Μια δίκαιη δίκη

Το διαβάσατε χθες, αλλά σκεφτείτε το πάλι: ένας υπουργός καθυβρίζει χυδαία με ανάρτησή του μια ελληνίδα πολίτη, κρύβεται πίσω από την ασυλία του όταν εκείνη του κάνει μήνυση για συκοφαντική δυσφήμηση και η Βουλή τον καλύπτει. Απέναντι σε αυτή τη μνημειώδη αυθαιρεσία, η πολίτης προσφεύγει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και δικαιώνεται. Συγκεκριμένα, το Δικαστήριο έκρινε ότι η άρνηση της Βουλής να άρει το 2018 την ασυλία του Πάνου Καμμένου εμπόδισε ευθέως την πρόσβαση της Ντόρας Μπακογιάννη σε ένα δικαστήριο και άρα τη δυνατότητά της να προστατεύσει το κύρος της. Αυτό συνιστά παραβίαση του άρθρου 6 § 1 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα.

Η απόφαση είναι πολύ σημαντική, καθώς εμποδίζει πλέον κάθε υπουργό να διεκδικεί ασυλία για αντιδικίες που προκύπτουν από πράξεις άσχετες με τα καθήκοντά του. Μένει να φανεί αν το δεδικασμένο που δημιουργείται θα γίνει σεβαστό από την Ελλάδα ή κάθε φορά που θίγεται ένας πολίτης θα πρέπει να προσφεύγει στο Στρασβούργο για να βρει το δίκιο του. Διότι το ΕΔΔΑ έχει εκδώσει μέχρι σήμερα άλλες δύο αποφάσεις στην ίδια κατεύθυνση, όχι για υπουργούς αλλά για βουλευτές. Και στη χώρα μας εξακολουθούν οι «εκπρόσωποι, έρημοι κι απρόσωποι» να κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν.

Η πρώτη απόφαση χρονολογείται από τον Νοέμβριο του 2006 και δικαίωσε τον εργολάβο οικοδομών Β. Τσαλκιτζή που δεν του επιτρεπόταν να κάνει μήνυση εναντίον του τότε βουλευτή (και νυν προέδρου της Βουλής) Κώστα Τασούλα για μια υπόθεση που αφορούσε ένα οικόπεδό του στην Κηφισιά. Η δεύτερη χρονολογείται από τον Φεβρουάριο του 2010 και δικαίωσε τον Π. Συγγελίδη που δεν μπορούσε να πετύχει την άρση της ασυλίας της τότε συζύγου του και βουλευτή Μιλένας Αποστολάκη για παραβίαση δικαστικής απόφασης που ρύθμιζε την επικοινωνία του με το παιδί του. Το Δικαστήριο δεν έκρινε επί της ουσίας τις υποθέσεις. Επισήμανε όμως – όπως και στην περίπτωση της Ντόρας Μπακογιάννη – ότι το Ελληνικό Σύνταγμα δίνει το δικαίωμα στο Κοινοβούλιο να αρνηθεί να άρει την ασυλία ενός μέλους του μόνον όταν οι πράξεις για τις οποίες διώκεται συνδέονται με άμεσο τρόπο με τη βουλευτική του δραστηριότητα.

Και στις δύο αυτές περιπτώσεις, ανεξαρτήτως του αν είχαν δίκιο ή άδικο, οι προσφεύγοντες διεκδίκησαν το δικαίωμά τους σε μια δίκαιη δίκη. Στοιχημάτισαν ότι μια παράλογη διάταξη που ισχύει στην Ελλάδα θα εκπέσει στην Ευρώπη – και κέρδισαν το στοίχημα. Είχαν βέβαια την τύχη να αναλάβει τις προσφυγές τους ένας παθιασμένος άνθρωπος που πίστευε βαθιά στην έννοια του δικαίου και στη μνήμη του οποίου αφιέρωσε τον περασμένο Ιούνιο η Πρόεδρος της Δημοκρατίας την πτέρυγα της βιβλιοθήκης του ΕΔΔΑ για την ελευθερία της έκφρασης.

Τον έλεγαν Σταύρο Τσακυράκη. Και μας λείπει ακατάπαυστα.