Ζήλιες και ξινίλες

Χθες «ανέβηκε» στην πλατφόρμα του Netflix το «Maestro» του Χριστόφορου Παπακαλιάτη. Είναι αυτό το μεγαλύτερο επίτευγμα της ελληνικής τηλεοπτικής μυθοπλασίας; Και βέβαια είναι αφού πρόκειται για μια πολύ ξεκάθαρη συνθήκη. Το Netflix είναι εδώ και μερικά χρόνια το μέτρο της τηλεοπτικής ποιότητας. Φιλοξενεί εξαιρετικές και πανάκριβες παραγωγές, με σημαντικούς ηθοποιούς, εμπνευσμένα θέματα και καλοδουλεμένα σενάρια. Στην πραγματικότητα είναι αυτό που έκανε το μεγάλο κοινό να ξανακαθίσει απέναντι στη μικρή (που είναι πια τεράστια) οθόνη. Εφερε βαρύ πλήγμα στον κινηματογράφο, συρρίκνωσε το κινηματογραφικό κοινό όσο ίσως δεν είχε συρρικνωθεί ποτέ στην ιστορία της 7ης Τέχνης, άλλαξε τους όρους και, στα καθ’ ημάς, έδωσε τροφή στην γκρίνια αυτών που τίποτα ελληνικό δεν τους αρέσει και, βασικά, αν δεν ήταν εδώ, θα ήταν κάπου αλλού, πολύ καλύτερα. «Σιγά μη γυριστούν ποτέ στην Ελλάδα σίριαλ όπως του Netflix».

Να λοιπόν που γυρίστηκαν. Και τα υποδέχθηκε η διεθνής πλατφόρμα με δόξα και τιμή. Αλλά σε κάποιους δεν άρεσε. Και όχι μόνο διότι η ξινίλα έχει γίνει η φυσική έκφραση. Είναι αυτή η νοοτροπία της μιζέριας που κάνει ανθρώπους να πιστεύουν ότι αν τα βάλουν με κάποιον που χαίρει εκτίμησης και έχει κατακτήσει μια επιτυχία, αν τον αμφισβητήσουν ή τον μειώσουν, κερδίζουν κάτι από την αξία του. Πώς το φαντάζονται; Κάπως σαν συγκοινωνούντα δοχεία; Αφαιρώ κάτι από τον επιτυχημένο και, αυτόματα, προστίθεται άμεσα σε εμένα; Εμ, δεν πάει έτσι. Το αντίθετο θα έλεγα. Ο «κοντός», δίπλα σε έναν «ψηλό» φαίνεται ακόμη πιο «κοντός» (το έλεγε ο μέγας Γιώργος Μαρίνος όταν ήθελαν να του βάλουν για συμπαρουσιάστρια μια «γλάστρα» ελπίζοντας ότι θα την καλύψει η δική του δεξιότητα).

Είδαμε λοιπόν διαφόρους (από «παραμεθόριους» τραγουδιστές έως φερέλπιδες γραφιάδες) να γράφουν κατεβατά αποδόμησης της συγκεκριμένης δουλειάς του Παπακαλιάτη. Διότι, σου λέει, πώς θα ξεχωρίσω; Λέγοντας καλά για κάτι που το αποθεώνουν όλοι; Οχι βέβαια. Το αντίθετο. Θα το αποδομήσω. Και από ‘κει και πέρα, ανάλογα με το ταλέντο και το πνεύμα του καθενός, άλλος θα γράψει κριτικές που μοιάζουν περισσότερο με χιουμοριστικό κείμενο και άλλος κατεβατά παραληρηματικής ασυναρτησίας. Αυτό όμως που μου κάνει εντύπωση είναι η ξινίλα ηθοποιών όταν ερωτώνται για το «Maestro». Μα δεν καταλαβαίνουν ότι «καρφώνονται»; Οτι πίσω από την ξινίλα φαίνεται η ζήλια; Και δεν είναι ωραίο. Προσβάλει τους ίδιους, κανέναν Παπακαλιάτη. Επίσης, θα περίμενα και από την εθνική μας ΕΡΤ, να δείξει τη θεσμική μεγαλοψυχία που της αρμόζει και να δώσει τα συγχαρητήριά της στο «Maestro».

Το «τι» και το «πώς»   

Από την άλλη, διαβάζω και κάτι μακροσκελείς αναλύσεις ότι το «Maestro» είχε αυτήν την επιτυχία διότι ξεσκέπασε και μίλησε ξεκάθαρα για τις παθογένειες της ελληνικής κοινωνίας, τις συμβάσεις της και αυτά που κρύβει κάτω από το χαλί. Δεν είμαι σίγουρη ότι ισχύει. Εχω δει σίριαλ που επίσης καταπιάνονται με αυτά τα θέματα και είναι για τα πανηγύρια.

Το «Maestro» ξεχώρισε διότι ήταν μία πολύ καλοδουλεμένη, ακόμη και στην παραμικρή της λεπτομέρεια, δουλειά. Και στην Τέχνη, σημασία δεν έχει τι κάνεις αλλά πώς το κάνεις. Είναι γνωστή η συνομιλία που είχε ο Καραγάτσης με κάποιον που του έλεγε ότι, αν μπορούσε κι αυτός να επινοήσει τόσο ωραίες ιστορίες, θα γινόταν εφάμιλλός του. «Θα σου πω εγώ μία ιστορία, θα σου την κάνω δώρο» του απάντησε ο συγγραφέας. Και άρχισε να του μιλάει για μία γυναίκα, παντρεμένη με έναν ισχυρό παράγοντα της περιοχής, η οποία όμως έπληττε αφόρητα στον γάμο της. Γνώρισε έναν νεαρό, τον ερωτεύτηκε και εγκατέλειψε την οικογένειά της για να τον ακολουθήσει, μετά από λίγο όμως εκείνος την παράτησε και η γυναίκα ξαναγύρισε στον άνδρα της. Που όμως δεν τη δέχθηκε γι’ αυτό εκείνη αυτοκτόνησε. «Σιγά την ιστορία βρε Καραγάτση» διαμαρτυρήθηκε ο συνομιλητής του «ένα μελό του κερατά είναι». Για να πάρει την απάντηση: «Μόλις σου διηγήθηκα την “Αννα Καρένινα”. Διότι σημασία δεν έχει τι γράφεις αλλά πώς το γράφεις».