Η απαγόρευση έγινε «προϋποθέσεις»

Μου ζητήθηκε να σχολιάσω τη νομοθετική πρωτοβουλία της κυβέρνησης για τις υποκλοπές και τις παρακολουθήσεις. Πρωτοβουλία η οποία, υποτίθεται, θέτει οριστικά φραγμό στην εμπορία, διαχείριση και λειτουργία κακόβουλων λογισμικών παρακολούθησης. Αντί σχολίου παραθέτω το μήνυμα φίλης που διάβασε το κείμενο και μου έστειλε το άρθρο 13. Τι αναφέρει; Τα ακόλουθα:

«Αρθρο 13: Προμήθεια λογισμικών και συσκευών παρακολούθησης από το Δημόσιο.

Με προεδρικό διάταγμα που εκδίδεται εντός τριών (3) μηνών από την έναρξη ισχύος του παρόντος, μετά από πρόταση των υπουργών Προστασίας του Πολίτη, Εθνικής Αμυνας και Ψηφιακής Διακυβέρνησης, ρυθμίζονται οι προϋποθέσεις υπό τις οποίες είναι επιτρεπτή η σύναψη συμβάσεων εκ μέρους κρατικών δομών για την προμήθεια λογισμικών ή συσκευών παρακολούθησης του άρθρου 370 ΣΤ του Ποινικού Κώδικα για την εκπλήρωση των σκοπών τους».

Είναι που θα τα απαγόρευαν, μου γράφει. Είναι…

Αριστερίζοντες του καναπέ
Η είδηση είναι μερικών ημερών. Ελλάδα, Ιταλία, Κύπρος και Μάλτα ήρθαν σε συμφωνία προκειμένου να βγάλουν από τον λήθαργο την υπόλοιπη Ευρώπη, η οποία κάνει πως δεν καταλαβαίνει σχετικά με το τι συμβαίνει στα σύνορά της – όπως αυτά ορίζονται από τα σύνορα των τεσσάρων χωρών – με τις αυξανόμενες μεταναστευτικές ροές. Οι τέσσερις χώρες πήραν μερικές αποφάσεις, οι οποίες αφορούν κυρίως το πώς θα αντιμετωπίσουν, πέρα από τα μεταναστευτικά ρεύματα, και τις συμμορίες των διακινητών οι οποίες κερδοσκοπούν ασύστολα, μεταφέροντας πρόσφυγες και μετανάστες στην Ευρώπη. Αυτό δεν άρεσε σε όλους. Μερικοί εξεγέρθηκαν. Κατά της κοινής δήλωσης των τεσσάρων χωρών. Είναι, λέει, διακήρυξη μίσους κατά των προσφύγων. Τις κατηγορούν για ρατσισμό. Εχω στα χέρια μου ανακοίνωση μιας κίνησης Ενωμένοι Ενάντια στον Ρατσισμό και στη Φασιστική Απειλή (ΚΕΕΡΦΑ). Κάνει λόγο για σκάνδαλο που «κανονικοποιεί τον φασισμό και φέρνει στο φως τη βάρβαρη μεταχείριση των προσφύγων στα σύνορα της ΕΕ – φρούριο (…) η κοινή δήλωση Ελλάδας, Ιταλίας, Κύπρου και Μάλτας είναι μια διακήρυξη μίσους κατά των προσφύγων που βρίσκονται σε κίνδυνο στη θάλασσα, ένα ντοκουμέντο απανθρωπιάς και εχθρότητας κατά των ανθρώπων του κινήματος αλληλεγγύης στους κατατρεγμένους των πολέμων, των δικτατοριών, της φτώχειας και της κλιματικής κρίσης».

Δεν θέλω να χαλάσω τον οίστρο των συντρόφων, μέρα που είναι, αλλά – θα το πω – η όλη φάση μού θυμίζει έντονα κάτι αριστερίζοντες του καναπέ, που προετοιμάζουν την επανάσταση ενάντια στον διεθνή καπιταλισμό και τους εκφραστές του ανάμεσα σε μαλτ scotch, ματσάκι στην τηλεόραση και «GNTM»!

