Γεράσιμος Γεννατάς

Τα μάτια κλείνουν και η Αυλαία των Ονείρων ανοίγει. Κάποτε.

Κάποτε, ονειρεύτηκα ότι κοιμόμουν. Ή μάλλον όχι, ονειρεύτηκα ότι κοιμόμουν και ξύπνησα. Ημουν ξαπλωμένος σε ένα κρεβάτι. Στον κόσμο του ονείρου, ήταν το δικό μου κρεβάτι, αλλά έμοιαζε – δεν έμοιαζε με αυτό που έχω στην πραγματικότητα. Είχα ένα σώμα, που ένιωθα πως ήταν δικό μου, αλλά όχι ακριβώς αυτό που έχω στην πραγματικότητα. Ηταν αργά τη νύχτα και από το ανοιχτό παράθυρο έμπαιναν η δροσιά και το φεγγάρι που φώτιζε ένα ξύλινο πάτωμα.

Αλλά ο χώρος άλλαζε. Ξαφνικά το δωμάτιο δεν ήταν το δωμάτιο, αλλά σιγά σιγά γινότανε παραλία, παραλία με λιακάδα και ξαφνικά παραλία με λαμπιόνια και ωραίο βραδινό αεράκι

και μετά ο ήσυχος κόλπος από ψηλά

και μετά μπροστά η θάλασσα, η θάλασσα μακριά

και άρχιζε να ξημερώνει και η θάλασσα άρχισε, ενώ κυμάτιζε απαλά να αλλάζει, να γίνεται αγρός και στάχυα να κυματίζουν στη θέση των κυμάτων και ξαφνικά να γίνεται πλαγιά του βουνού

και τοπίο της εξοχής με πλατάνια και λυγαριές

και το καρουζέλ της φαντασίας άρχισε να στροβιλίζει την εικόνα έτσι που άρχισαν να βγαίνουν ακόμη και μυρωδιές

και άνθρωποι άρχισαν να μαζεύονται γύρω από ‘να τραπέζι που ήρθε ξαφνικά, στρωμένο με ένα κίτρινο τραπεζομάντιλο

και ομιλίες και γέλια γύρω απ’ το τραπέζι

και κάποιος ίσως ξεκίνησε κι έναν σκοπό και μουσική άρχισε να κατεβαίνει την πλαγιά του βουνού με τον αέρα

και οι άνθρωποι, ναι, τώρα άρχισαν να τραγουδούν

και η φαντασία συνέχιζε να τους στροβιλίζει, έτσι που τους έβαλε να χορεύουν, χορούς από παντού που έμοιαζαν μ’ αυτούς που ξέρουμε αλλά που ήταν και καινούργιοι.

Μαντίλια και καπέλα άρχισαν να πετάγονται στον αέρα, το κίτρινο τραπεζομάντιλο έγινε πανί

και σιγά σιγά, λίγο λίγο όλα άρχισαν να αψηφούν τη βαρύτητα και δειλά να ξεκολλάνε από το έδαφος,

σαν σε πίνακες του Σαγκάλ να αρμενίζουν στον αέρα.

Τα πρόσωπα ήταν σαν γνωστά, αλλά και όχι σαν γνωστά ακριβώς κι εγώ ήθελα να πάω κοντά να πετάξω λίγο, να δω ποιοι ήταν αυτοί οι γνωστοί άγνωστοι που ήρθαν στον ύπνο μου και γλεντάνε για μένα.

Ενα μικρό χοπ έκανα μέσα στο όνειρό μου και άρχισα να ίπταμαι και να κατευθύνομαι προς τους γνωστούς άγνωστους ιπτάμενους φίλους μου και σκεφτόμουν πόσο εύκολο είναι να είσαι ελαφρύς και χαρούμενος, να τραγουδάς και να χορεύεις και να πετάς… και μετά φυσικά ξύπνησα. Απότομα, χωρίς να έχω δει τους αιθεροβάμονες ιπτάμενους φίλους μου. Εβλεπα αυτό το όνειρο σε συνέχειες. Κάθε βράδυ πήγαινα να κοιμηθώ για να δω τη συνέχεια, το «επόμενο επεισόδιο». Χθες κοιμήθηκα για να δω με ανυπομονησία την προχθεσινή συνέχεια. Τίποτα. Και είναι καιρό τώρα που η αυλαία των ονείρων δεν ανοίγει πια. Μόνο μαύρο, μόνο σκοτάδι. Μόνο ένας σκέτος σκοτεινός αναγκαίος ύπνος. Και ακούγεται στην πόλη ότι τα όνειρα τελείωσαν. Οι καταναλωτές μόνο κοιμούνται. Δεν ονειρευόμαστε. Λένε επίσης ότι ο Ονειρευτής είναι σαν τον Ταξιδευτή αλλά και σαν τον Συγγραφέα και σαν τον Ποιητή. Αυτό που ονειρεύεται το γνωρίζει, κάποτε θα το επισκεφθεί ή θα το δημιουργήσει. Σε αυτό που ονειρευόμαστε θα πάμε. Αν δεν ονειρευόμαστε τίποτα, στο τίποτα θα μείνουμε.

Το Θέατρο είναι για μένα ο τόπος των ζωντανών ονείρων. Ο τόπος όπου τα όνειρα συμβαίνουν. Οι ιπτάμενοι αιθεροβάμονες φίλοι μας, είναι οι ηθοποιοί. Που στροβιλίζονται από τη φαντασία τους αλλά και από τη φαντασία και τη σκέψη των επισκεπτών του ονείρου. Των Ονειροταξιδευτών. Το Θέατρο αγωνίζεται στο όνομα της σκέψης και της χαράς των ανθρώπων. Επισκεφθείτε το… και ας αρχίσουμε πάλι να ονειρευόμαστε και να ελπίζουμε.