Βλάπτει η πολλή αυτοπεποίθηση

Οποιος έχει μια ιδέα από παιδιά (από ταινίες, μυθιστορήματα, ακόμη και από προσωπική εμπειρία…) γνωρίζει ότι ο άνθρωπος δεν γεννιέται με έμφυτη την αντίληψη των ορίων της ιδιοκτησίας του. Σε μία φάση της νηπιακής ηλικίας τα παιδιά συμπεριφέρονται σαν τύραννοι, που νομίζουν ότι όλα τα ενδιαφέροντα και αστραφτερά πράγματα γύρω τους είναι δικά τους. Σταδιακά, όμως, μαθαίνουν τα όρια. Ετσι, μια μέρα εμφανίζεται καμαρωτός ο Γιωργάκης, που είναι τριών, με ένα ποδηλατάκι που δεν είναι το δικό του. Πού βρήκες το καινούργιο ποδήλατο, Γιωργάκη; Από την απάντηση καταλαβαίνεις ότι το πήρε από το παιδάκι των διπλανών, με το οποίο έπαιζε στον κήπο τους. Να το πας πίσω αμέσως, Γιωργάκη, να το επιστρέψεις στον ιδιοκτήτη του! Φυσικά, ο Γιωργάκης, θα γκρινιάξει, αλλά η μαμά του πρέπει να επιμείνει και να μην υποχωρήσει, όσο κι αν κλαίει και σπαράζει ο Γιωργάκης της, διαφορετικά δεν θα μάθει τα όρια του εγωισμού και των ορέξεών του. Αλλιώς, αν δηλαδή μεγαλώσει ο Γιωργάκης χωρίς να μάθει ποτέ τα όρια, μπορεί να σου εμφανιστεί μια ωραία πρωία στο σπίτι με εξακόσια χιλιάρικα – που λέει ο λόγος – κι άντε μετά να ξεμπλέξεις…

Προσπαθώ – θα το έχετε καταλάβει – να αναλύσω την υπερασπιστική γραμμή της Εύας Καϊλή, να διεισδύσω στη λογική της και να την καταλάβω. Προσπαθώ, αν και δεν νομίζω ότι η καλή μου διάθεση μπορεί να τη βοηθήσει σε τίποτε. Ακόμη και αν οι κατηγορίες εις βάρος της καταπέσουν εντελώς, ακόμη και αν αποδειχθεί ότι η κομπίνα ήταν αμιγώς ιταλική υπόθεση και ότι η ίδια δεν είχε ιδέα, μέχρι την τρομερή στιγμή που είδε μπροστά της ένα βαλιτσάκι με χρήματα, η σκιά του Qatargate θα τη συνοδεύει για πάντα. Και η αιτία θα είναι εκείνη η δίλεπτη, ένθερμη ομιλία της υπέρ του Κατάρ στο Κοινοβούλιο στις 21 Νοεμβρίου. Αυτό ήταν το κρίσιμο, επικοινωνιακό λάθος της. Προκάλεσε ένα τόσο αρνητικό κλίμα για το πρόσωπό της, ώστε κανείς δεν έχει τη διάθεση να πιστέψει την αθωότητά της, ακόμη και αν αποδειχθεί δικαστικά, επαναλαμβάνω. Στην πολιτική, όπως λένε οι Αμερικανοί, «perception is reality», δηλαδή το αντιληπτό είναι και πραγματικό. Αυτό που νομίζουν ότι καταλαβαίνουν οι πολλοί επικρατεί ως πραγματικότητα.

Οποιος παρακολουθήσει τα δύο λεπτά καταλαβαίνει τι εννοώ. Η έπαρση και η αυταρέσκεια προβάλλουν έντονα στον προφορικό λόγο, ενώ στο γραπτό κείμενο χάνονται. Πρέπει να την ακούσει κάποιος πόσο περήφανα λέει «I alone said» (εγώ μόνο είπα) και να ακολουθεί όχι απλώς το εγκώμιο του Κατάρ, αλλά και κριτική για τη Δύση από την πλευρά της «woke» Αριστεράς. «Υπάρχουν ακόμη κάποιοι εδώ», λέει απευθυνόμενη στους ευρωβουλευτές, «που ζητούν διακρίσεις εις βάρος τους (σ.σ.: των Καταριανών), που τους εκφοβίζουν και κατηγορούν όποιον τους μιλά ή σχετίζεται μαζί τους για διαφθορά». Τους βγαίνει κι από πάνω, δηλαδή, επιτιθέμενη προληπτικά στις υποψίες προτού αυτές διατυπωθούν. Και συνεχίζει κατηγορώντας την υποκρισία της Δύσης, που προμηθεύεται το φυσικό αέριο του Κατάρ, που εκμεταλλεύεται πλουτοπαραγωγικές πηγές με τις εταιρείες της, που προκαλεί χιλιάδες θανάτους επειδή δεν μπορεί να συμφωνήσει σε μια πολιτική για τη μετανάστευση. «Δεν έχετε το ηθικό δικαίωμα να δίνετε μαθήματα, για να κερδίσετε τη φτηνή προσοχή των ΜΜΕ», ήταν η βαρύτερη μομφή προς το ακροατήριό της.

Δεν είναι μόνο ότι εκθειάζει το Κατάρ εκείνο που ενόχλησε. Περισσότερο ενόχλησε, νομίζω, η ex cathedra αυτοπεποίθησή της και η επίθεση στην Ευρώπη. Η αλαζονεία της ενόχλησε. Δεν λέω επ’ ουδενί ότι η ομιλία πυροδότησε την επέμβαση των βελγικών Αρχών – θα ήταν ανόητο να το ισχυριστεί οποιοσδήποτε. Δημιούργησε, όμως, ένα κλίμα μέσα στο οποίο είναι πια αδύνατο να δεις την εμπλοκή της με τις υποθέσεις (δηλαδή, τα συμφέροντα) του Κατάρ ως κάτι εντελώς αθώο. Νομίζω ότι ο Γ. Κύρτσος ήταν εκείνος που πρώτος επεσήμανε την αλαζονεία ως αιτία της πτώσης της και είχε δίκιο. Δεν έχει σημασία ότι το είπε ο Κύρτσος, που δεν είναι και ο συμπαθέστερος των ανθρώπων· παρά τα κουσούρια του, ο Κύρτσος παραμένει ο πιο οξυδερκής νους στον ΣΥΡΙΖΑ.

Η μοναδική παρηγοριά από την όλη υπόθεση είναι ότι ίσως η Ευρώπη βγει από τη κρίση με τους κοινοβουλευτικούς θεσμούς της ενισχυμένους και καλύτερα προστατευμένους. (Εφόσον οι ευρωβουλευτές δεχθούν τη δικαστική προστασία και για τους συνεργάτες τους, την οποία επί του παρόντος αρνούνται, ώστε να τους έχουν εξαρτημένους…) Αυτή η αίσια κατάληξη θα ήταν μια παρηγοριά και για την ίδια την Εύα Καϊλή, νομίζω, που υπήρξε η αφορμή του σκανδάλου. Θα μπορεί κάποια μέρα να λέει ότι, μετά το πέρασμά της από εκεί, η Ευρώπη έγινε καλύτερη…