Στόχος, η πολιτική ομαλότητα

Μιλώντας χθες το μεσημέρι στο κέντρο της πρωτεύουσας με φίλο από τη μακρινή Αυστραλία, που βρέθηκε στην Αθήνα έπειτα από πολλά χρόνια, τον ρώτησα αν έχει κάτι να παρατηρήσει. «Εχω», μου είπε. «Την τελευταία φορά που κατέβηκα στο Σύνταγμα, το σκηνικό μύριζε μπαρούτι. Βίαιες διαδηλώσεις, κλειστά μαγαζιά, λίγη κίνηση και ένας διάχυτος φόβος. Επιστρέφοντας στην Αθήνα βρίσκω μια άλλη πόλη. Μια ευρωπαϊκή πρωτεύουσα με κίνηση, με κόσμο, μια πόλη που έχει αφήσει πίσω της την κρίση και έναν πληθυσμό που πιστεύει στον εαυτό του και στις δυνατότητές του. Επειτα από πολλά χρόνια, επιστρέφω σε μια κανονική ευρωπαϊκή πρωτεύουσα».

Αναλογίζομαι τι έζησε η Αθήνα από το 2010, τα χρόνια της χρεοκοπίας, των μνημονίων και του οιονεί εμφυλίου στο όνομα της άρνησης της πραγματικότητας. Τα χρόνια ανόδου της ρατσιστικής και βίαιης Χρυσής Αυγής, τη διακυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, την «ηρωική διαπραγμάτευση» του Τσίπρα και του Βαρουφάκη που λίγο έλειψε να στείλει τη χώρα στα Τάρταρα, το τρομερό τρίτο μνημόνιο και την επιστροφή στη διακυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ προκειμένου να εφαρμόσουν πιστά τις διατάξεις του. Αναλογίζομαι τη βία που για τουλάχιστον πέντε χρόνια ήταν το όπλο των λεγόμενων αντιμνημονιακών δυνάμεων, των ακραίων σε Αριστερά και Δεξιά, προκειμένου να ανεβούν πολιτικά – τεκμήρια εκείνων των ακροτήτων υπάρχουν ακόμα ιδίως στην οδό Σταδίου, που δεν ακολούθησε τον οίστρο της αξιοποίησης του υπόλοιπου κέντρου: ακόμα χάσκει το κουφάρι του κινηματογράφου Αττικόν και η πλακέτα έξω από το κτίριο της πυρπολημένης Μαρφίν θυμίζει ότι η δημοκρατική πολιτεία δεν μπόρεσε τελικά να βρει και να τιμωρήσει τους δολοφόνους τριών ανθρώπων.

Αναλογίζομαι κυρίως τη μεθόδευση εκτροπής, πραγματικής και αποδεδειγμένης εκτροπής, από το σύστημα ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Την προσπάθεια του Νίκου Παππά να ελέγξει το ραδιοτηλεοπτικό τοπίο, τις φαιδρές ιστορίες με το διαβόητο Ινστιτούτο της Φλωρεντίας και με τα βοσκοτόπια ενός εκ των υποψηφίων καναλαρχών – ιστορίες που οσονούπω θα αναπαρασταθούν στο Ειδικό Δικαστήριο. Και τη μεθόδευση του παραδικαστικού συστήματος Παπαγγελόπουλου που επιδίωξε να συκοφαντήσει ως δωροδοκούμενους της φαρμακευτικής εταιρείας Novartis σημαίνοντα πολιτικά στελέχη της αντιπολίτευσης, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, στο όνομα ενός δόγματος που το περιέγραψε ο Πολάκης: «Βάλτε έναν στη φυλακή για να κερδίσουμε τις εκλογές».

Θυμάμαι εκείνα τα χρόνια όχι απλώς για να τα συγκρίνω με το σήμερα, για να πω ότι παρά τις σοβαρές κρίσεις που περάσαμε η χώρα στέκεται γερά στα πόδια της. Τα θυμάμαι για να επισημάνω ότι η χώρα κινδύνευσε επειδή οι αγριεμένοι πολίτες πίστεψαν τις ψεύτικες υποσχέσεις αυτόκλητων σωτήρων, επιμηκύνοντας τον χρόνο και επιβαρύνοντας το κόστος της σωτηρίας. Σε τι στηρίχτηκαν οι αυτόκλητοι σωτήρες; Στην ενοχοποίηση του «συστήματος», στις υποσχέσεις ότι αυτοί θα τα καταφέρουν καλύτερα, σε αντιδημοκρατικές μεθοδεύσεις. Σε μεγάλο βαθμό, Τύπος και κοινωνικά δίκτυα και έφαγαν και αναπαρήγαγαν το παραμύθι – η εφημερίδα αυτή και οι άνθρωποί της ανήκαν στις εξαιρέσεις, αλλά το πλήρωσαν ακριβά.

