Ο Μέσι στην κορυφή του κόσμου μόνος του…

Από όλα τα γήπεδα που οι Καταριανοί έφτιαξαν για να φιλοξενήσουν το Παγκόσμιο Κύπελλο, το Lusail Iconic Stadium, το γήπεδο στο οποίο έγινε ο χθεσινός μεγάλος τελικός, είναι το πιο εντυπωσιακό. Πρόκειται για ένα αρχιτεκτονικό κομψοτέχνημα που δεν έχω δει πουθενά, και γήπεδα τα μάτια μου έχουν δει πολλά. Ετούτο είναι 90 χιλιάδων θέσεων, και μοιάζει με ένα ολόχρυσο αραβικό μπολ, ένα από αυτά που κάποτε οι εμίρηδες χρησιμοποιούσαν για να τοποθετήσουν τα μαργαριτάρια τους. Ιδίως τη νύχτα, το στάδιο κυριολεκτικά λάμπει. Τα εγκαίνια του μεγαλύτερου σε χωρητικότητα γηπέδου του τουρνουά πραγματοποιήθηκαν τον περασμένο Αύγουστο, στο παιχνίδι της Aλ Ραϊάν με την Aλ Αράμπι για το πρωτάθλημα του Κατάρ, αλλά από τότε το γήπεδο περίμενε τον τελικό, που θα ήταν αντάξιος της λάμψης του. Αλλά μάλλον κάνω λάθος. Μολονότι ο τελικός ήταν κάτι το μεγαλειώδες – σίγουρα ένας από τους μεγαλύτερους όλων των εποχών – θα ήταν πιο σωστό να πω ότι ένα τέτοιο γήπεδο, μεγαλειώδες και επιβλητικό, και πλημμυρισμένο θαρρείς από χρυσάφι, ήταν απαραίτητο ως σκηνικό της στέψης του νέου βασιλιά του ποδοσφαίρου. Του Λίο Μέσι που στο τελευταίο ματς της ζωής του σε Παγκόσμιο Κύπελλο και έπειτα από μια διαδικασία αγωνίας που κράτησε πάνω από 120 λεπτά, αλλά δεν λύγισε ποτέ τους πιστούς του, έκανε πράξη ένα όνειρο που έκανε όποιον αγαπά το ποδόσφαιρο να χαρεί και να δακρύσει.

Ιστορία

Ο Λίο Μέσι είναι πλέον πέραν πάσης αμφιβολίας ο νέος βασιλιάς του ποδοσφαίρου. Εχει γράψει ιστορία στην Ευρώπη με επτά Χρυσές Μπάλες και τέσσερα Τσάμπιονς Λιγκ, ενώ ο Πελέ στην Ευρώπη δεν ήρθε ποτέ. Διέλυσε κάθε σύγκριση με τον Κριστιάνο Ρονάλντο μπροστά στα μάτια της ποδοσφαιρικής ανθρωπότητας. Και χθες το βράδυ έβαλε τέλος και στην ατελείωτη συζήτηση για το αν είναι καλύτερος από τον Μαραντόνα. Τα 17 χρόνια μιας μοναδικής καριέρας το μαρτυρούν. Κι ένα Παγκόσμιο Κύπελλο που η Αργεντινή δεν θα διεκδικούσε ποτέ χωρίς αυτόν είναι απόδειξη ότι κι αυτός μπορεί να κάνει θαύματα. Χωρίς μάλιστα να χρησιμοποιεί το χέρι του ή να παίρνει κοκαΐνη.

Κρίθηκε

Το χθεσινό ματς κρίθηκε στα πέναλτι αλλά υπήρξε ένα αληθινό υπερθέαμα. Η Αργεντινή χάρη στην έμπνευση του κόουτς Σκαλόνι να ξεκινήσει τον Ντι Μαρία προηγήθηκε με 2-0. Ο παγκίτης σε όλο το τουρνουά Ντι Μαρία κέρδισε το πέναλτι με το οποίο ο Μέσι έκανε το 1-0 και ολοκλήρωσε υποδειγματικά την αντεπίθεση της ομάδας του για το 2-0 πριν από το μισάωρο. Αλλά αν η αρχή ήταν των Αργεντινών, το τέλος ήταν των Γάλλων. Ο Ντεσάν άλλαξε όλους τους κυνηγούς που είχε στον αγωνιστικό χώρο κρατώντας μόνο τον Εμπαπέ, που βρίσκοντας συμπαίκτες να παίξουν για αυτόν, έφερε το ματς στο 2-2. Ακολούθησε μια σπουδαία παράταση με τον Μέσι να δίνει πάλι προβάδισμα στην Αργεντινή και τον Εμπαπέ να απαντά με πέναλτι! Και έπειτα από ευκαιρίες που δεν χάνονται όλα κατέληξαν στα πέναλτι. Εκεί όπου φάνηκε εύκολα η θέληση των Αργεντινών να μην πληγώσουν τον αρχηγό που πάλι σκόραρε πρώτος. Οι αλάνθαστοι Αργεντίνοι πήραν το τρόπαιο. Κι ο Μέσι τη θέση του στην Ιστορία.

