινισμένο το όγδοο, το εθνικό στάδιο Χαλίφα) έκλεψαν την παράσταση και συγκέντρωσαν τα θετικότερα σχόλια και από τους ίδιους τους πρωταγωνιστές (ποδοσφαιριστές και προπονητές).

Οι διοργανωτές χρησιμοποίησαν – απόλυτα λογικά, καθώς δεν είχαν την απαιτούμενη εμπειρία – και τεχνογνωσία εισαγόμενη. Μάλιστα μεταξύ των εργαζομένων από το εξωτερικό πάνω από 100 Ελληνες δούλεψαν στη διοργάνωση (μεταφορές, τεχνολογία, ασφάλεια κ.λπ.) με επιτυχία, χωρίς σε αυτούς να συνυπολογίζουμε τους εργαζομένους στο μετρό με τις δύο ελληνικές εταιρείες που είχαν αναλάβει το μεγαλύτερο μέρος του έργου και έφεραν πολλούς έλληνες εργοδηγούς στην Ντόχα.

Από την άλλη πλευρά έριξαν άφθονα χρήματα και στην τεχνολογία υπερκαλύπτοντας τις αυξημένες απαιτήσεις της εποχής ιδιαίτερα στο ψηφιακό επίπεδο.

Στους δύο όμως τομείς όπου έριξαν το μεγαλύτερο βάρος ήταν οι μεταφορές και η ασφάλεια. Στο πρώτο κομμάτι, για πρώτη φορά στην ιστορία των μεγάλων διοργανώσεων η οικοδέσποινα χώρα ανέλαβε ένα κολοσσιαίο έργο, να μεταφέρει δωρεάν όσους θα συμμετείχαν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο στο Παγκόσμιο Κύπελλο και για αυτόν τον λόγο χρησιμοποιήθηκαν 3.000 λεωφορεία και 10.000 οδηγοί, μεταφέροντας συνολικά όλες αυτές τις μέρες σχεδόν 10.000.000 ανθρώπους!

Ο δεύτερος τομέας όπου έριξαν το βάρος τους ήταν η ασφάλεια. Η απαγόρευση της πώλησης αλκοόλ στα γήπεδα (έτσι κι αλλιώς είναι μέρος της καθημερινότητάς τους) βοήθησε τα μέγιστα και δεν είναι τυχαίο ότι δεν είχαμε το παραμικρό επεισόδιο, ενώ για πρώτη φορά σε μεγάλη ποδοσφαιρική διοργάνωση δεν συνελήφθη ούτε ένας άγγλος οπαδός. Επιστρατεύτηκαν χιλιάδες αστυνομικοί – 3.500 μόνο από την Ιορδανία, που είναι ιδιαίτερα αυστηροί και είχαν κυρίως στην επίβλεψή τους Αγγλους και Γερμανούς.

Αγωνία ως το τέλος
Από αγωνιστικής άποψης ήταν ένα από τα κορυφαία Παγκόσμια Κύπελλα όλων των εποχών και ο βασικός λόγος είναι ότι έγινε χειμώνα και οι παίκτες ήταν στο ξεκίνημα της σεζόν και όχι εξουθενωμένοι στο φινάλε μιας μαραθώνιας χρονιάς. Η φάση των ομίλων (αρχικά) προσέφερε μεγάλες συγκινήσεις με προκρίσεις και (τις περισσότερες) κατατάξεις να κρίνονται στο τελευταίο λεπτό των τρίτων αγώνων κάθε ομάδας. Στα νοκάουτ είχαμε… επικά δράματα με προκρίσεις-έκπληξη στα πέναλτι (Κροατία με Βραζιλία, Μαρόκο με Ισπανία), μεγάλα παιχνίδια όπως το Αργεντινή – Ολλανδία και το Αγγλία – Γαλλία μαζί με το Πορτογαλία – Μαρόκο όπου οι Αφρικανοί ήταν το αλατοπίπερο της διοργάνωσης φτάνοντας για πρώτη φορά (ομάδα από την Αφρική) μέχρι τα ημιτελικά, δίνοντας άλλο χρώμα και σκορπώντας τον ενθουσιασμό σε όλο τον αραβικό κόσμο.

Η τεχνολογία βοήθησε (με το ημιαυτόματο οφσάιντ μεταξύ άλλων) ενώ είχαμε και γυναίκα διαιτητή για πρώτη φορά, τη Γαλλίδα Στεφανί Φραπάρ, που σφύριξε (με γυναίκες βοηθούς επίσης) τον αγώνα Γερμανία – Κόστα Ρίκα.

Το ραντεβού όλων ανανεώνεται για το 2026 στα γήπεδα του Μεξικού, των ΗΠΑ και του Καναδά.