Οταν οι τύραννοι τρελαίνονται

Εχει παρατηρηθεί από ειδικούς ότι οι παρανοϊκοί ηγέτες, ιδίως μάλιστα εκείνοι που δεν περιορίζονται από το πλαίσιο των δημοκρατικών θεσμών, συχνά τείνουν να ταυτίζουν τον εαυτό τους με το σύνολο που εκπροσωπούν: το έθνος, τον λαό, την εργατική τάξη, την ίδια τη χώρα και το πεπρωμένο της, τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ ή ό,τι άλλο. Από την ώρα που η βίδα παίρνει τη συγκεκριμένη στροφή, το τέλος τους είναι προδιαγεγραμμένο. Τέτοια είναι η περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ και της απόφασής του να διεκδικήσει ξανά την προεδρία των ΗΠΑ το 2024. Ο Ντόναλντ το έχει χάσει τελείως. Αυτή είναι η διαπίστωση από τη χθεσινή ανακοίνωση των προθέσεών του.

Το ανακοίνωσε και μάλιστα πανηγυρικά, με ομιλία σε επιλεγμένο κοινό οπαδών, αλλά δεν πιστεύω ότι μπορεί να το φέρει εις πέρας. Το 2016 ο Τραμπ ήταν μία υπόσχεση για εκείνους που τον ψήφισαν. Σήμερα όμως είναι μια ποσότητα γνωστή και μετρημένη. Το είδος της Δεξιάς με την οποία ταυτίζεται ο Τραμπ το αντιπροσωπεύει πολύ καλύτερα ο Ρον Ντεσάντις, το ανερχόμενο αστέρι του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. Τριάντα χρόνια νεότερος του Τραμπ, με την όμορφη και λίαν επικοινωνιακή σύζυγό του και τα δύο παιδάκια τους (που ακόμη δεν έχουν μεγαλώσει, τα χρυσά μου, για να γίνουν και αυτά τέρατα όπως η Ιβάνκα, ο Ντόναλντ Τζούνιορ κ.λπ.), ο κυβερνήτης της Φλόριντα έχει έναν ήπιο (για τα μέτρα της κατάστασης) πολιτικό λόγο, που υιοθετεί όλη τη θεματολογία του Tea Party και της ακραίας πτέρυγας του κόμματος.

Γιατί να μην προτιμήσει τον Ντεσάντις ο ψηφοφόρος του Τραμπ; Πολύ περισσότερο όταν η εκλογική βάση του Τραμπ αποδεδειγμένα έχει μειωθεί μετά τις ενδιάμεσες εκλογές, στις οποίες σχεδόν όλοι οι εκλεκτοί του έχασαν. Και έχασαν, επειδή σπατάλησαν πολύτιμο χρόνο παπαγαλίζοντας το παραμύθι περί κλεμμένων εκλογών, αντί να μιλούν για εποικοδομητικά πράγματα. Η μιζέρια και η γκρίνια δεν σε κάνουν ποτέ δημοφιλή, όταν μάλιστα συνδυάζονται με νεύρα σε κάνουν ανυπόφορο. Υποθέτω, λοιπόν, πως ο Τραμπ είτε έχει βάλει πλώρη για το ηρωικό ολοκαύτωμα είτε κάπου στη μέση της διαδρομής θα τα παρατήσει, διαπραγματευόμενος τη στήριξή του με τον επικρατέστερο υποψήφιο. Για τους Ρεπουμπλικανούς, βέβαια, προτιμότερο όσον αφορά το μέλλον του κόμματος τους θα ήταν το ολοκαύτωμα του Τραμπ. Υπό την προϋπόθεση, εννοείται, ότι η πυρκαγιά δεν θα εξαπλωθεί πέρα από το Mar-a-Lago…

ΤΟΣΟ ΕΠΙΚΑΙΡΟ

Στη δήλωσή του, μετά την κατάθεση στεφάνου στο Πολυτεχνείο, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας είπε ότι «το μήνυμα της εξέγερσης του Νοέμβρη είναι πιο επίκαιρο από ποτέ». Καθόλου περιέργως, κατά τη γνώμη μου, το ίδιο δήλωσε και ο Δημήτρης Κουτσούμπας του ΚΚΕ: «Τα μηνύματα του Πολυτεχνείου είναι περισσότερο επίκαιρα από ποτέ». Πανομοιότυπες δηλώσεις, αν εξαιρέσεις ότι ο μεν Τσίπρας ρίχνει μια πινελιά σοσιαλιστικό λυρισμό με εκείνο το «Νοέμβρη», ο δε Κουτσούμπας βρίσκει περισσότερα από ένα μηνύματα στο Πολυτεχνείο. Κατά τα λοιπά, η ίδια κλισαδούρα. Και αναρωτιέμαι, αν πράγματι το Πολυτεχνείο είναι τόσο επίκαιρο, όπως υποστηρίζουν, γιατί δεν μπαίνουν στον κόπο να πουν κάτι πρωτότυπο, αλλά αναμασούν τετριμμένα στερεότυπα;

ΠΩΣ ΕΙΠΑΤΕ;

Στεφάνι στο Πολυτεχνείο κατέθεσε και ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ο Νίκος ο Ανδρουλάκης, ο οποίος δήλωσε ότι το Πολυτεχνείο είναι γεγονός «παγκόσμιας εμβέλειας». Ναι, παγκόσμιας. Δεν διαβάσατε λάθος… Κάνω πως δεν το έχω ακούσει, σαν να μην ειπώθηκε ποτέ. Ηταν η συναισθηματική φόρτιση, θέλω να πιστεύω. Ισως ακόμη να ήταν η Μούσα που εμφανίστηκε ακάλεστη και του το ψιθύρισε. Δεν ξέρω και εγώ τι ήταν, πάντως καλύτερα να το ξεχάσουμε αμέσως. Διότι αν, μετά από οκτώ χρόνια στις Βρυξέλλες και το Στρασβούργο ως ευρωβουλευτής, έτσι αντιλαμβάνεται την έννοια του παγκόσμιου, τότε χαίρετε…

ΑΠΟΝΑΖΙΣΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ

Πού είχαμε μείνει με τις περίεργες αυτοκτονίες; Α ναι, στο αφεντικό της ρωσικής Lukoil. Εκείνον που βούτηξε στο κενό από το παράθυρο του νοσοκομείου τον περασμένο Σεπτέμβριο, κατά σύμπτωση την ίδια ημέρα που ο Πούτιν επισκεπτόταν στο ίδιο νοσοκομείο τον Μιχαήλ Γκορμπατσόφ. Μέχρι τότε, είχαν καταγραφεί 12 περίεργες αυτοκτονίες στελεχών του καθεστώτος. Από χθες, που έγινε γνωστή η είδηση, ο αριθμός ανέβηκε στις 13, καθώς ο συνταγματάρχης Βαντίμ Μπόικο, ο οποίος φέρεται να είχε ενεργό ρόλο στην πρόσφατη επιστράτευση, αποναζιστικοποίησε μόνος του τον εαυτό του, αυτοπυροβολούμενος με πέντε (5) σφαίρες στο στήθος. Προφανώς ήταν αυτοκτονία. Το δε γεγονός ότι πρόλαβε να ρίξει πέντε σφαίρες στον εαυτό του οφείλεται στο υψηλό επίπεδο εκπαίδευσης των ρώσων στρατιωτικών. Το βλέπουμε άλλωστε και επί του πεδίου, στην Ουκρανία…