Χρόνε νυχτοπούλι παγερό

Τα παλιά τα σπίτια τα κλεισμένα

πάντα κρύβουν κάτι και για μένα

πράγματα γνωστά

πράγματα πιστά

πράγματα ζεστά κι αγαπημένα

πράγματα γνωστά

πράγματα πιστά

πράγματα ζεστά, λησμονημένα

Χρόνε νυχτοπούλι παγερό

κόβεις με μαχαίρι τον καιρό

γρήγορα πετάς

πίσω δεν κοιτάς

τον απάνω κόσμο το μεγάλο

Χρόνε παραμύθι λαμπερό

σμίγεις τη φωτιά με το νερό

γρήγορα περνάς

πίσω δε γυρνάς

πίκρα μας κερνάς και τίποτ’ άλλο.

Νύχτα των Παθών που βγαίναν τ’ Αγια

σώπαινε του κόσμου η κουκουβάγια

σι απ’ τις γειτονιές

μυροφόρες νιες

ράντιζαν το πέλαγο με βάγια

κι απ’ τις γειτονιές

μυροφόρες νιες

άναβαν λαμπάδες στα μουράγια

«Οταν λίγοι στίχοι κάνουν τον χρόνο να “περνάει” σαν νυχτοπούλι παγερό, δεν μένει τίποτ’ άλλο παρά να βυθιστούμε στη μαγική εικόνα ενός ονείρου για να χαθούμε μέσα της και να ξαναβρεθούμε, να πεθάνουμε και ν’ αναστηθούμε, κι εν τέλει να στοχαστούμε. Ενας στοχασμός που αναδύεται απ’ την άυλη πραγματικότητα και τον βαθύ και αισθαντικό τρόπο, με τον οποίο ο ποιητής ζωγραφίζει την αγωνία των ψυχών για το Αδιανόητο Τίποτα της ύπαρξής μας».