Δικογραφία στο συρτάρι
Πάλι καλά να λέμε γι’ αυτούς, διότι υπάρχουν και κάτι άλλοι που είναι βαθιά χωμένοι στο κύκλωμα «πρόσφυγες – διακίνηση – μεταφορά – είσοδος στην Ελλάδα». Αυτοί λοιπόν οι «κάποιοι» έχουν πιαστεί «με τη γίδα στην πλάτη», ήτοι με καταγεγραμμένες συνομιλίες με τούρκους διακινητές, εμπόρους της ανθρώπινης ελπίδας από «απέναντι», που ακούγονται να τους κατευθύνουν, να τους δίνουν συμβουλές και να τους προετοιμάζουν να φέρουν το «εμπόρευμα» στη χώρα μας.

Ενας τέτοιος ζωγραφίζεται σε μεγάλη δικογραφία που παραμένει, άγνωστο πώς και γιατί, σε ένα συρτάρι της Εισαγγελίας της Κω, παρά το γεγονός ότι η υπόθεση είναι δεμένη από δέκα πλευρές.

Εναν χρόνο τώρα, η δικογραφία δεν παρουσιάζει την παραμικρή εξέλιξη, γεγονός που όσοι το γνωρίζουν (και το γνωρίζουν πολλοί το θέμα στο υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής) απορούν και εξίστανται. Διότι, στο μεταξύ, ο δραστήριος αυτός κύριος επιμένει στο έργο που καλά γνωρίζει. Προσωπικά καταλαβαίνω ότι ο κύριος Ντογιάκος, ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, έχει πολλές φουρτούνες στο κεφάλι του αυτή την περίοδο, όμως δεν απευθύνει ένα ερώτημα στην Εισαγγελία της Κω για το ποια είναι η εξέλιξη της περί ης ο λόγος δικογραφίας; Κάποια εξήγηση θα του δώσει ο αρμόδιος. Κι ύστερα ας κρίνει εκείνος τι πρέπει να κάνει. Νομίζω…

(Αν πάντως επιθυμεί στοιχεία, έχω ορισμένα στη διάθεσή του)

Η Βάνα και τα βάρη
Στο μεταξύ, έχουμε εξελίξεις στο κεφάλαιο της πολιτικής. Οπως έκανε γνωστό η ίδια η λατρεμένη Βάνα Μπάρμπα, το κεφάλαιο της πολιτικής έχει κλείσει γι’ αυτήν. Ετσι όσοι σκέφτηκαν κάτι διαφορετικό (κι εγώ μαζί τους) για την απρόοπτη συνάντησή της με τον Πρωθυπουργό Κυριάκο προ ημερών, να το ξεχάσουν. Η Βάνα παραμένει στυλοβάτης της δημοκρατικής παρατάξεως και δεν έφυγε από το ΠΑΣΟΚ για να είναι υποψήφια με το ψηφοδέλτιο της ΝουΔου. Αλλά ούτε και με το ΠΑΣΟΚ θα είναι υποψήφια – να την ξεχάσει ο Βαγγέλης Αργύρης που φτιάχνει τα ψηφοδέλτια του Κινήματος. Οπως είπε στο Mega, «δεν με έχει ανάγκη το ελληνικό κοινοβούλιο. Αυτό που μπορώ να κάνω είναι να ασχοληθώ με το κομμάτι των συναυλιών, των θεάτρων και των φιλανθρωπιών».

Βρήκα εξαιρετικά σεμνή την τοποθέτησή της, θα προσθέσω για την αγαπημένη ηθοποιό ότι και πολλούς άλλους δεν τους έχει ανάγκη το κοινοβούλιο, αλλά ας όψεται ο «σοφός» (ελληνικός λαός) και οι επιλογές του.

