Τα παθήματα του Ανδρουλάκη

Η σύλληψη και το αναμενόμενο κατηγορητήριο κατά της ευρωβουλευτίνας Εύας Καϊλή, που πολλές φορές έχει εκλεγεί με το ΠΑΣΟΚ, αντιμετωπίστηκε με μια κρίση πανικού από το ΠΑΣΟΚ και, ιδίως, από τον πρόεδρο Νίκο Ανδρουλάκη. Και τώρα; Θα του έλεγαν ότι είναι διεφθαρμένο το κόμμα του; Θα του έλεγαν ότι τίποτα δεν διδάχτηκε από το παρελθόν; Οτι από τον Ακη Τσοχατζόπουλο έως σήμερα ένα τσιγάρο δρόμος; Πώς είναι δυνατόν να διεκδικεί να παίξει ρόλο σε μια «προοδευτικού τύπου» διακυβέρνηση ένας αρχηγός, ενώ η ευρωβουλευτίνα με την οποία μαζί εξελέγησαν αντιμετωπίζει κατηγορίες σοβαρής διαφθοράς;

Από τον πανικό, τον λύτρωσαν τα άλλα στελέχη του κόμματος, όλοι εκείνοι που αναβαθμίστηκαν επειδή στήριξαν το δικό του εγχείρημα και σήμερα διακρίνονται στη συνθηματολογία και στον παλαμακισμό υπέρ του αρχηγού. Το είχε σκεφτεί κι ο ίδιος, δεν μπορεί. Αφού τον τελευταίο καιρό δεν τη γούσταρε τη συνάδελφο και σύντροφο με τίποτα. Ολοι ξέρανε ότι την είχε στην μπούκα, αφορμή περίμενε για να τη φάει. Και ιδού η αφορμή, τι περιμένει; Θα ήταν εύκολο. Αρκεί να τη φόρτωνε στη ΝΔ, άλλωστε πολύ φιλελέ ήταν και οι τοποθετήσεις της και η στάση ζωής της.

Δεν χρειαζόταν πολλή προετοιμασία γι’ αυτό. Τα χρόνια του σταλινισμού, για να ξεφορτωθείς κάποιο πρόσωπο από τη ζωή σου έπρεπε να αναθέσεις τη δουλειά σε ειδικούς ρετουσιέρηδες: αυτοί θα έσβηναν τα πρόσωπα που έπρεπε να εξαφανιστούν από την προσωπική ιστορία του ηγέτη. Στον σύγχρονο ηλεκτρονικό κόσμο, αρκεί να μπεις στο Τwitter και να σβήσεις ορισμένες αναρτήσεις που πιστοποιούσαν την κοινή πορεία – η οποία ήταν τύποις, για τα μάτια, εκείνη πήγαινε καρφωτή στον φιλελευθερισμό (ή και στον νεοφιλελευθερισμό) ενώ ο αρχηγός παρέμενε ακραιφνής σοσιαλιστής.

Κάπως έτσι, αγνοώ με τη συμβουλή ποιων, έγινε η δήλωση ότι η Εύα Καϊλή ήταν ο Δούρειος Ιππος της ΝΔ. Και είμαι βέβαιος ότι ο Νίκος Ανδρουλάκης πίστευε ότι θα είχαν πειστεί οι πολίτες, ότι θα είχαν αρχίσει να αναθεματίζουν τον Μητσοτάκη.

Αλλά αυτό δεν συνέβη.

Ο κόσμος δεν περίμενε γύρω από τον Νίκο Ανδρουλάκη να είναι μαζεμένοι αναμάρτητοι χειροκροτητές του, που θα στηρίζουν γύρω από την κεφαλή του ένα φωτοστέφανο. Ασπιλοι, αμόλυντοι και άφθαρτοι υπάρχουν μόνο στον συναξαριστή και όχι στα κόμματα. Στα κόμματα, αυτό που έχει σημασία είναι να υπάρχουν πολιτικοί που να μπορούν να διαχειριστούν κάθε είδους κρίση, για το καλό του κόμματός τους και για το καλό της χώρας, χωρίς να παραβλέπουν την πολυπλοκότητα των ζητημάτων.

Το μεγάλο πρόβλημα, όμως, με το ΠΑΣΟΚ Ανδρουλάκη είναι, ακριβώς, η αδυναμία του να κατανοήσει την πολυπλοκότητα των ζητημάτων και, εντέλει, της πολιτικής. Πίστεψε εξαρχής ότι αρκούσε να κάνει το ΠΑΣΟΚ ΠΑΣΠ, ότι αρκούσε να μετατρέψει έναν οργανισμό με πολιτική ιστορία σε έναν άκαμπτο μηχανισμό διοικούμενο από πιστούς οπαδούς, κι αυτό θα του εξασφάλιζε κομματική άνοδο και προοπτικές συγκυβέρνησης.

Τι κατάφερε; Γκρινιάζοντας για τις υποκλοπές, δάνεισε στον Αλέξη Τσίπρα ένα ζωηρό θέμα για την πολιτική και τη δημοκρατία, ο οποίος και επιχείρησε, ακόμα επιχειρεί, να μεγιστοποιήσει την κεφαλαιοποίησή του ως αποκλειστικά αντιπολιτευτικό καύσιμο. Και σε κάθε περίπτωση, έδεσε το κόμμα του (ένα κόμμα με μεγάλο ποσοστό αντιΣΥΡΙΖΑ ψηφοφόρων) στην τροχιά του ΣΥΡΙΖΑ, στον ρόλο του κηδεμόνα. Δεν το λες και ευέλικτη ούτε αυτόνομη πολιτική.