Οι δολοφόνοι του πατέρα μου θέλησαν να με στείλουν στο μέτωπο

Περί τα μέσα Οκτωβρίου, σχεδόν έναν μήνα αφότου ο Βλαντίμιρ Πούτιν διέταξε τη μερική επιστράτευση ρώσων πολιτών προκειμένου να πολεμήσουν στην Ουκρανία, κάποιοι χτύπησαν την πόρτα ενός διαμερίσματος στη Μόσχα, το οποίο είναι καταγεγραμμένο ως η επίσημη κατοικία μου στη χώρα.

Οι οικογενειακοί φίλοι που διαμένουν εκεί άνοιξαν και βρέθηκαν μπροστά σε δύο αξιωματικούς της στρατιωτικής διοίκησης, οι οποίοι τους ρώτησαν εάν ήμουν σπίτι. Τους απάντησαν ότι δεν ήμουν εκεί εδώ και πάνω από 20 χρόνια.

Η επιστράτευση αποφασίστηκε από τον Πούτιν στις 21 Σεπτεμβρίου, έπειτα από σχεδόν μισό χρόνο στρατηγικών αποτυχιών, άσκοπων θανάτων και ανθρωπιστικών εγκλημάτων εκ μέρους του ρωσικού στρατού στην Ουκρανία. Μέχρι σήμερα δε, οι ρωσικές απώλειες φτάνουν στις 356.520, αριθμός που αντιπροσωπεύει σχεδόν το 40% του συνολικού δυναμικού των ενόπλων δυνάμεων της Ρωσίας.

Την ίδια στιγμή, το ηθικό της Ρωσίας πέφτει με τον ίδιο ταχύ ρυθμό που σκοτώνονται οι στρατιώτες της στα πεδία των μαχών. Αυτός είναι και ο λόγος που αποφασίστηκε ότι χρειάζεται φρέσκο αίμα για την εκστρατεία, έστω κι αν ο Πούτιν είχε νωρίτερα διαβεβαιώσει πως δεν επρόκειτο να υπάρξει επιστράτευση.

Στην αρχική φάση, κλήθηκαν στο στράτευμα άνδρες από τις κεντρικές και ανατολικές επαρχίες της Ρωσίας, δεκάδες χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τη Μόσχα και την Αγία Πετρούπολη. Παρ’ όλα αυτά, σε μια απρόσμενα ταχεία τροπή των γεγονότων, άρχισαν να διαδίδονται φήμες ότι φύλλα επιστράτευσης λάμβαναν και άνθρωποι που ζουν σε πόλεις στο δυτικό τμήμα της χώρας, συμπεριλαμβανομένης της πρωτεύουσας.

Οσο για τη δική μου κλήση, προκαλεί μεν σύγχυση, είναι όμως εξίσου αναμενόμενη. Η οικογενειακή μου σχέση με το ρωσικό κράτος δεν έχει υπάρξει… ιδανική από τη στιγμή που ο Πούτιν ανέλαβε την εξουσία, το 2000. Ως αποτέλεσμα, θα περίμενα να βρίσκομαι στην κορυφή της λίστας των ανθρώπων που επρόκειτο να σταλούν στην Ανατολική Ουκρανία, ως τροφή για τα κανόνια.

Αυτή η σχέση, μια ιστορία που ενίοτε είναι πιο παράδοξη και από μυθοπλασία, έχει καταγραφεί λεπτομερειακά από τον Τύπο και τη βιομηχανία της ψυχαγωγίας από την περίοδο του θανάτου του πατέρα μου, Αλεξάντερ Λιτβινένκο, ενός ανθρώπου που επέκρινε δημοσίως τον Πούτιν.

Αυτό συνέβη το 2006, εβδομάδες αφότου ήπιε ένα τσάι μολυσμένο με ραδιενεργό υλικό σε ξενοδοχείο του Λονδίνου. Ηταν ένα γεγονός που προξένησε σημαντική ζημιά στις σχέσεις της Ρωσίας με το Ηνωμένο Βασίλειο. Ακόμη και τώρα, πάνω από μιάμιση δεκαετία αργότερα, ο θάνατος του πατέρα μου αποτελεί αντικείμενο μιας νέας δραματικής σειράς στο ITV.

Οι Ρώσοι γνωρίζουν πολύ καλά την ιστορία μας. Πώς διαφύγαμε εγώ και η μητέρα μου, μαζί με τον πατέρα μου, ζητώντας πολιτικό άσυλο στη Βρετανία, ενώ στη συνέχεια αναγκαστήκαμε να γίνουμε μάρτυρες στον αργό και αγωνιώδη θάνατό του από κάτι που μπορεί να περιγραφεί μόνο ως μικροσκοπικό πυρηνικό όπλο.

Ακόμη κι έτσι, όμως, η στρατιωτική διοίκηση εμφανίστηκε σε μια διεύθυνση στην οποία δεν έχω διαμείνει εδώ και δύο δεκαετίες και, με πλήρη σοβαρότητα να επισημότητα, επιχείρησε να με στείλει στο μέτωπο.

Η σύγχυση που ένιωσαν από την απάντηση την οποία τους έδωσαν οι σημερινοί ένοικοι είναι ενδεικτική της κατάστασης που επικρατεί συνολικά στη σύγκρουση της Ουκρανίας – πλήρης έλλειψη γνώσης και κατανόησης ανάμεσα στη βίαιη ιδεολογία του Κρεμλίνου και τα όσα υποφέρουν τα ακούσια και ολοένα πιο απρόθυμα θύματά της.

Ο Ανατόλι Λιτβινένκο είναι ο γιος του δολοφονημένου το 2006 ρώσου συγγραφέα και πρώην πράκτορα της KGB και της μετέπειτα Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Ασφαλείας Αλεξάντερ Λιτβινένκο