Και κρατώ από τις δηλώσεις της ότι κατά τη συνάντησή της με τον πρόεδρο Κυριάκο τον βρήκε «πολύ στενοχωρημένο», διότι «είναι πολλά τα βάρη». Είναι, δεν είναι;

Αλήθειες και μύθοι για το Πολυτεχνείο
«Το Πολυτεχνείο ζει;» αναρωτιέμαι και πάλι φέτος, 49 χρόνια από την έκρηξη του Νοέμβρη του 1973 μερικών εκατοντάδων φοιτητών, και πάλι έρχομαι μπροστά στο ίδιο δίλημμα. Ηταν το Πολυτεχνείο που έριξε τη χούντα των συνταγματαρχών, όπως βαυκαλίζονται να πιστεύουν όσοι – λίγοι – μετείχαν στα γεγονότα και όσοι – πολύ περισσότεροι -, θεατές τότε, υποστηρίζουν με θέρμη; Ή απλώς επιτάχυνε τις εξελίξεις;

Το έχω δηλώσει εδώ και χρόνια, και επειδή «ήμουν κι εγώ εκεί», όχι πρωταγωνιστής, ούτε κορυφαίος, αλλά ένας πιτσιρικάς έξω από το Πολυτεχνείο, στον δρόμο, στην Πατησίων, ότι για μένα τα γεγονότα επιτάχυναν τις εξελίξεις που οδήγησαν ύστερα από οκτώ μήνες στην πτώση της δικτατορίας.

Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας, η εξέγερση του Πολυτεχνείου έφερε στην εξουσία μια πολύ πιο σκληρή εκδοχή της χούντας και ακύρωσε το «πείραμα» πολιτικοποίησης του Μαρκεζίνη, στο οποίο είχε επενδύσει αρκετά ο πολιτικός κόσμος της εποχής. Η εγκληματική απόφαση της νέας χούντας να προχωρήσει σε πραξικόπημα στην Κύπρο, πραξικόπημα που προκάλεσε τη βάρβαρη εισβολή του Αττίλα στο νησί, ήταν αυτό που οδήγησε στην πτώση της χούντας και την επαναφορά της δημοκρατίας.

Ολα τα άλλα είναι παραμύθια πασπαλισμένα με τη χρυσόσκονη της επαναστατικότητας και την ανάγκη πολλών και διαφόρων να αποκτήσουν εύσημα για έναν αγώνα που δεν έδωσαν ποτέ.

Και γι’ αυτό κάθε χρόνο τέτοια μέρα κλείνω τ’ αφτιά μου και αποφεύγω να δω τηλεόραση. Δεν αντέχω με τίποτε τον κατακλυσμό από βερμπαλιστικές αναφορές σε μια υπόθεση που έχει από καιρό χάσει κάθε νόημα…

Σουρεαλισμός
Τούτων δοθέντων, θέλω ειλικρινά να μου εξηγήσει κάποιος προς τι όλο αυτό που συμβαίνει κάθε χρόνο τέτοια μέρα. Με τη συμμετοχή του κόσμου συνεχώς να μειώνεται (εδώ ισχύει το κάθε χρόνο και χειρότερα) και ό,τι συμβαίνει να είναι απλώς εξαιτίας του ανταγωνισμού των κομμάτων για το ποιος θα μπορέσει να κινητοποιήσει τους περισσότερους στην πορεία προς την αμερικανική πρεσβεία, κατάντησε το πράγμα, οι αστυνομικοί που καλούνται να αντιμετωπίσουν τα πιθανά επεισόδια στην πορεία να είναι σχεδόν ίδιοι σε αριθμό με τους πορευόμενους.

Αφήνω κατά μέρος τη διάλυση της πόλης, την ταλαιπωρία χιλιάδων ανθρώπων λόγω του περιορισμού των δρομολογίων των μέσων μαζικής μεταφοράς και του κλεισίματος σταθμών του τραμ και του μετρό, την ταλαιπωρία χιλιάδων άλλων οδηγών από το κλείσιμο των δρόμων, και διερωτώμαι πραγματικά τι νόημα έχει όλο αυτό.

Τι νόημα δηλαδή έχει να φτάνει η πορεία μπροστά στην πρεσβεία, να φωνάζει το (όποιο) πλήθος «φονιάδες των λαών, Αμερικάνοι», όταν στους Αμερικανούς έχουμε εναποθέσει τις ελπίδες να μη συμβεί καμιά στραβή με την Τουρκία; Κι όταν έχουμε παραχωρήσει στους Αμερικανούς βάσεις σχεδόν παντού;

Να τους διώξουμε, να έρθω κι εγώ στην πορεία. Αλλά να είναι εδώ και να θέλουμε πολύ να μείνουν εδώ, πραγματικά τρελαίνομαι με κάτι τέτοια…