Καταναλωτές επικαιρότητας

Η γιαγιά μου είχε το συνήθειο να ορίζει τον χρόνο όχι με ημερομηνίες και χρονολογίες αλλά με βάση… το περιεχόμενο της ντουλάπας της και τα πηγαινέλα στη μοδίστρα της. Για παράδειγμα, στην ερώτηση «Πότε ξεμπάρκαρε οριστικά ο θείος Νικολής» η απάντηση μπορεί να ήταν «Μετά που είχα ράψει το φόρεμα με τον μελιτζανί φιόγκο». «Και πότε παντρεύτηκε ο Θωμάς τη Μαρία;». «Πριν στενέψω το πράσινο παλτό γιατί θυμάμαι ότι στον γάμο τους μου έπεφτε φαρδύ». Οι αναφορές της μάνας μου πάλι, είχαν να κάνουν με τις αλλαγές στην οικοσκευή μας. Στη Θεσσαλονίκη είχε πάει αμέσως αφού αγόρασε το καινούργιο μίξερ και διακοπές στο Πήλιο κάναμε εκείνο το καλοκαίρι που είχαμε βάλει τον μεγάλο ανεμιστήρα οροφής. Τι να τους κάνεις τους μήνες και τα χρόνια όταν είσαι ο απόλυτος κυρίαρχος του μικρόκοσμού σου;

Εγώ είμαι «παιδί της νέας εποχής», υποτίθεται πιο κοσμοπολίτισσα. Κούνια που με κούναγε… Εδώ και καιρό, τα τελευταία χρόνια θα έλεγα, έχω την αίσθηση ότι ορίζουμε τον χρόνο με βάση τα γεγονότα της επικαιρότητας. Που έτσι όπως τη μεγεθύνουμε, τη διογκώνουμε, την πολλαπλασιάζουμε, τη σχολιάζουμε, την αναλύουμε, εμπλεκόμαστε προσωπικά με κάτι δεκάρικους τύπου «Πώς κατάντησε έτσι η κοινωνία μας» ή με ρεσιτάλ αυτομαστιγώματος περί συνολικής ευθύνης, με αφορισμούς, με αυθαίρετα πορίσματα, με λίβελλους, γίνεται, τελικά, πιο ασφυκτική από την ντουλάπα της γιαγιάς μου. Και έτσι, όπως συσσωρεύονται οι ειδήσεις, όπως η μία πέφτει πάνω στην άλλη, η κάθε καινούργια απομειώνει τη σημαντικότητα της παλιάς, την κάνει να φαίνεται αδιάφορη κι ας είναι ακόμη εκκρεμή όλα αυτά που λέγαμε ότι μας συνταράσσουν.

Πότε έσκασε η ιστορία με την Πισπιρίγκου; Ηταν πριν απ’ τις Απόκριες; Και πότε συνελήφθη; Πριν απ’ το Πάσχα; Οπωσδήποτε. Φορούσε μπουφάν με γούνα όταν την οδήγησαν στη φυλακή; Και πώς τον έλεγαν τον άντρα της; Μπάμπη; Οχι, άλλος ήταν ο Μπάμπης. Μάνο ίσως. Μπορεί… Μετά καλοκαίριασε, το ενδιαφέρον για την Πισπιρίγκου περιορίστηκε στο αν και πόσο είχε αδυνατίσει στη φυλακή, ακρίβυναν και οι λογαριασμοί του ρεύματος – ή μήπως είχαν ακριβύνει πριν μπει η Πισπιρίγκου φυλακή;

Μπήκαμε στον Αύγουστο με υποκλοπές, δεκαπενταυγουστιάσαμε με την υποτιθέμενη άταφη μικρή Μαρία του Εβρου, μάθαμε τις συντεταγμένες της περιοχής και μετά έσκασε η υπόθεση του Κολωνού. Είχαμε γυρίσει από τις διακοπές; Ε, ναι. Εγώ γιατί θυμάμαι ότι κάναμε ακόμη μπάνιο και φορούσαμε καλοκαιρινά; Είχε σκάσει ήδη η υπόθεση με τα «θαύματα» στον Λυκαβηττό; Πότε μπήκε ο Μίχος φυλακή; Πριν ή μετά τη μάνα της δωδεκάχρονης; Και πόσοι προφυλακίστηκαν τελικά; Πόσοι 34χρονοι, πόσοι 46χρονοι και πόσοι 56χρονοι; Αυτοί οι 154 της υπόθεσης, θυμίστε μου τι ήταν; Και από ποιο κόμμα; Και τι έγινε τελικά; Ολη αυτή η φρίκη που μοιραστήκαμε τότε – πριν από ένα μήνα δηλαδή – τι έγινε; Πώς εξανεμίστηκε; Τι γίνεται με αυτήν την υπόθεση, πώς προχωράει; Προχωράει;

Σιγά που μας νοιάζει. Αφού μετά είχαμε πατέρα Αντώνιο και Κιβωτό και πρεσβυτέρα και «παιδιά σε κλουβιά» και αποκαλύψεις και θυρίδες και χρήμα, πολύ χρήμα, και «πώς πιαστήκαμε κορόιδα» και «εγώ κάτι είχα μυριστεί» και εδώ παπάς, εκεί παπάς, πού ‘ναι ο παπάς, πάει ο παπάς. Και ήρθε ο αστυνομικός που πυροβόλησε τον 16χρονο Ρομά που πόσο να κρατήσει κι αυτό;

Εγώ πάντως θα θυμάμαι ότι έπαθα γαστρεντερίτιδα τη μέρα που συνέλαβαν την Καϊλή. Τη μέρα που συνέλαβαν τον Μίχο είχα λουμπάγκο.

Απλά, απαράδεκτο

Η είδηση σοκάρει. Αν μάλιστα προσπαθήσεις να το κάνεις, αποσπασματικά έστω, η εικόνα παραπέμπει σε άλλες εποχές σκληρότητας και αποκλεισμών. Οι ηθοποιοί της παιδικής παράστασης «Θησέας και Αριάδνη» που έχει ανεβεί στο «Αριστοτέλειο» Θεσσαλονίκης, αρνήθηκαν να παίξουν, όπως είχαν συμφωνήσει, για παιδιά αστυνομικών. Προβάλλοντας μάλιστα και ψευδείς δικαιολογίες περί Covid.

Πρόκειται περί απόφασης απάνθρωπης, κόντρα σε κάθε έννοια σύγχρονου πολιτισμού. Δεν ξέρω πώς αυτοί οι άνθρωποι πήραν έτσι ανάλαφρα τη στοχοποίηση ανήλικων παιδιών. Και απορώ πώς το λαλίστατο ΣΕΗ και ο πρόεδρός του Σπύρος Μπιμπίλας, κρατούν σιωπή ιχθύος. Ή μάλλον, δεν απορώ.