Ομάδα που καταστρέφει ωραία παραμύθια

Πιθανότατα δεν έχω ξαναδεί στη ζωή μου τόσο πολύ κόσμο να κλαίει στο τέλος ενός παιχνιδιού και λόγω δουλειάς ήμουν παρών σε πολλά παιχνίδια τα οποία ολοκληρώθηκαν σε συνθήκες θλίψης. Το επιβλητικό γήπεδο Αλ Μπαΐτ στο Αλ Κορ του Κατάρ νομίζεις ότι βρίσκεται πραγματικά στο κέντρο της ερήμου – μιας ερήμου όμως περισσότερο παραμυθένιας. Μοιάζει από μακριά σαν να είναι μια γιγάντια σκηνή βεδουίνων: είναι ένα αρχιτεκτονικό κομψοτέχνημα στη μέση του πουθενά και συγχρόνως ένα μοναδικό σκηνικό για ένα σπάνιο παραμύθι. Οταν έφτασα σε αυτό, νωρίς σχετικά, μου φάνηκε ιδανικός τόπος για να γίνει πράξη το όνειρο των Μαροκινών να παίξουν σε ένα τελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου. Δεν ήταν απλά εντός έδρας. Νόμιζες ότι βρίσκονται σε μια έδρα αποκλειστικά δική τους – οι Γάλλοι ήταν φιλοξενούμενοι κάπου που δεν έμοιαζαν να ανήκουν. Αλλά οι Γάλλοι είναι οι Γάλλοι. Και στο Μουντιάλ ισχύει κι αυτήν τη φορά το «οι Γάλλοι και όλοι οι άλλοι» που ήταν ο τίτλος του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2018 και εξακολουθεί να είναι επίκαιρος.

Σαράντα

Οι Μαροκινοί ήταν χιλιάδες – σίγουρα πάνω από σαράντα χιλιάδες. Μαζί τους είχαν το σύνολο του αραβικού κόσμου: στη διάρκεια του αγώνα κέρδισαν και τους ουδέτερους. Το τελετουργικό είχε στηθεί αποκλειστικά για αυτούς. Τραγούδησαν (ράπαραν για την ακρίβεια) κάποιες φίρμες που κάνουν τεράστια σουξέ στον αραβικό κόσμο. Στην ανάκρουση των εθνικών ύμνων υπήρξε ανατριχίλα – να σημειώσω πως παρά το μέγα πάθος υπήρξε σεβασμός στη Μασσαλιώτιδα που τραγούδησαν σαν μέλη της «Λεγεώνας των ξένων» τρεις – τέσσερις χιλιάδες Γάλλοι που βρέθηκαν στο πέταλο. Υπήρχαν κι άλλοι, αλλά διάσπαρτοι και χαμένοι, έγιναν κομπάρσοι στο σόου των Μαροκινών. Που άρχισε σαν γιορτή κι ολοκληρώθηκε με δάκρυα.

Ρωσία

Η Γαλλία προκρίθηκε από τον δεύτερο ημιτελικό, όπως ακριβώς είχε κάνει και τέσσερα χρόνια πριν στη Ρωσία όταν αντιμετώπισε το Βέλγιο: η στρατηγική και η εικόνα της ήταν περίπου ίδια, άλλαξε μόνο το αποτέλεσμα καθώς τότε ήταν 1-0 ενώ την Τετάρτη ήταν 2-0. Οπως και τέσσερα χρόνια πριν ένας αμυντικός έδωσε το προβάδισμα στην ομάδα του Ντιντιέ Ντεσάν που ξέρει ότι αυτά τα ματς είναι παιχνίδια νεύρων και αντοχής κι όχι επίδειξης. Τέσσερα χρόνια πριν ήταν ο Ουμτιτί που έβαλε μπροστά τους Γάλλους, τώρα ήταν ο Τεό Ερναντέζ που πάγωσε τη μαροκινή εξέδρα μόλις στο 4′ με ένα γκολ που θα ζήλευε κι ο συμπαίκτης του στη Μίλαν, Ζλάταν Ιμπραΐμοβιτς. Το πάγωμα βέβαια κράτησε λίγο: αρκούσε ένα σουτ άουτ του βιονικού Ουνάχι για να ξεκινήσει πάλι μια προσπάθεια υποστήριξης που όντως είχε κάτι το συγκινητικό. Οι Μαροκινοί, πολλοί ντυμένοι και με παραδοσιακές στολές, έζησαν αυτό τον πρώτο ημιτελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου στον οποίο φτάνουν τα «Λιοντάρια» τους καταθέτοντας ένα μοναδικό πατριωτικό πάθος. Αλλά δεν αρκούσε.

Αμυνα

Η παγκόσμια πρωταθλήτρια Γαλλία προκρίθηκε παίζοντας άμυνα. Οχι την καλύτερη, αλλά με την καρδιά της. Ο Ντεσάν όπως και τέσσερα χρόνια πριν στον ίδιο ημιτελικό βασίστηκε στην άμυνα για να κερδίσει και όχι για να παίξει – υπάρχει μια μικρή διαφορά. Το παιχνίδι πήγε σε δεύτερη μοίρα, ο σκοπός αγίασε τα μέσα που βέβαια δεν είναι λιγοστά. Ο Ντεσάν έχασε πριν από το ματς τους Οπαμαεκανό και Ραμπιό. Τους αντικατέστησε με τον Φοφανά και τον Κονατέ που αποδείχτηκαν χρήσιμοι στην περίσταση.

