Το Ιράν και το Μουντιάλ

Ορισμένες κυβερνήσεις, όπως της Συρίας και της Μιανμάρ, σκοτώνουν τους λαούς τους. Κάποιες άλλες, όπως της Ρωσίας, σκοτώνουν άλλους λαούς, όπως συμβαίνει στην Ουκρανία. Η κυβέρνηση του Ιράν κάνει και τα δύο, τόσο εντός όσο και εκτός συνόρων.

Τώρα, η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου του Ιράν πρόκειται να αγωνιστεί απέναντι στην Αγγλία, την Ουαλία και τις ΗΠΑ στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2022 – σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Αυτό δεν είναι εντάξει. Για την ακρίβεια, είναι κάτι που προκαλεί ντροπή.

Παρ’ όλ’ αυτά, ελάχιστη αμφιβολία υπάρχει ότι η εθνική ομάδα του Ιράν θα κάνει την εμφάνισή της στην Ντόχα. Για διαφορετικούς λόγους, επίσης, οι ομάδες της Αγγλίας, της Ουαλίας και των ΗΠΑ θα κάνουν αυτό που θα τους ειπωθεί. Διακυβεύονται, άλλωστε, η εικόνα του έθνους και πολλά χρήματα. Μιλώντας πολιτικά, θα ήταν σχεδόν αδύνατο να αποσυρθούν τώρα. Μιλώντας ανθρώπινα, όμως, είναι κάτι που μας αρρωσταίνει.

Πώς μπορεί να γίνει αποδεκτό κάποιος να αγωνίζεται με την ομάδα μιας χώρας η οποία βρίσκεται σε πόλεμο με τον λαό της και, εμμέσως, με τον ίδιο και τους φίλους του; Ο Τζιάνι Ινφαντίνο, πρόεδρος της FIFA, έδωσε τη δική του απάντηση αυτόν τον μήνα. Κάλεσε και τις 32 χώρες που θα συμμετάσχουν στους αγώνες του Κατάρ να «επικεντρώσουν στο ποδόσφαιρο» και να αφήσουν εκτός την «πολιτική».

«Γνωρίζουμε πως το ποδόσφαιρο δεν ζει σε κενό. Παρακαλούμε, όμως, μην επιτρέψετε να συρθεί σε κάθε πολιτική και ιδεολογική διαμάχη που υπάρχει (…) Στην FIFA προσπαθούμε να σεβόμαστε όλες τις απόψεις και όλα τα πιστεύω, χωρίς να παραδίδουμε μαθήματα ηθικής στον υπόλοιπο κόσμο», έγραψε.

Προφανώς, ο Ινφαντίνο δεν ανταποκρίθηκε στις εκκλήσεις περί αποβολής του Ιράν από το Παγκόσμιο Κύπελλο. Αγνόησε, επίσης, τη ζωτικής σημασίας πολιτική ενέργεια στην οποία προχώρησε η FIFA τον Φεβρουάριο, όταν απέκλεισε τη Ρωσία μετά την εισβολή της στην Ουκρανία. Υπάρχουν δε και άλλα προηγούμενα, όπως η απομόνωση της Νότιας Αφρικής την περίοδο του απαρτχάιντ και ο αποκλεισμός της εθνικής ομάδας της Γιουγκοσλαβίας/Σερβίας από όλες τις διεθνείς διοργανώσεις το 1992.

Αλλά και όσον αφορά το Κατάρ, ο ισχυρισμός που διατύπωσε την περασμένη εβδομάδα ένας από τους «πρέσβεις» της διοργάνωσης του Παγκοσμίου Κυπέλλου, ότι η ομοφυλοφιλία πηγάζει από «βλάβη στον εγκέφαλο», αποτυπώνει το πρόβλημα που υπάρχει με αυτή τη χώρα. Οσο για τη Σαουδική Αραβία, μία ακόμη χώρα που έχει προκριθεί στην τελική φάση, η οποία ανήκει ταυτόχρονα σε εκείνες που καταπατούν κατά συρροή τα ανθρώπινα δικαιώματα, θα έπρεπε επίσης να αντιμετωπίσει πιο σκληρές συνέπειες.

Θα παρακολουθούν, άραγε, από τα κελιά στα οποία βρίσκονται τους αγώνες η αδίκως φυλακισμένη φοιτήτρια του Πανεπιστημίου του Λιντς, Σάλμα αλ-Σεχάμπ και άλλοι σαουδάραβες και ιρανοί πολιτικοί κρατούμενοι; Μάλλον απίθανο…