Τεφάλ

Κλείνουμε αισίως τριάμισι χρόνια διακυβέρνησης Μητσοτάκη κι όλα δείχνουν ότι οι ρωγμές που έχει υποστεί η κυβέρνηση και (κυρίως) ο Πρωθυπουργός είναι ελεγχόμενες.

Το σταθερό προβάδισμα της ΝΔ στις δημοσκοπήσεις είναι 8-10 μονάδες από τον ΣΥΡΙΖΑ ενώ ο Μητσοτάκης προηγείται είκοσι μονάδες του Τσίπρα.

Αν ήμουν αντιπολίτευση θα είχα μία και μοναδική απορία: με τον ήλιο τα βγάζω, με τον ήλιο τα βάζω, τι έχουν τα έρημα και ψοφάνε;

Κάποιος ίσως θα υποστήριζε ότι έχουμε να κάνουμε με μια κυβέρνηση τεφάλ. Οτι δηλαδή δεν της κολλάει τίποτα.

Η συγκεκριμένη κυβέρνηση όμως δεν είναι κανένα θαύμα της οικουμένης, κάνει και λάθη και τιριτόμπες. Οι πληγές υπάρχουν, ακόμη κι αν δεν είναι θανατηφόρες.

Δεν πιστεύω λοιπόν τη θεωρία του τεφάλ. Αντιθέτως πιστεύω ότι η εικόνα αυτή προκύπτει όχι μόνο από την κυριαρχία της κυβέρνησης αλλά κι από την αδυναμία της αντιπολίτευσης.

Είτε μιλάμε για μια ακραία αντιπολίτευση τύπου ΣΥΡΙΖΑ.

Είτε για μια μπερδεμένη αντιπολίτευση τύπου ΠΑΣΟΚ.

Είτε για μια υστερική αντιπολίτευση διαφόρων εντύπων και ομάδων.

Οτι αυτό δηλαδή που έχουμε μπροστά μας είναι ένα σύνθετο φαινόμενο που προκύπτει και από την απήχηση των μεν και από την απαξία των άλλων.

Κι ότι εκείνο που έχει καταφέρει η κυβέρνηση δεν είναι να μην κάνει λάθη αλλά να έχει στρογγυλοκαθίσει μεγαλοπρεπώς στον μεσαίο χώρο.

Παρά τις υποκλοπές και την ακρίβεια, παρά τις ρωγμές, εξακολουθεί να ηγείται του «μετώπου της λογικής» που συγκροτήθηκε την περασμένη δεκαετία («ΤΑ ΝΕΑ Σαββατοκύριακο», 18-19/11).

Και ξέρετε γιατί; Επειδή ουδείς της αμφισβητεί την ηγεμονία στον χώρο αυτό. Οι διάφορες αντιπολιτεύσεις δεν έχουν κατορθώσει έως τώρα είτε να την αποδυναμώσουν, είτε να συγκροτήσουν ένα δικό τους «μέτωπο της λογικής».

Να διαμορφώσουν δηλαδή μια ευρεία συμμαχία κανονικών ανθρώπων που θα αμφισβητήσει τον συνασπισμό εξουσίας του οποίου ηγείται ο Μητσοτάκης, έστω και σε μια διαφορετική ιδεολογική κατεύθυνση.

Δεν είναι τυχαίο ότι στο κορυφαίο ζήτημα της κυβερνητικής εξουσίας μόνο ο Μητσοτάκης παρουσιάζει μια καθαρή κι εύληπτη λύση. Την αυτοδυναμία.

Τα άλλα είναι μπουρδουκλωμένα, ασαφή κι ίσως ακατανόητα για τον συνηθισμένο ψηφοφόρο ενός μετριοπαθούς μεσαίου χώρου.

Ο κίνδυνος λοιπόν για την κυβέρνηση δεν είναι η αντιπολίτευση. Είναι ο εαυτός της.

Και είναι ίσως ο σοβαρότερος κίνδυνος. Διότι την αντιπολίτευση την αντιμετωπίζεις.

Αλλά αν την κυβέρνηση διαψεύσει η κυβέρνηση, τότε η ματαίωση και απογοήτευση θα είναι τόσο συντριπτικές και τόσο εκκωφαντικές που πολύ δύσκολα θα σηκώσει ξανά κεφάλι.