Νίκη

Το «έχω καλή άμυνα και βγαίνω για να κυνηγήσω, χάρη σε αυτή, τη νίκη» σημαίνει ότι ελπίζω πως οι αμυντικοί μου θα ανταποκριθούν στην ανάγκη του αγώνα, στην πίεση και στο βάρος της αποστολής. Αλλά η Γαλλία δεν κάνει ακριβώς αυτό: η Γαλλία βασίζεται στην άμυνα για να κερδίσει αντέχοντας. Ο Ντεσάμπ ζήτησε από την άμυνά του να ανταποκριθεί σε μια πολιορκία που οικειοθελώς αποδέχτηκε. Η άμυνα των Γάλλων ήταν προσεκτική διότι έπρεπε να απορροφήσει και εν τέλει να ακυρώσει και την ποιότητα και την επιθετικότητα του αντιπάλου: οι παίκτες του Μαρόκου έκαναν ό,τι μπορούσαν τρακάροντας στο γαλλικό τείχος – υπάρχει φυσικά κι ο Γιορίς ένας σπουδαίος τερματοφύλακας. Ολη αυτή η γαλλική διαδικασία είναι σχεδιασμένη κι έχει ως σκοπό η ομάδα επιθετικά να χτυπήσει τον αντίπαλο αν αυτός δώσει χώρους ή αν κουραστεί: στο μεταξύ αυτό που καθοριστικά μετρά είναι πως δεν θα δεχτεί γκολ. Η Γαλλία, όπως και στο ματς με τους Αγγλους, πιέστηκε πολύ, ειδικά στην αρχή του δευτέρου ημιχρόνου. Αλλά όταν ο Ντεσάν αντικατέστησε τους δυο του κυνηγούς (τον κουρασμένο Ζιρού και το άχρωμο χθες Ντεμπελέ) με δυο παιδιά με όρεξη για τρέξιμο (τον Τουράμ και τον Ραντάλ Κολό Μουανιέ) πολλά απλοποιήθηκαν. Μετά το 70′ ο χρόνος άρχισε να δουλεύει για τους Γάλλους. Ο Εμπαπέ έπαιξε σαν φορ κι ο Τουράμ έγινε το στήριγμά του. Και στον Μουανιέ χρειάστηκαν μόλις 44 δευτερόλεπτα στο γήπεδο για να διορθώσει ένα σουτ του Εμπαπέ και να στείλει την μπάλα στα δίχτυα για το 2-0. Βυθίζοντας τους υπερήφανους Μαροκινούς σε ένα ωκεανό από δάκρυα.

Νίκες

Το ματς είναι ενδεικτικό του τι είδους τελικό θα δούμε την Κυριακή. Κι αυτήν τη φορά οι Γάλλοι θα είναι φιλοξενούμενοι. Οι Αργεντινοί στο στάδιο της Λουσάιλ θα είναι περισσότεροι από 60 χιλιάδες και ουδέτεροι δεν θα υπάρχουν: όλοι είναι με τον Λίο Μέσι, δημιουργό, σκηνοθέτη και πρωταγωνιστή στο μεγαλύτερο ποδοσφαιρικό πανηγύρι που έχει γνωρίσει η ανθρωπότητα. Αλλά οι Γάλλοι θα έχουν πάλι την άμυνά τους στην οποία μπορεί να γίνει πρωταγωνιστής ακόμα κι ένας κυνηγός σαν τον Γκριεζμάν που χθες έπεφτε ακόμα και στα σουτ των αντιπάλων με αυταπάρνηση που θύμιζε στόπερ. Οι Αργεντινοί έχουν τον Μέσι. Οι Γάλλοι έχουν δέκα παίκτες που θέλουν να κερδίσουν για δεύτερη φορά το Μουντιάλ στην καριέρα τους – έχει να συμβεί από τα χρόνια που το πέτυχαν ο Βαβά, ο Γκαρίντσα, ο Ντίντι, μόνο ο Πελέ έχει κερδίσει τρία. Οι Γάλλοι δεν έχουν παίξει το καλύτερο ποδόσφαιρο στο τουρνουά και χθες για πρώτη φορά δεν δέχτηκαν γκολ – το Μαρόκο άξιζε να σκοράρει. Αν το είχε καταφέρει θα βλέπαμε ένα θρίλερ γιατί ακόμα κι αν το γκολ αυτό ερχόταν ένα λεπτό πριν από το τέλος, ο κόσμος στις εξέδρες θα έκανε αυτό το λεπτό να κρατήσει όσο χρειαζόταν για να βρεθεί και γκολ ισοφάρισης. Οχι όμως απέναντι σε αυτή τη Γαλλία. Που μοιάζει φτιαγμένη για να ζει τις νίκες της καταστρέφοντας ωραία παραμύθια…