Τις τελευταίες ημέρες και ενόψει των επικείμενων εκλογών, επιχειρείται να στηθεί ανάλογο κλίμα στην πολιτική ζωή της χώρας. Γίνεται προσπάθεια δημιουργίας μιας νέας υστερίας, προκειμένου τα εμφανή βήματα προόδου που έχουμε κάνει ως κοινωνία να ματαιωθούν, χάριν μιας νέας περιόδου πολιτικής αστάθειας. Ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, χθες, μίλησε για επίθεση «εξωθεσμικών κέντρων» κατά της πολιτικής ομαλότητας.

Ευτυχώς, αυτή τη φορά οι πολίτες δεν τσιμπάνε τα δολώματα που επιδιώκουν κινήματα «νέων αγανακτισμένων». Ιδανικοί αυτόχειρες δεν υπάρχουν πια.

————

Ερχεται η επέτειος του Πολυτεχνείου και, ως συνήθως, τα γνωστά «παιδιά» θα επιδιώξουν να κάνουν αισθητή τη βίαιη παρουσία τους – με βία «επικαιροποιημένη» λόγω του σταθμού μετρό στα Εξάρχεια αλλά και στον απόηχο του θορύβου για τις υποκλοπές, στο πλαίσιο ενός γενικού στόχου αποσταθεροποίησης. Αυτόκλητοι επαναστάτες προσπαθούν να φέρουν στα μέτρα μιας υποτιθέμενης βίαιης αναμέτρησης με το κράτος την κατεξοχήν δημοκρατική εξέγερση κατά της χούντας. Στην ουσία, είναι καταχραστές και του νοήματος και της μνήμης του Πολυτεχνείου.

———

Ο Γκράμσι στην εποχή μας

Για την Αριστερά, ο Αντόνιο Γκράμσι είναι ένα σύμβολο. Μερικές φορές, όμως, τη μνήμη του διεκδικούν και οι αριστεροί δημοκράτες αλλά και ένας λαϊκιστικός ριζοσπαστισμός. Ο καθηγητής Δημήτρης Δημητράκος, που πρόσφατα κυκλοφόρησε το βιβλίο του «Ηγεμονία και Λόγος. Ο Αντόνιο Γκράμσι και το πρόβλημα της κατάκτησης της εξουσίας» (Επίκεντρο), θεωρεί ότι είναι παραμόρφωση να διεκδικεί τη σκέψη του ιταλού στοχαστή η λαϊκιστική Αριστερά. «Είναι εσφαλμένη η σύνδεση της σκέψης του Γκράμσι με τα σύγχρονα λαϊκιστικά κινήματα», υποστηρίζει. «Ο Γκράμσι αντιτίθεται σθεναρά στην ιδέα του λαϊκισμού. Δεν υποστηρίζει τις διάσπαρτες, ορμέμφυτες εκδηλώσεις, εξεγέρσεις, διεκδικήσεις δικαιωμάτων κ.λπ. Το πρόταγμα του Γκράμσι είναι πολιτικό, εξουσιαστικό. Αφορά την κατάκτηση της εξουσίας. Δεν έχει καμία σχέση με ένα είδος “πολιτιστικής επανάστασης” στο όνομα των καταπιεσμένων κάθε είδους, που επιχειρείται από ορισμένους στην Αμερική, αλλά και ευρύτερα, όπως συμβαίνει, για παράδειγμα, με το αίτημα της περίφημης cancel culture, δηλαδή με την ακύρωση μιας κουλτούρας και την αντικατάστασή της από μια άλλη».

Σήμερα στις 7 το βράδυ, στο βιβλιοπωλείο free thinking zone, στην παρουσίαση του βιβλίου, θα θιγούν αυτά τα ζητήματα κι ίσως προκύψει ένα ενδιαφέρον debate – αφού συνομιλούν Δημητράκος, Σιακαντάρης, Αρχόντας, Κιντή και Παπασαραντόπουλος με τον πρώην υπουργό Παιδείας Κώστα Γαβρόγλου. Επιτέλους, λίγη πραγματική διανοητική φασαρία.