Ο «μπλε οδηγός» και ένα αξέχαστο γκολ

Τον ξεχωριστό και σημαντικό Γιάννη Διακογιάννη τον πρωτογνώρισα όταν επέστρεψε από τις σπουδές του στη Γαλλία. Στα τέλη της δεκαετίας του ’50 όταν και πήγε στην «Αθλητική Ηχώ», στην οδό Βορείου 7. Σε μια στοά. Κολοσσοί της εποχής, ο Σέμπος, ο Γεωργαλάς, πολλοί ακόμη. Ο Θόδωρος Νικολαΐδης δημιούργησε, θυμάμαι, άλλη αθλητική εφημερίδα, το «ΦΩΣ», με τη βοήθεια Απολλωνιστών. Το ’57, λοιπόν, η πρώτη αποστολή του Γιάννη ήταν στη Πάτρα και για το ματς του Απόλλωνα Σμύρνης με τον Απόλλωνα Πάτρας. Το παιχνίδι διεξήχθη στα Προσφυγικά και εμείς πήγαμε με τα παλιά υπεραστικά λεωφορεία, τις βαλίτσες πάνω στις λαμαρίνες, με φοβερή βροχή που είχε πλημμυρίσει τα πάντα. Στο ξενοδοχείο, ήμασταν στο ίδιο δωμάτιο εγώ, ο Γιάννης και ο αδελφός μου ο Γιώργος, στην ίδια ηλικία ήταν, γεννημένοι και οι δύο το

’31. Περιττό να πω ότι έκλεισα τα μάτια το ξημέρωμα, δεν με άφησαν να κοιμηθώ με τις συνεχείς συζητήσεις και διηγήσεις για αθλητικά γεγονότα.

Ο Διακογιάννης είχε ευρυμάθεια, εκπληκτική παιδεία, άνθρωπος με γερές βάσεις, μπορούσε να αναπτύξει κάθε θέμα και αυτό το διαπίστωσα κατά τα ταξίδια μας είτε με τον Παναθηναϊκό είτε με την εθνική ομάδα. Το κύρος του μεγάλο. Δεν είχε θίξει ποτέ κανέναν ποδοσφαιριστή, με την προσωπικότητά του μας καθήλωνε, πνευματώδης και εύστοχος σε όλα, με αδιόρατη ειρωνεία και πειράγματα. Ηταν τότε η εποχή που όλους όσοι ασχολούνταν με το ποδόσφαιρο, τους είχαν πολλοί για αλητάκια. Δεν ηχούσε το «ποδοσφαιριστής» καλά στον κόσμο. Ο Διακογιάννης, όμως, πάντα έπαιρνε το μέρος μας, υπερασπιζόταν τον αθλητισμό και το ποδόσφαιρο, αλλά ως κριτής ήταν άψογος. Το επίπεδο των δημοσιογράφων ήταν υψηλό και εκείνος πρωτοπόρος και απίστευτα καλλιεργημένος. Μας ένωναν και τα γαλλικά γιατί είχα τελειώσει και το Ινστιτούτο, μπορούσαμε να μιλάμε, ενώ στις αναζητήσεις μας περιλαμβανόταν η ποίηση και η συγγραφή βιβλίων. Είχε υψηλή κουλτούρα. Θυμάμαι χαρακτηριστικά μια συμβουλή που μου είχε δώσει, να παίρνω τον «μπλε οδηγό» όταν πηγαίνω ταξίδια και πάντα τον ευγνωμονώ γι’ αυτό. Να γνωρίζω την πόλη, τα αξιοθέατα, να μη μένω στους αγώνες και αυτό έκανα, κυρίως τα μεσημέρια που έβγαινα από το ξενοδοχείο και πήγαινα σε όποιο μουσείο μπορούσα όταν οι υπόλοιποι ξεκουράζονταν. Πάντα είχα μαζί μου τον «οδηγό», μου άνοιξε τα μάτια αυτό.

Το ’62 μετά τον τελικό με τον Ολυμπιακό που διακόπηκε, κάναμε μια τουρνέ σχεδόν 30 ημερών σε ΗΠΑ και Καναδά με τον Παναθηναϊκό, πήγαμε σε Σικάγο, Φιλαδέλφεια, Μόντρεαλ, Τορόντο. Εκεί είδα αρκετά, ακολουθώντας πάντα τις συμβουλές του Διακογιάννη. Οφείλουμε πολλά στο ποδόσφαιρο, ταξιδέψαμε, μας άνοιξε δρόμους και ο Γιάννης πρωτοστατούσε σε αυτό και είχε επαφή σημαντική με τον απόδημο Ελληνισμό, όταν βέβαια παίζαμε σε χώρα με ελληνική μειονότητα. Το 1968 δώσαμε αγώνες στο Κονγκό, μας έστειλαν εκεί για δύο ματς, άρπαξα την ευκαιρία, είδα την Κινσάσα. Κι αυτό γιατί είχα ερεθίσματα από τον Διακογιάννη.

