ΑΕΛ, τρακτέρ και {LF}love is in the air

Γεννήθηκα στη Λάρισα, στο μαιευτήριο ΜΗΤΕΡΑ, τη χρονιά που ο άνθρωπος περπάτησε για πρώτη φορά στην πάνχλωμη σελήνη. Σε κάτι βρεφονηπιακά ενσταντανέ κοιτάζω έντρομη το τεράστιο πουλί της «εθνοσωτηρίου επαναστάσεως» στημένο αυτοκρατορικά στην Κεντρική πλατεία της γενέθλιας. Θυμάμαι την Κεντρική πλατεία γεμάτη φωτογράφους με λευκές στολές και τρίποδες. Αλλη μια επαφή με τον τρόμο μια που νόμιζα ότι ήταν γιατροί και ήθελαν να μου κάνουν ένεση. Θυμάμαι και μια επική απόδραση από την περίφημη Κλινική Κατσίγρα όταν με στριμώξανε, νήπιο ακόμα, για αμυγδαλές και τους την έσκασα νεγκλιζέ με τη μάσκα χλωροφόρμιου παραμάσχαλα πριν με κάνουν τσακωτή δυο φουσκωτοί νοσοκόμοι τρεις δρόμους πιο κάτω. Είχα πάθει τέτοια φρίξη που όταν έβλεπα λευκοντυμένο (από ασπροκοστουμάτο μέχρι παγωτατζή) την έκανα με ελαφρά γιατί πίστευα ότι είναι μυστικός γιατρός που θέλει σώνει και καλά να με εγχειρίσει και να μου ρουφήξει το αίμα με θηριώδεις σύριγγες. Ηταν και το τεράστιο πουλί – εικαστική εγκατάσταση τρόμου – όπου και να έστρεφα το βλέμμα μου και στο μυαλό μου εκείνα τα άγουρα χουντοχρόνια. Γιατροί, ενέσεις, πουλιά, φωτογράφοι, εγχειρίσεις αμυγδαλών είχαν γίνει ένα επαναλαμβανόμενο σπλάτερ μοτίβο. Ολη η παροιμιώδης υπακοή στους γιατρούς, που θα με συνόδευε στην ενήλικη ζωή μου, μάλλον έπρεπε να ισοφαριστεί με την περίοδο του απόλυτου τρόμου ως άβγαλτη ντεμπιτάντ στα ιατρικά. Ισως και η σαφής κλίση μου στο μαύρο – από ρούχα έως διάθεση.

Το πατρικό μου ήταν – και παραμένει – νταουντάουν. Το οικόπεδο είχε αγοραστεί από τους γονείς μου στις αρχές του εξήντα με πρώτο κριτήριο τη γειτνίαση με το μοναδικό τότε Νοσοκομείο, το Κουτλιμπάνειο και Τριανταφύλλειο που σήμερα είναι το «παλιό». Ολα ήταν δίπλα. Η αγορά, το Ωδείο, τα σχολεία, οι ντίσκο που αργότερα θα με περιέθαλπταν. Η πόλη μύριζε τσιμέντο κι εμένα μου άρεσε. Αλλη μια σαφής κλίση στον μοντερνισμό και στο οπλισμένο σκυρόδεμα οφείλεται στα τσιμέντα της Λάρισας που ίδρωναν και ιδρώνουν ανεπανάληπτα. Από εκεί κουβαλάω και μια αδιαφορία για τη φύση, προτιμώντας σαφώς τα υποκατάστατα: τις περιγραφές της, δηλαδή. Στο σπίτι της οδού Σαλαμίνος υπήρχαν βιβλία, πολλά βιβλία. Από τα πρώτα-πρώτα που έπεσαν στα χέρια μου ήταν οι «Τρεις αγάπες» του Κρόνιν, το περίφημο εγχειρίδιο περί αυνανισμού του πατρός Ζουράρι, το Λεξικό του Δημητράκου, ο κλασικός Τσελεμεντές, η «Ωραία του Πέραν» με το ειδύλλιο του Αιμίλιου και της (συνονόματης με τη μαμά μου) Ερμιόνης, τα άπαντα του Σολωμού. Κατάπινα ετερόκλητες πληροφορίες για συνταγές με ρύζι, εκσπερματώσεις, απελπισμένες ερωτικές εξομολογήσεις, ετυμολογίες και Φεγγαροντυμένες σ’ ένα συναρπαστικό ταξίδι ενηλικίωσης. Πάντα προετοίμαζα την απόδρασή μου απ’ αυτή την πόλη που λάτρευα και μισούσα χωρίς ποτέ να έχω απτές αποδείξεις υπέρ της ή εναντίον της.

