Χαμένοι στην ομφαλοσκόπηση

Βλέπω τη διακίνηση των ειδήσεων – τον τρόπο, τις αναλογίες, τις ισορροπίες και τα μεγέθη. Ακούω αυτά που συζητάνε οι φίλοι μου (αλλά κι εγώ μαζί τους για να μη βγάζω την ουρά μου απέξω) οι οποίοι ανήκουν σε μια μεγάλη γκάμα όσον αφορά τα ενδιαφέροντα και τις τοποθετήσεις τους. Διαβάζω αυτά που γράφουν και αναπαράγουν μετά μανίας οι χρήστες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Τι διαπιστώνω; Θυμάμαι μια φιγούρα που κυκλοφόρησε πριν από λίγο καιρό και απεικόνιζε πώς θα έχει διαμορφωθεί η ανθρώπινη σωματοδομή μετά από κάμποσα χρόνια. Σχεδόν χωρίς λαιμό και με έναν ύβο στην πλάτη εξαιτίας των πολλών ωρών που περνάμε καθημερινά σκυμμένοι πάνω από οθόνες κινητών και τάμπλετ. Ε, εμείς οι περήφανοι Ελληνες, θεωρώ ότι θα εμφανίσουμε αυτές τις μεταλλάξεις νωρίτερα. Και θα φταίει η ομφαλοσκόπηση.

Γύρω μας γίνονται κοσμογονικά συμβάντα. Ενας βάρβαρος πόλεμος που μαίνεται εδώ και εννέα μήνες στην καρδιά, σχεδόν, της Ευρώπης και στον οποίον οι βασανισμοί αιχμαλώτων, οι βιασμοί και οι βομβαρδισμοί ακόμη και νοσοκομείων είναι σε ημερήσια διάταξη. Μια επανάσταση για τα στοιχειώδη δικαιώματα των γυναικών στο Ιράν που έχει ήδη στοιχίσει τη ζωή δεκάδων νέων αλλά που συνεχίζεται ακόμη σθεναρά παρά την κρατική τρομοκρατία. Και ένα Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου που όμοιό του δεν έχει ξαναγίνει.

Κι εμείς; Τι κάνουμε εμείς; Επαναλαμβανόμενοι και απόλυτα προβλέψιμοι ασχολούμαστε με τη μικρή, την τόση δα γειτονίτσα μας. Ναι, μεγάλο το σκάνδαλο της Κιβωτού, όχι όμως και να κάνει μονοθεματική, σχεδόν, την επικαιρότητα. Αυτό που ξεχειλώνει τις διαστάσεις του είναι η αναμόχλευση του θυμικού που προκαλεί. Διότι ο πατέρας Αντώνιος ήταν το άλλοθι σε μια κοινωνία που μας ντόπαρε κάπως το να τη θεωρούμε σάπια. Ενα άλλοθι που εμείς κατασκευάσαμε ως αντίβαρο – ή που το δεχθήκαμε έτσι όπως μας πλασαρίστηκε – για να έχουμε τη συνείδησή μας ήσυχη. «Αφού υπάρχει η Κιβωτός, εμείς θα δίνουμε το κατιτί μας και θα κοιμόμαστε ήσυχοι». Σχεδόν είκοσι οχτώ εκατομμύρια δωρεές από ιδιώτες μέσα σε τέσσερα χρόνια, χώρια τις άλλες παροχές. Εφτά τον χρόνο, πάνω από πεντακόσια χιλιάρικα τον μήνα. Είναι πολλά τα λεφτά πρεσβυτέρα. Γι’ αυτό και το κύμα στήριξης στον πατέρα Αντώνιο. Μιλούν τώρα για το τεκμήριο της αθωότητας. Ποιο τεκμήριο ποιας αθωότητας; Αυτό που θάφτηκε την Πρωτοχρονιά του 2022 σε μια σουίτα ξενοδοχείου στη Θεσσαλονίκη; Ναι ξέρω, το τραύμα είναι μεγάλο όταν διαπιστώνεις πώς οι «άγγελοί» σου είναι πολύ πιθανόν να είχαν ψεύτικα φτερά αλλά η ζωή δεν αλλάζει καν (όπως λέει ο Σαββόπουλος), είναι αυτή που είναι χωρίς να κοιτάζει τη δική σου μελαγχολία. (Ούτε και τη χαρά των αντικληρικαλιστών που κυκλοφορούν σκίτσα με παιδιά να πετάνε από γκρεμό κάδους σκουπιδιών γεμάτα παπάδες).

«Γκολ» από παντού
Μωρέ ακόμη και για το Μουντιάλ, ούτε τα κλεισμένα στόματα των παικτών της Εθνικής Γερμανίας «γράφουν» στη συνείδησή μας ούτε το ότι γονάτισαν συμβολικά και σε ένδειξη διαμαρτυρίας οι άγγλοι ποδοσφαιριστές ούτε οι γενναίοι Ιρανοί που δεν τραγούδησαν τον εθνικό ύμνο της πατρίδας τους. Η μετάδοση των αγώνων από ιδιωτικό κανάλι και ιδιωτική πλατφόρμα και κάποια προβλήματα στη μετάδοση είναι ο γκαϊλές του εγχώριου ακροατηρίου. Και γιατί δεν τους πήρε «η καλή μας αγελάδα που τρώει χόρτα στη λιακάδα», η ΕΡΤ δηλαδή. Και ξεσάλωσαν οι κρατιστές ότι τάχα μου το χειρότερο δημόσιο είναι το καλύτερο ιδιωτικό λες και δεν θυμόμαστε το μαύρο στους Ολυμπιακούς, άσε που σε οτιδήποτε δημόσιο δεν μπορούμε να υψώσουμε και την ιαχή «τα λεφτά μας πίσω» αυτό που μας κάνει να αισθανόμαστε ενεργοί πολίτες τρομάρα μας.

Εντάξει, γραφικά είναι όλα αυτά. Και το πιο γραφικό από όλα ότι ενώ «στον καθρέφτη μας κοιτιόμαστε και μονάχοι μας αγαπιόμαστε» πιστεύουμε ότι είμαστε και κοσμοπολίτες.