Παραίτηση

Ολοι καταλάβαμε πως στις αμερικανικές εκλογές έχασε ο Τραμπ – να ζούμε να τον θυμόμαστε…

Πολλοί μάλιστα έσπευσαν να προσθέσουν πως μαζί του έχασαν και ο Πούτιν και ο Ερντογάν.

Διότι αυτό είναι πια ο πλανήτης. Ρίχνεις Μπάιντεν στην Αριζόνα, παίρνεις τη Χερσώνα στην Ουκρανία.

Φυσικά κανείς δεν μπορεί να προεξοφλήσει το πολιτικό τέλος του Τραμπ, την οριστική ήττα του Πούτιν ή την τελειωτική διάψευση του Ερντογάν.

Διαισθανόμαστε όμως ότι ζούμε μια κομβική στιγμή που θα διαμορφώσει τα επόμενα χρόνια – είτε μας αρέσει, είτε όχι…

Ολα τα απαισιόδοξα σενάρια είχαν στηριχτεί σε μια στρεβλή παραδοχή: στην αποδυνάμωση της Δύσης και κατ’ επέκταση στην παραίτηση του κόσμου της δημοκρατίας.

Θυμίζω ότι το προεκλογικό σύνθημα του Τραμπ ήταν «να κάνουμε την Αμερική πάλι μεγάλη». Η οποία μόνο στο μυαλό του Τραμπ είχε πάψει να είναι μεγάλη επειδή εκείνος τη φανταζόταν μεγαλύτερη.

Είναι οι ίδιες παραισθήσεις ισχύος που συνοψίστηκαν στη «Μεγάλη Ρωσία» του Πούτιν που κατέληξε να ψωνίζει πυρομαχικά από τη Βόρεια Κορέα. Ή στην τουρκική «Γαλάζια Πατρίδα» που συντρίβει τον εχθρό σε μεταμεσονύκτια τηλεοπτικά τοκ-σόου μεταξύ αποστράτων.

Αλλά οι παραισθήσεις αυτές έχουν μια δικαιολογία ή έστω μια εξήγηση.

Η Δύση βαυκαλίστηκε πως το 1989 «τελείωσε η Ιστορία». Και μετά την πήρε ο ύπνος κι έγειρε. Αποτέλεσμα; Πιάστηκε στον ύπνο.

Τα παραδείγματα είναι πολλά.

Πόσοι είχαν συναίσθηση των κινδύνων μιας ενεργειακής εξάρτησης από τη Ρωσία;

Πόσοι είχαν πάρει σοβαρά τις προσπάθειες ρωσικής διείσδυσης στις κοινωνίες μας;

Πόσοι είχαν συνειδητοποιήσει ότι ο «μη εξοπλισμός» της Ελλάδας οικοδομούσε τη βάση της τουρκικής κυριαρχίας;

Πόσοι καλλιέργησαν την ψευδαίσθηση ότι μπήκαμε στην εποχή μιας «αιώνιας ειρήνης» την οποία θα ζήσουμε ψηφίζοντας ΣΥΡΙΖΑ και τραγουδώντας Μποφίλιου;

Ακόμη και μεταξύ μας ακούστηκαν φωνές που (θέλω να ελπίζω καλόπιστα…) ζητούσαν να μη στείλουμε όπλα στην Ουκρανία.

Με ποια λογική; Να μην μπλέξουμε.

Ή που προτρέπουν να καταργήσουμε τα σύνορα για να υποδεχτούμε αδιαμαρτύρητα τη δυστυχία όλου του κόσμου.

Με ποια λογική; Να μη φανούμε στενόκαρδοι.

Πράγμα που σημαίνει ότι μεταξύ μας υπάρχουν άνθρωποι που (θέλω να ελπίζω αφελώς…) νομίζουν ότι μπορούμε να μην μπλέξουμε και γι’ αυτό πρέπει να βγάλουμε σεργιάνι τις καρδιές μας.

Εκεί λοιπόν ξεκινάει το πρόβλημα. Στην παραίτηση.

Θα έλεγα και στην ανοησία των ψευδαισθήσεων απέναντι στον πραγματικό κόσμο.

Αλλά δεν είναι εύκολο να το πεις όταν υπάρχουν άλλοι που πιστεύουν πως φτιάχτηκε κοτζάμ παρακράτος για να παρακολουθεί την Μπαλατσινού, τη Σαράφογλου και τον αντιδήμαρχο Μεσσήνης!