Στην αγκάλη του στρατάρχη

Το περιστατικό είναι πασίγνωστο από χθες το μεσημέρι, να το υπενθυμίσω όμως σε αδρές γραμμές, ώστε να ξέρουμε για τι μιλάμε: Ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Δένδιας ταξίδεψε μέχρι την Τρίπολη της Λιβύης για να συναντηθεί με τον επικεφαλής της αναγνωρισμένης από τον ΟΗΕ κυβέρνησης, τον πρόεδρο Μοχάμεντ Μένφι. Αντί για τον πρόεδρο, όμως, στο αεροδρόμιο περίμενε να τον υποδεχθεί η γνωστή υπουργός Εξωτερικών της χώρας, η Νάιλα Μανγκούς, η οποία έχει ταυτιστεί πλήρως με το περιβόητο τουρκολιβυκό μνημόνιο. Φυσικά, ο Δένδιας αρνήθηκε να συναντήσει την κυρία και ούτε καν βγήκε από το αεροπλάνο. Οι Λίβυοι προσεβλήθησαν και απάντησαν με καψώνια, που ανάγκασαν το αεροπλάνο του Ν. Δένδια να πετάξει μέσω Μάλτας για τη Βεγγάζη. Εκεί, ως αντίποινα για την ενέδρα, ο έλληνας υπουργός συναντήθηκε με έναν παλιό μας γνώριμο: τον ογδοντάχρονο στρατάρχη Χαλίφα Χαφτάρ, που ελέγχει την άλλη μισή Λιβύη και βρίσκεται σε πόλεμο (θεωρητικά…) με τη διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση της Λιβύης.

Μιλώ για ενέδρα, διότι προφανώς ήταν στημένο το σκηνικό, με σκοπό να εκθέσει τον Ν. Δένδια. Υποτίθεται ότι ο πρόεδρος Μένφι είχε συμφωνήσει με τους όρους της ελληνικής πλευράς για τη συνάντηση και, ως οικοδεσπότης, όφειλε να εγγυηθεί την τήρησή τους. Θεσμικά, τουλάχιστον, είναι το ισχυρό πρόσωπο της κυβέρνησης. Δικαιολογήθηκε, βέβαια, και εξέφρασε τη λύπη του. Αν όμως πιστέψουμε ότι τον καπέλωσαν, ενώ ο ίδιος διαφωνούσε, τότε την ευθύνη για το παρά τρίχα φιάσκο, που κατέληξε σε διπλωματικό επεισόδιο, την έχει η ελληνική πλευρά που δεν είχε προετοιμάσει την επίσκεψη επί τη βάσει σωστών πληροφοριών. Υποθέτω ότι θα ισχύουν και τα δύο, σε διαφορετικό βαθμό το καθένα. Εχουμε, πάντως, ένα σχετικό παρελθόν στις σχέσεις με τη Λιβύη, ώστε η εκδοχή της ανοησίας να μην αποκλείεται. Θυμίζω την αιφνιδιαστική επίσκεψη στην Αθήνα του στρατάρχη, τη νύχτα της 20ής Δεκεμβρίου 2020, και τις επιπτώσεις που είχε, μετά τις οποίες ουδείς άκουσε ξανά το όνομα Χαλίφα Χαφτάρ.

Γιατί, ωστόσο, μετά την ψυχρολουσία στο αεροδρόμιο της Τρίπολης τρέξαμε να ζεσταθούμε στην αγκάλη του Χαλίφα Χαφτάρ μού είναι μυστήριο. Μήπως για να ανταποδώσουμε την υπουλία των άλλων, αναβαθμίζοντας διά της παρουσίας μας τον ρόλο του ογδοντάχρονου στρατάρχη με το βαμμένο μουστάκι (τύπου ποντικοουρά) και τα βαμμένα φρύδια; Το γεγονός είναι ότι πριν από το επεισόδιο στα μηνύματα του Ν. Δένδια στο Twitter δεν αναφερόταν πουθενά συνάντηση με τον στρατάρχη. Αν υπήρχε, ενδεχομένως να περιλαμβανόταν στη γενική διατύπωση «και άλλους αξιωματούχους». Ακόμη και αν ήταν, δηλαδή, στο πρόγραμμα ο στρατάρχης, εμείς ντρεπόμασταν να το ανακοινώσουμε. (Βλέπετε, δεν είναι μόνο ότι ο στρατάρχης στερείται της διεθνούς αναγνώρισης, είναι και ότι έχει αποκτήσει φήμη ως λήσταρχος, που απομυζά τον πλούτο από τις εξαγωγές πετρελαίου…)

ΠΟΙΟΣ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ;

Νωρίς, στις 8.30 το πρωί, ο Πρόεδρος της Βουλής Κώστας Τασούλας κατέθεσε στεφάνι στο Πολυτεχνείο. Στο διάστημα των λίγων δευτερολέπτων που στάθηκε, ως είθισται, μπροστά στο μνημείο, ένας συνοδός του άκουσε τον εξής διάλογο δύο (αγουροξυπνημένων) νεαρών από την περιφρούρηση: «Ποιος είναι αυτός, ξέρεις;». «Εεεε… ο Καραμανλής». Το ερώτημα, βέβαια, είναι ποιος Καραμανλής. Ο original, του οποίου τη φωτογραφία ίσως έχουν δει σε κάποιο βιβλίο; Ο Ακάματος της Ραφήνας ή μήπως ο Κώστας «Αχ!» Καραμανλής, ο σημερινός υπουργός Μεταφορών. Δύσκολο, πολύ δύσκολο, γι’ αυτά τα παιδιά να διαχειριστούν τέτοιο όγκο γνώσης και μάλιστα τόσο περίπλοκης και σύνθετης! Τα καταλαβαίνω…

ΝΕΑ ΔΙΑΚΡΙΣΗ

Μόλις χθες το πληροφορήθηκα ότι εντός των επομένων μηνών το κύριο έργο του ιστορικού Γιώργου Δερτιλή, η ογκώδης, αν και επίτομη, «Ιστορία της νεότερης και σύγχρονης Ελλάδας, 1750-2015», πρόκειται να κυκλοφορήσει σε αγγλική μετάφραση και μάλιστα από τις πανεπιστημιακές εκδόσεις του Yale. Είναι οπωσδήποτε τιμή για έναν έλληνα ιστορικό να εκδίδεται το έργο του από το Yale και με τον τρόπο αυτόν η συμβολή του στη γνώση να βρίσκει τη θέση της στην αγγλόφωνη (δηλαδή την παγκόσμια) γραμματεία. Τιμή η οποία χρονικά ακολουθεί την πρόσφατη εκλογή του στην Ακαδημία Αθηνών. Υποθέτω – με όλη μου την καλή προαίρεση, για την οποία είναι τόσο αγαπητός – ότι τώρα το Harvard θα προσπαθεί να εκδώσει στα αγγλικά Προκόπιο Παυλόπουλο…