Στα προημιτελικά καθαρίζει το τοπίο

Παραδοσιακά, στα Παγκόσμια Κύπελλα, η φάση των οκτώ ήταν αυτή στην οποία καταλάβαινες ποιος θα αγωνιστεί στον τελικό – ίσως και ποιος θα τον κερδίσει. Τα προημιτελικά είναι η στιγμή που όποιοι έχουν φιλοδοξίες να γίνουν παγκόσμιοι πρωταθλητές πρέπει να κάνουν μια πειστική εμφάνιση, όχι απλώς να προκριθούν. Και είναι και η στιγμή που όσοι δεν έχουν το σθένος που η περίσταση απαιτεί λυγίζουν, όσο κι αν ονειρεύονται έναν θρίαμβο. Το 2018 στα προημιτελικά οι Κροάτες απέκλεισαν τους γηπεδούχους Ρώσους και οι Βέλγοι τους Βραζιλιάνους. Αλλά όποιος είχε δει την ευκολία με την οποία οι Γάλλοι απέκλεισαν την Ουρουγουάη είχε καταλάβει πως η ομάδα του Ντεσάμπ είχε κάτι παραπάνω από όλες τις υπόλοιπες.

Χαίρονται

Η μεγάλη περιπέτεια ξεκινά σήμερα με δύο εντελώς άνισα ματς: το Ολλανδία – Αργεντινή έχει υπάρξει και τελικός, το Κροατία – Βραζιλία δύσκολα θα μπορούσε να είναι ένας τέτοιος. Οι Βραζιλιάνοι είναι μεγάλο φαβορί κι όχι απλώς γιατί έκαναν επίδειξη δύναμης με τη Νότια Κορέα φτάνοντας στο πρώτο ημίχρονο το σκορ στο 4-0. Είναι πλήρεις και χαίρονται το ποδόσφαιρο που παίζουν. Στα δύο σοβαρά ματς που έδωσαν στον όμιλο – στο τρίτο με το Καμερούν έκαναν προπόνηση οι αναπληρωματικοί τους – είχαν μια άριστη αμυντική οργάνωση (εντελώς ευρωπαϊκή) και για αυτό κέρδισαν χωρίς να δεχτούν την παραμικρή ευκαιρία από τη Σερβία και την Ελβετία. Η μικρή παραγωγικότητά τους (μόλις τρία γκολ σε τρία ματς) θα μπορούσε να τους δημιουργήσει ανασφάλειες: οι Βραζιλιάνοι δεν μπορούν να παίξουν το ποδόσφαιρο που θέλουν με το άγχος ότι δεν σκοράρουν εύκολα. Στο Μουντιάλ του 2014, που διοργάνωσαν, όλοι θυμούνται την κατάρρευση της άμυνάς τους στο ματς με τη Γερμανία που έληξε με το ντροπιαστικό 1-7 στο Μπέλο Οριζόντε. Ομως τότε το μεγάλο τους πρόβλημα ήταν κυρίως η αδυναμία στο γκολ: είχαν σέντερ φορ τον γέρο Φρεντ (σχεδόν παλαίμαχο στα 32 του) και περίμεναν τα πάντα από τον Νεϊμάρ. Οταν αυτός χτύπησε η χώρα βυθίστηκε στην εθνική κατάθλιψη. Και μετά ήρθαν οι Γερμανοί.

Δεν αρκεί

Οι Κροάτες νομίζω θα είναι ευχαριστημένοι που έφτασαν μέχρι εδώ. Χθες ο προπονητής τους, ο ακριβοδίκαιος Ντάλιτς, είπε για να δείξει την άνεση με την οποία ως αουτσάιντερ περιμένει το ματς πως σύμφωνα με τους αρχικούς υπολογισμούς του η Κροατία του θα έπαιζε με τη Βραζιλία στον τελικό. Είναι παράξενη ομάδα η φετινή Κροατία. Η καλύτερη σε συμπεριφορά γραμμή της είναι η άμυνά της, η γραμμή στην οποία αγωνίζονται λιγότερες φίρμες! Ο μασκοφόρος στόπερ Γκβάρντιολ κάνει μεγάλο τουρνουά. Ο τερματοφύλακας Λιβάκοβιτς, που κόντρα στους Γιαπωνέζους έπιασε τρία πέναλτι (κανείς άλλος δεν το έχει καταφέρει στη σκληρή αυτή διαδικασία στην οποία συχνά κρίνονται τα Μουντιάλ…), είναι η αποκάλυψη του τουρνουά – αγωνίζεται στην Ντιναμό Ζάγκρεπ. O αμυντικός μέσος Μπρόζοβιτς έτρεξε στο ματς με τους Γιαπωνέζους 16,7 χιλιόμετρα – κανείς δεν έχει τρέξει τόσο σε αυτό το τουρνουά σε ένα ματς. Οι Κροάτες περιμένουν ένα μεγάλο παιχνίδι του Λούκα Μόντριτς και ίσως κάτι τέτοιο το δούμε: ο σούπερ σταρ της Ρεάλ Μαδρίτης έχει ειδικότητα τη διάκριση στα ματς που όλος ο πλανήτης παρακολουθεί. Αλλά για να αποκλείσει η Κροατία τη Βραζιλία αυτό δεν αρκεί.