Κοινή μας λατρεία ήταν και ο στίβος. Ο Γιώργος ο αδελφός μου, έφερνε την «Αθλητική Ηχώ» αλλά και τον «Αθλητισμό» του Παύλου Κριναίου. Αργότερα, με τον ΠΣΑΤ το επίπεδο των δημοσιογράφων ανέβηκε περισσότερο. Ο Γιάννης Διακογιάννης διαδέχθηκε στο ραδιόφωνο τον σπουδαίο Μιχάλη Γιαννακάκο. Εκανε μεταδόσεις ο Γιαννακάκος και καθόταν δίπλα στη γραμμή του αράουτ με μικρόφωνο και όταν έβρεχε κρατούσε ομπρέλα. Εποχές αξέχαστες, έγινε και διευθυντής μετά της ραδιοφωνίας, δεν ήταν τυχαίος. Ο Διακογιάννης αργότερα, μετέδιδε στην τηλεόραση και στο πρώτο του ματς έγινε περιγραφή μόνο του δευτέρου ημιχρόνου! Για δεκαετίες άφησε το στίγμα του στην τηλεόραση.

Μια άλλη ιστορία όπως τη φέρνω στη μνήμη μου, ήταν το ταξίδι στην Πορτογαλία και ο αγώνας που παίξαμε στο παλιό Ντραγκάο με την εθνική ομάδα. Φέραμε 2-2, μας ισοφάρισε στο τέλος ο Εουσέμπιο. Αγαπούσε πολύ την Εθνική ο Γιάννης, στην αποστολή ήμουν και εγώ αν και τιμωρημένος και αναμέναμε την απόφαση γιατί είχαμε ζητήσει να «πέσει» η ποινή. Μια ποινή άδικη. Τελικά, ήρθε να μου μιλήσει, είπε «μικρέ δεν θα βοηθήσεις σήμερα» και αμέσως κατάλαβα την ετυμηγορία των αρμοδίων. Το είχε πληροφορηθεί κατευθείαν από τη Νιόν. Οταν μετά ήμασταν στη Μαδρίτη, το βράδυ είπε στους παίκτες πως θα βγαίναμε έξω να παρακολουθούσαμε φλαμένγκο. Ετοιμάστηκα εγώ, γραβάτα, καλό ντύσιμο, αλλά ο φίλος ο Μίμης Παπαϊωάννου δεν ερχόταν. Τον ρωτάω «γιατί δεν ντύθηκες» και απαντά πως «έχουμε δει τόσα, το φλαμένγκο μας λείπει»; Ο Διακογιάννης και εδώ θέλω να δείξω την επιρροή που είχε στους ποδοσφαιριστές, τον τράβηξε, τον έπεισε και ο Πόντιος που δεν άλλαζε εύκολα γνώμη, ετοιμάστηκε και ήρθε.

Στον ημιτελικό και στην πορεία προς το Γουέμπλεϊ, στο πρώτο ματς με τον Ερυθρό Αστέρα εκτός έδρας, είχαμε στο πλευρό μας περίπου 30.000 Ελληνες. Μας αδίκησε όμως πολύ ο διαιτητής, ο Λινεμάγερ. Φάγαμε και πολύ ξύλο, δεν το ξεχνώ. Είχαμε δοκάρια, αλλά αν και μείωσα με κεφαλιά σε 3-1 το τελικό σκορ ήταν 4-1. Μετά, ο Διακογιάννης είπε στο ξενοδοχείο «αυτό το γκολ μπορεί να σημαίνει πρόκριση, μην το θεωρείτε απίθανο ένα 3-0». Δικαιώθηκε. Στο αεροδρόμιο και στην επιστροφή, εμφανίστηκε ο Λινεμάγερ γιατί κι αυτός θα επέστρεφε στην πατρίδα του. Του διαμαρτυρήθηκαν ο Δομάζος και ο Ελευθεράκης, το έγραψε το περιστατικό και ο Ελευθεράκης τιμωρήθηκε. Δεν έπαιξε στη ρεβάνς.

Πριν από το ματς της Λεωφόρου, η ατμόσφαιρα ήταν φοβερή. Σειρήνες, κόρνες, πλακάτ με 3-0, όλα αυτά τα έβλεπες παντού στην Αθήνα. Ο Γιάννης στο τρίτο γκολ, στο δικό μου γκολ, ξέσπασε. Δεν τον είχα δει και ακούσει ποτέ άλλοτε έτσι. Εβγαλε όλη του την ψυχή. Συνήθως αυτός ήταν ψύχραιμος αλλά εκεί ήταν κάτι μεγάλο και η ένταση τρομερή. Το γκολ ήρθε από αράουτ, τράβηξε ο Αντώνης αμυντικούς δεξιά, άνοιξε ο χώρος, ο Πούσκας φώναξε «Καμάρας, Καμάρας», ήρθε η μπάλα και με βολέ την έστειλα στα δίχτυα. Ηταν ένα γκολ ζωής, γκολ που έμεινε για πάντα στην Ιστορία. Μετά, ο Αντωνιάδης χαριτολογώντας έλεγε στον Διακογιάννη «τόσα γκολ έχω βάλει, μόνο για τον Καμάρα έκανες έτσι».

Ο Γιάννης είχε αγωγή, έβλεπε τα πράγματα διαφορετικά, μεγάλη απώλεια. Κάποτε είχαμε βγει με τον Αντώνη Σαμαράκη και τον Λευτέρη Παπαδόπουλο. Με λυπεί το γεγονός πως τώρα που το σκέφτομαι, λόγω προβλημάτων υγείας δεν έχω καταφέρει να αποχαιρετήσω τον Παπαεμμανουήλ, τον Σαράφη, τον Κώστα Βερτσώνη. Δεν μπορώ να βγω από το σπίτι. Θα τον θυμάμαι, όμως, πάντα τον Γιάννη Διακογιάννη.

Ο Αριστείδης Καμάρας είναι νομικός, πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής του Παναθηναϊκού και της εθνικής ομάδας.