Η γειτονιά μου είχε πολλά αγόρια, δυο-τρεις τάξεις μεγαλύτερα, αλλά πάνω-κάτω τα βρίσκαμε. Ενιωθα πολύ περήφανη που με έπαιζαν και μ’ έβαζαν στα σκληρά σπορ: κάτι βραδινές εξερευνήσεις με φακούς για να πιάσουμε ρώσους κατασκόπους και βρικόλακες στο άδειο οικόπεδο που μετά έγινε Εφορία και μετά σουπερμάρκετ, κάτι διαγωνισμούς πτώσης από το ψηλότερο σκαλί και τέτοια αγριευτικά. Γενικώς απολάμβανα τα άγρια και τα μεικτά που μ’ έσωζαν από το κέντημα και τις κούκλες και το φθινόπωρο του πολιτισμού.

Μετά ήρθε το ΠΑΣΟΚ, ο Σταμάτης Γαρδέλης, η Καίτη Φίνου και οι μεγάλες έννοιες για το πότε θα βρεθούμε στις Στάλες ή στη Starship για να νιώσουμε ηρωίδες βιντεοκασέτας. Στη Λάρισα οι ντίσκο των έιτις άνοιγαν Κυριακή πρωί για να μαζέψουν κόσμο απ’ τα Κατηχητικά. Με τη φίλη μου τη Νίκη ξεκινούσαμε σεμνοντυμένες για την εκκλησία, αλλάζαμε ρούχα στο σπίτι μιας συμμαθήτριας-συνεργού που έκρυβε τις σακούλες με τις βάτες και τρέχαμε αλαφιασμένες στο υπόγειο της οδού Ασκληπιού να χορέψουμε το «Eye of the tiger» μέχρι να δύσει ο ήλιος. Ερχόντουσαν και κάτι ομορφόπαιδα με άσπρες πετσετέ κάλτσες από τον γειτονικό Βόλο, αλλά εμείς δεν τους πολυδίναμε σημασία γιατί ήταν «Αυστριακοί» κι εμείς ζούσαμε τον μύθο του ΑΕΛ, ΤΡΑΚΤΕΡ ΚΑΙ LOVE IS ΙΝ ΤΗΕ AIR. Δεν χρειαζόμασταν θάλασσες και λιμάνια και πολιτισμό: είχαμε την τσιμεντίλα μας, τη φραπεδίλα μας, την τρακτερίλα μας και τίποτε δεν μας κουνούσε απ’ τις ψευδαισθήσεις μας.

Στη Λάρισα έμεινα επίσημα μέχρι τα δεκαοκτώ – μετά ήταν η σειρά της Κέρκυρας να γίνει γενέθλια πόλη. Πρόλαβα όμως όλα τα κοσμοϊστορικά γεγονότα που τάραξαν τον κόσμο μου. Πρόλαβα να πουλήσω κουπόνια της ΚΝΕ και να θέσω σοβαρή υποψηφιότητα για μπριγάδα στη Νικαράγουα. Πρόλαβα τον Μητσιμπόνα να σκοράρει στο 88 και τη βυσσινί θύελλα να στέφεται πρωταθλήτρια. Πρόλαβα τα ελληνοπολωνέζικα του Γιάτσεκ Γκμοχ. Πρόλαβα τον Γκουσγκούνη με γούνα ρενάρ να χαιρετάει τα πλήθη μπροστά στο φωτογραφείο του αδελφού του. Πρόλαβα να ερωτευτώ τον ωραιότερο ζωγράφο που γέννησε αυτή η πόλη και να του το πω. Πρόλαβα να ταχυδρομήσω ανώνυμα γράμματα στον Ελύτη σε φακελάκια ψεκασμένα με Κολώνια Tosca. Πρόλαβα τις αναζητήσεις του Ερυθρού Σταυρού τα κυριακάτικα μεσημέρια πριν την Αντζελα Ζήλεια σε πολλοστή επανάληψη. Πρόλαβα τη Δόξα να στεφανώνει με νες καφέ φραπέ τα παλικάρια. Πρόλαβα τους «Αγγελους του Τσάρλι» και τα σιδερότυπα της «Μανίνας». Πρόλαβα τη Σοφί Μαρσό και τα σκαλάκια του Δικαστικού μ’ ένα Marlboro μαλακό κάτω από τα βιβλία των Λατινικών και πρόλαβα τις ευρωπαϊκές επιδοτήσεις να γίνονται ουίσκια και μεράκια.

Πρόλαβα έναν κόσμο και μια πόλη που πλέον ανήκουν στο βιβλίο των φανταστικών όντων.

Η Γλυκερία Μπασδέκη είναι συγγραφέας.