Το εύψυχον και το παιγνιώδες

«Ο προστάτης εντάξει, οι νεφροί μια χαρά, το πάγκρεας επίσης, ας ανεβούμε στο σηκώτι – ουπς! – εκεί κάτι βλέπω…». «Τι βλέπετε;».

Είσαι ημίγυμνος, πασαλειμμένος με τζελ. Κρατάει ο ακτινολόγος μια συσκευή που μοιάζει με τηλέφωνο ντουζ, την πηγαινοφέρνει στο δέρμα σου, η κάμερα το διαπερνάει, τα σπλάχνα σου εικονίζονται στην οθόνη του υπερηχογράφου.

«Τι βλέπετε;». Το μάτι σου μια στην οθόνη, μια στο πρόσωπό του, μα δεν μπορείς να ερμηνεύσεις ούτε τις φωτοσκιάσεις ούτε τις εκφράσεις του. «Μια περιοχή…». Μέσα στο γκρίζο που πάλλεται σου δείχνει ένα σκουρόχρωμο κυκλάκι – «ας μη βιαστούμε να το βαφτίσουμε… Πρέπει να πάτε σε ηπατολόγο».

Ντύνεσαι, βγαίνεις στον δρόμο. Σίγουρος ότι έχεις καρκίνο.

Πού το πρωτότυπο; Μυριάδες διαγιγνώσκονται καθημερινά. Μετράς στα δάκτυλα, έξι, όχι έξι, επτά φίλοι σου πάσχουν από την ασθένεια που έχει αναρίθμητες μορφές και συμπεριφορές, χάρις εντούτοις στην καλπάζουσα επιστήμη έχει πάψει να είναι επάρατος, «στο ορατό μέλλον» προβλέπουν «θα έχει μετατραπεί σε χρόνιο νόσημα, τα εγγόνια μας θα απορούν που κάποτε ο κόσμος πέθαινε από καρκίνο…».

Στον προθάλαμο του ιατρείου περίμενε ένα κοριτσάκι, «μας έστειλε ογκολόγος» είπαν οι γονείς του – αυτόματα έθεσες στον εαυτό σου το ερώτημα και απάντησες «μακάρι να μην έχει αυτή πρόβλημα κι ας έχω εγώ».

Γιατί; Επειδή είσαι καλός; Κάτι πολύ βαθύτερο. Διότι έτσι επιτάσσει η αρμονία του σύμπαντος. Που και να μην υπάρχει, την επιζητούμε.

Εσύ έχεις πίσω σου πενήντα έξι χρόνια γεμάτα. Εχεις, σε έχουν αγαπήσει. Εχεις χαρεί τον έρωτα, ο οποίος βεβαίως δεν χορταίνεται, σε απογειώνει εντούτοις, σε προικίζει με στιγμές-διαμάντια. Εχεις γλεντήσει με κρασιά και λιχουδιές. Εχεις ενθουσιαστεί με μουσικές, βιβλία, ταινίες. Εχεις ταξιδέψει, αλητέψει, τσακωθεί και φιλιώσει, έχεις τολμήσει και δειλιάσει, έχεις μετανιώσει για κουτουράδες που έκανες, δεν θυμάσαι ευτυχώς να αδίκησες κατάφωρα ποτέ κανέναν. Το κυριότερο – τι ευλογία! – βρήκες από πολύ νωρίς το στάδιό σου. Το νόημα στο να πλάθεις ιστορίες. Από τα δεκαέξι σου κιόλας ζεις γράφοντας, γράφεις ζώντας. Θα αντέξουν τα βιβλία σου; Για εσένα αδιάφορο. Οι σελίδες που γέμιζες ήταν τα φτερά σου. Πέταξες όσο μακρύτερα, όσο ψηλότερα σου επέτρεπε το ταλέντο σου. Και αύριο να πέθαινες, θα ήσουν αχάριστος άμα παραπονιόσουν.

Και όσοι αφήνεις πίσω σου; Και το παιδί σου; Πολύ στενάχωρο, πολύ βαρύ, όχι όμως και συντριπτικό. «Τα πρόβατα κουρεύονται και το τυρί ζυγιέται και το ορφανό πορεύεται κι η χήρα κυβερνιέται…» απαντάει ο Χάρος στον λεβέντη που τον εκλιπαρεί να του δώσει παράταση για χατίρι των άλλων. «Κι η χήρα καβαλιέται» έλεγε το αυθεντικό δημοτικό, οι πουριτανοί – φευ! -φιλόλογοι το λογόκριναν.

«Ελα αμέσως!» σου λέει στο τηλέφωνο ο αγαπημένος φίλος, κορυφαίος χειρουργός του ήπατος. Σπεύδεις στο νοσοκομείο. Μετά από εύλογη αναμονή, μπαίνεις στον μαγνητικό τομογράφο. Στον προθάλαμο δίνεις στον κολλητό σου οδηγίες για την κηδεία σου. Ποια τραγούδια να ακουστούν. «Βγαίνοντας το φέρετρο από την εκκλησία, το «Αλα, άνοιξε κι άλλη μπουκάλα». Στον τάφο το «Βίρα τις άγκυρες». Εάν γίνεται, παρακαλώ, μια ντιζέζ να εμφανιστεί πίσω από τα μάρμαρα…».

Απόκοσμη εμπειρία η μαγνητική. Τα πόδια σου παγώνουν ενώ από το στήθος σου κυλάει ιδρώτας. Μυστήριοι ήχοι, ημίφως, «μην αναπνέετε… πάρτε τώρα βαθιά ανάσα…» σε καθοδηγεί η υπεύθυνη. Μια ώρα σαν στο Πουργκατόριουμ, το Καθαρτήριο της «Θείας Κωμωδίας» του Δάντη.

«Τι άλλα νέα;» ρωτάει ο γιατρός σου. «Θα φτάσουν οι Μαροκινοί στον τελικό;». Τον κοιτάς με αγωνία. Σου χαμογελάει πλατιά, τρυφερά. «Ο δικός σου τελικός αργεί ακόμα…» σου ανακοινώνει. «Ενα αθώο μόρφωμα, ένα μπαλάκι που το κουβαλάς μέσα σου ποιος ξέρει από πότε…».

Χοροπηδάς σαν το τρελό κατσίκι από τη χαρά σου. Μην έχοντας καμία εγγύηση – το ξέρεις – τι σε παραμονεύει στην επόμενη στροφή. Ελπίζοντας απλώς πως μέχρι να πεθάνεις θα διατηρείς τα δυο πιο πολύτιμα. Το εύψυχον και το παιγνιώδες.