Σημάδια

Τα σημάδια της πίστης τα είχαμε δει και πριν από τον τελικό. Η Αργεντινή άλλαξε εντελώς από την αρχή της διοργάνωσης. Μετά την ήττα από τη Σαουδική Αραβία ο κόουτς Λίο Σκαλόνι άφησε στην άκρη την ομάδα που ήρθε στο Κατάρ έχοντας 37 ματς να γνωρίσει την ήττα, για να παρουσιάσει μια ομάδα καινούργια. Από τον πάγκο σηκώθηκαν τρεις παίκτες που άλλαξαν την επιθετική της φυσιογνωμία, δηλαδή ο ΜακΑλιστερ, ο Εντσο Φερνάντες και ο Αλβαρες: τρεις που αποδείχθηκαν οι τρεις σωματοφύλακες του Μέσι. Αυτοί οι τρεις ολότελα διαφορετικοί παίκτες μοιάζουν σε δύο πράγματα: πρώτον, είναι παίκτες που χάρη στα νιάτα τους «γέμισαν» τη μεσαία γραμμή και, δεύτερον, απέδειξαν πως για είναι διακριθέντες δεν χρειάζονται μία μπάλα ο ένας. Ο Σκαλόνι στην πορεία άλλαξε και τη θέση του Ντε Πολ, στέλνοντας στα δεξιά για να καλύπτει τον επιθετικό μπακ Μολίνα (χθες κόντρα στον Εμπαπέ το τρέξιμό του υπήρξε απαραίτητο), ενώ έδωσε και περισσότερο χρόνο συμμετοχής στους Ακούνια και Παλάσιος, που (ποιος θα το έλεγε;) αγωνίστηκαν σε αυτό το τουρνουά πιο πολύ από τους σταρ Λαουτάρο Μαρτίνεζ, Ντι Μαρία και Ντιμπάλα. Αυτό ωστόσο που μέτρησε καθοριστικά ήταν ότι μετά την αποτυχημένη προσπάθεια δημιουργίας μιας λειτουργικής επίθεσης στην οποία ο Μέσι θα ήταν απλά ο παραπάνω παίκτης που θα ολοκλήρωνε τις φάσεις, η Αργεντινή γύρισε στην παλιά συνταγή με βάση την οποία ο Μέσι έχει την μπαγκέτα και όλοι ζουν για τις εμπνεύσεις του. Στην Αργεντινή δοκίμασαν το ίδιο το 2010, το 2014 και το 2018 – ο Μέσι δεν σήκωσε το βάρος. Στο Κατάρ όμως ο Μέσι είχε ένα αληθινό ραντεβού με την ιστορία γνωρίζοντας πως θα είναι το τελευταίο. Και είναι τόσο μεγάλος που θα ήταν αδύνατο να μην εκμεταλλευτεί αυτή την αληθινά τελευταία ευκαιρία.

Εμβληματικοί

Και οι Γάλλοι; Αφήνοντας κατά μέρος το χθεσινό ματς και τα δικά τους προηγούμενα μαρτυρούσαν πως δύσκολα θα τα καταφέρουν. Στην αποστολή υπήρχαν δέκα παίκτες που είχαν ήδη κατακτήσει το Παγκόσμιο Κύπελλο κι αυτό μέτρησε για να φτάσει η Γαλλία στον τελικό. Οι πιο εμβληματικοί από αυτούς ήταν βασικοί και δεν μπορείς να πεις πως δεν έκαναν ό,τι μπορούσαν. Ο τερματοφύλακας Ούγκο Γιορίς, που χθες έγινε ο τερματοφύλακας με τις περισσότερες εμφανίσεις σε τελικά Παγκοσμίου Κυπέλλου ξεπερνώντας τον Γερμανό Εμάνουελ Νόιερ, ίσως ήταν ο καλύτερος της διοργάνωσης. Ο ηγέτης της άμυνας Ράφα Βαράν, που αγωνίζεται πάντα στην Εθνική καλύτερα από όσο στην ομάδα του, ήταν και πάλι σταθερός. Ο Αντουάν Γκριεζμάν ήταν ίσως ο πραγματικός MVP των Γάλλων στο τουρνουά αφού έτρεξε πιο πολύ από όλους. Ο Οσμάν Ντεμπελέ, ο ταχύτατος δεξιός εξτρέμ που μπορεί στο καλό του βράδυ να τρελάνει τον καλύτερο ακραίο αμυντικό του κόσμου, είχε τις στιγμές του. Ο Ολιβιέ Ζιρού έγινε με τα γκολ του στα γήπεδα του Κατάρ ο πρώτος σκόρερ πλέον στην ιστορία της Εθνικής Γαλλίας. Και φυσικά υπήρχε ο μεγάλος χαμένος χθες Κιλιάν Εμπαπέ, που με την παρουσία του και μόνο υποχρεώνει κάθε ομάδα να φτιάξει έναν μηχανισμό άμυνας πάνω του. Ολοι ήταν παρόντες, αλλά από όλους έλειπε η δίψα που είχαμε δει στη Ρωσία όταν άγουροι όλοι ακόμα ωρίμασαν τότε ξαφνικά και είχαν εκρήξεις που στο Κατάρ δεν είδαμε. Οχι τυχαία χθες το ματς άλλαξε όταν ο Ντεσάν έβγαλε από το ματς τέσσερις από τους παλιούς.

Θρίαμβος

Στη Ρωσία η Γαλλία είχε βάλει τέσσερα γκολ στην Αργεντινή (και την είχε αποκλείσει στους 16) και τέσσερα γκολ στους Κροάτες στον τελικό, δίνοντας διαστάσεις θριάμβου στην τελική της επικράτηση. Τώρα με τον κυνισμό και την προσοχή της η Γαλλία έφτασε στον τελικό και σε αυτόν είχε μια μεγάλη αντίδραση παγκόσμιας πρωταθλήτριας. Δεν αρκούσε για να κερδίσει τον Μέσι. Που επιστρέφει στο Παρίσι ως παγκόσμιος πρωταθλητής. Και μόνο για αυτό τολμώ να πω ότι τον περιμένουν νέες περιπέτειες…