Καθηλωμένος στο στάδιο της άρνησης

Ο Οδυσσέας ο Κωνσταντινόπουλος προσεγγίζει φιλοσοφικά την υπόθεση Καϊλή και αποφαίνεται, όπως διαβάζω, ότι αυτή η ιστορία «δεν πλήττει το ΠΑΣΟΚ, αλλά την αξιοπιστία του πολιτικού συστήματος γενικότερα». Να προσθέσω ένα «ταρατατζούμ» για το ηχητικό εφέ και, με την άδειά σας, να το πάω λίγο παρακάτω για να διασκεδάσουμε: Μόνο το πολιτικό σύστημα; Πλήττει τον πυρήνα των ανθρωπίνων σχέσεων, εν τέλει πλήττει την ίδια την πίστη στον άνθρωπο. Επομένως, μπροστά σε τέτοια πλήγματα για την ανθρωπότητα, ποιος ασχολείται με το ΠΑΣΟΚ; Αφήστε, δε, ότι δεν έχει σχέση το ΠΑΣΟΚ με την υπόθεση, διότι η Εύα δεν ήταν ποτέ ΠΑΣΟΚ…

Είναι αλήθεια ότι η υπόθεση πλήττει κυρίως το κύρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου ως θεσμού, καθώς αποκαλύπτει ότι οι αυξημένες αρμοδιότητες, που του δόθηκαν από το 2009 με τη Συνθήκη της Λισαβόνας, το καθιστούν ευάλωτο στο «επιθετικό lobbying», όπως μάθαμε ότι ονομάζεται η δωροδοκία στην τεχνοκρατική ορολογία των Βρυξελλών. Ο σκοπός ήταν η αναβάθμιση του Κοινοβουλίου να καλύψει το λεγόμενο δημοκρατικό έλλειμμα της Ενωσης, για το οποίο πολλοί την επέκριναν εκείνη την εποχή, χρησιμοποιώντας ειδικά το παράδειγμα του άχρηστου, αλλά πολυτελούς, Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Ατυχώς, το Qatargate έρχεται να μας δείξει πως η λύση του προβλήματος δημιούργησε ένα νέο πρόβλημα, καθώς η αυξημένη ισχύς έφερε μεγαλύτερους πειρασμούς και, συνεπώς, άνοιξε την μπαλκονόπορτα στη διαφθορά.

Αυτά όμως στην Ευρώπη· γιατί εδώ, στην Ελλάδα, η αποκάλυψη πλήττει κατ’ αποκλειστικότητα το ΠΑΣΟΚ. Πιο ΠΑΣΟΚ από την Εύα την Καϊλή δεν γινόταν, μολονότι ήταν φανερό ότι ως πολιτικός είχε τη δική της ατζέντα. Γι’ αυτό και το αξιολύπητο πρόσωπο της ιστορίας δεν είναι η Καϊλή – αυτή έκανε την επιλογή της, χωρίς να της βάζει κανείς το πιστόλι στον κρόταφο. Το αξιολύπητο πρόσωπο είναι ο Νίκος ο Ανδρουλάκης, τον οποίο βλέπουμε να βιώνει το πένθος για τη μεγάλη ατυχία κολλημένος στο στάδιο της άρνησης. Το επιχείρημά του ότι η Καϊλή ήταν περίπου μυστική πράκτορας της ΝΔ είναι παραλογισμός, που προκαλεί μεγαλύτερη ζημία στο ΠΑΣΟΚ από αυτή που έκανε μόνη της η Καϊλή με την απληστία της. Επειδή διαθέτω τη φαντασία για να καταλάβω τι κεραμίδα τον έχει βρει τον άνθρωπο κατακούτελα, επειδή συμπονώ, θέλω να πιστεύω ότι, προς το παρόν, λόγω της παραζάλης του κλονισμού, ο Ανδρουλάκης διέρχεται μια παροδική φάση παράκρουσης. Τον βλέπω, κατά κάποιον τρόπο, σαν τον Βασιλιά Ληρ του Σαίξπηρ, στην περίφημη σκηνή της τρέλας. Ελπίζω να είναι παροδικό.

Αν όμως δεν είναι παροδικό, τότε αλλάζει το πράγμα. Και υπάρχουν οι ενδείξεις, νομίζω, ότι ίσως πρόκειται για κάτι βαθύτερο. Η διαγραφή μηνυμάτων από το Twitter, λ.χ., θυμίζει την εξαφάνιση προσώπων από τις επίσημες φωτογραφίες του σοβιετικού καθεστώτος, μέσω του φωτομοντάζ. Επίσης, η ετυμηγορία ότι η Καϊλή δεν ήταν ΠΑΣΟΚ έχει έναν απόηχο από τις δίκες της περιόδου του Μεγάλου Τρόμου, επί Στάλιν, οι οποίες πάντοτε κατέληγαν στη διαπίστωση ότι οι καταδικασθέντες δεν είχαν υπάρξει ποτέ αληθινοί κομμουνιστές, αλλά ήσαν πάντα μυστικοί πράκτορες του εχθρού. Αν στ’ αλήθεια αυτά τα δάνεια από τη σοβιετική τεχνογνωσία σημαίνουν αυτό που υποψιάζομαι και δεν είναι υπερβολές δικές μου, τότε δεν εκπλήσσομαι για την επιλογή του Νίκου του Ανδρουλάκη να κυβερνήσει με τον ΣΥΡΙΖΑ, την οποία ανακοίνωσε στην Κεντρική Επιτροπή του κόμματος το περασμένο Σάββατο.

Στη σχετική ομιλία του μάλιστα, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ είπε ότι «η καλοδεμένη γραβάτα είναι η μόνη διαφορά μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ». Ενας λόγος παραπάνω, λοιπόν, για να προτιμήσει τη συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ. Η συνεργασία τους κάνει τον κόσμο δικαιότερο, υπό την έννοια ότι μοιράζονται δικαιότερα οι καλοδεμένες γραβάτες. Αυτό δεν είναι το ιδεώδες της Αριστεράς;

ΔΙΔΑΓΜΑ

Είναι το χρήσιμο δίδαγμα για όλους μας αυτό που θα πω. Οχι ότι θα βρεθούμε ποτέ σε αυτή τη θέση, αλλά είναι πάντα χρήσιμο να γνωρίζουμε ότι τα εικοσάρικα και τα πενηντάρικα εύκολα ξεπλένονται κατά τη μεταφορική έννοια (π.χ., ανοίγεις ένα δήθεν  καφενείο και τα νομιμοποιείς ως έσοδα, πληρώνοντας ασφαλώς τον αναλογούντα φόρο επί των κερδών). Το μειονέκτημά τους, όμως, είναι ότι πιάνουν χώρο. Εξού μετά τα σακίδια, οι πλαστικές σακούλες του σουπερμάρκετ κι όλα αυτά που φέρνουν σε τόσο δύσκολη θέση και τέτοια τρομερή αμηχανία έναν άνθρωπο λεπτού γούστου, στη θεωρητική περίπτωση κατά την οποία η Αστυνομία ερευνά το σπίτι του για μαύρο χρήμα! Ας μη θίξω το ότι συνήθως αυτά τα χαρτονομίσματα είναι χρησιμοποιημένα και ρυπαρά…