Προβάδισμα

Το δεύτερο ματς της αποψινής βραδιάς είναι αρκετά πιο ισορροπημένο, όσο κι αν οι Αργεντίνοι έχουν ένα προβάδισμα. Η παρουσία, η φόρμα, το χάρισμα του Μέσι, τους έχει κάνει τρομερά συμπαθείς σε όλους εμάς που αγαπάμε τα ωραία παραμύθια: ένας τελικός θρίαμβος του Μέσι θα είναι ακριβώς αυτό. Αλλά πέρα από τα παραμύθια υπάρχει και η πραγματικότητα. Ο κόουτς Σκαλόνι αποκάλυψε πως ο Λαουτάρο Μαρτίνες, που απογοητεύει, κάνει παυσίπονες ενέσεις για να πατήσει στο γήπεδο, ενώ κι ο Ντι Μαρία για να παίξει στα ματς με το Μεξικό και την Πολωνία (δύο ματς στα οποία η νίκη ήταν υποχρεωτική) έσφιξε τα δόντια ενώ πονούσε. Η υπερπροσπάθεια δεν ήταν δυνατόν να συνεχιστεί και για αυτό στο ματς με την Αυστραλία έμεινε εκτός. Η Αργεντινή έχει και άγχος: χθες οι αργεντίνοι δημοσιογράφοι επεσήμαναν το γεγονός ότι στην ιστορία των Παγκοσμίων Κυπέλλων δεν έχει κερδίσει ποτέ την Ολλανδία σε ενενηντάλεπτο – οι νίκες της είναι στην παράταση (στον τελικό του Μουντιάλ του 1978) και στα πέναλτι (στον ημιτελικό του 2014). Οι Ολλανδοί πάνε στο ματς με γκρίνια για τις κυνικές εμφανίσεις τους, αλλά και με τη βεβαιότητα ότι παιχνίδι με παιχνίδι γίνονται καλύτεροι. Σε ένα τέτοιο τουρνουά, στο οποίο δεν υπάρχουν κουρασμένοι παίκτες και όλοι τρέχουν, η συνεχής βελτίωση μπορεί να είναι το μυστικό μιας επιτυχίας.

Ιδια

Και τα ματς του Σαββάτου είναι ίδια. Στο Πορτογαλία – Μαρόκο υπάρχει φαβορί και είναι η ομάδα του Φερνάντο Σάντος που διέλυσε την Ελβετία λίγες μέρες πριν. Το Αγγλία – Γαλλία αντιθέτως είναι απολύτως ισορροπημένο. Το πρόγραμμα έχει δύο μέρες παιχνίδια με το ίδιο σενάριο.

Κριστιάνο

Οι Πορτογάλοι βέβαια μοιάζουν να μην ασχολούνται με τον αντίπαλο: όλα περιστρέφονται γύρω από τον Κριστιάνο Ρονάλντο – πλέον πέρα από τις απορίες για το αν και πώς θα τον χρησιμοποιήσει ο Σάντος, εμφανίζονται και οι απαραίτητες δημοσιογραφικές υπερβολές που κάνουν την ιστορία ακόμα πιο δύσκολη. Η πορτογαλική εφημερίδα «Record»κυκλοφόρησε την Πέμπτη το πρωί με την αποκλειστική είδηση πως ο παίκτης απείλησε να αποχωρήσει αν δεν αγωνιστεί βασικός. Ο Σάντος το διέψευσε. Αλλά ό,τι και να ειπωθεί για τον Ρονάλντο γίνεται πιστευτό κι αυτό είναι πρόβλημα. Οχι πάντως για το Μαρόκο που βρήκε έναν ανέλπιστο σύμμαχο: όσο πιο πολύ όλοι στην Πορτογαλία ασχολούνται με τον Κριστιάνο, την αδελφή του, τη Χορχιάνα, τον μάνατζέρ του και τα συμβόλαια που του προσφέρουν οι Αραβες, τόσο μεγαλώνουν οι ελπίδες του Μαρόκου. Που αν καταφέρει και παίξει την άμυνα που μας έδειξε στο ματς με την Ισπανία, μόνο από χέρι χαμένο δεν είναι.

Ψυχόδραμα

Σάββατο βράδυ η φάση των προημιτελικών θα ολοκληρωθεί με ένα Αγγλία – Γαλλία που θα δούμε για πρώτη φορά. Ποτέ οι δύο αυτές παραδοσιακές δυνάμεις δεν έχουν αναμετρηθεί σε νοκάουτ παιχνίδι Παγκοσμίου Κυπέλλου – κι αν σκεφτεί κανείς πως σπάνια έχουν λείψει από Μουντιάλ, το πράγμα είναι απίθανο. Σε ένα ματς χωρίς προηγούμενο κάθε προγνωστικό είναι αδύνατο. Η μόνη βεβαιότητα είναι πως θα υπάρξει ένας μεγάλος νικητής κι ένας μεγάλος ηττημένος. Δεν θα παρακολουθήσουμε ένα μεγάλο ματς, αλλά ένα ψυχόδραμα που ανάλογο δεν έχει υπάρξει. Σε ένα ποδόσφαιρο όπου όλα πιστεύουμε πως τα έχουμε δει, προέκυψε κάτι καινούργιο.