Το Θέατρο Τέχνης, η Ελεύθερη Σκηνή, οι «Τρεις Χάριτες»

Είναι κι αυτό σημείο των καιρών, όπου η διάχυση της πληροφορίας διαπερνά τα στεγανά του φιλτραρίσματος. Πριν από λίγες μέρες η φημολογία περί θανάτου της Μίνας Αδαμάκη διογκωνόταν, με αποτέλεσμα η «είδηση» να ανεβοκατεβαίνει σε διάφορες ιστοσελίδες, να ζητείται επιβεβαίωση ή διάψευση από το Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών ή να αναφέρεται υπό τον δήθεν περιορισμό «σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες».

Η δημοφιλής ηθοποιός έφυγε από τη ζωή την περασμένη Παρασκευή, ύστερα από πολύμηνο αγώνα με τον καρκίνο και ενώ ήδη από την προπερασμένη εβδομάδα οικείοι και φίλοι της ενημέρωναν για τη βεβαρημένη κατάσταση της υγείας της. Για τη γενιά που έζησε και «ενηλικιώθηκε» παράλληλα με την άνοδο της ιδιωτικής τηλεόρασης έφευγε από τη ζωή μία από τις «Τρεις Χάριτες» – η Eιρήνη -, με τις Αννα Παναγιωτοπούλου (Ολγα) και Νένα Μεντή (Μαρία) να αποχαιρετούν σε αυτή την περίπτωση την τρίτη ηθοποιό της εξαιρετικά πετυχημένης σειράς του Mega Channel (1989 – 1992), σε σκηνοθεσία Θόδωρου Πολυχρονιάδη, σενάριο Μιχάλη Ρέππα – Θανάση Παπαθανασίου.

Μια διαφορετική γενιά, ωστόσο, αποχαιρέτησε χθες την απόφοιτο της Δραματικής Σχολής του Θεάτρου Τέχνης του Καρόλου Κουν (1966), η οποία ως μαθήτρια ακόμα εμφανίστηκε στο έργο «Η δολοφονία του Ζαν-Πωλ Μαρά». Αποχαιρέτησε επίσης το ιδρυτικό μέλος της Ελεύθερης Σκηνής, η οποία έγραψε ένα ξεχωριστό κεφάλαιο στην ιστορία του νεοελληνικού θεάτρου. Ηταν η μετεξέλιξη του Ελεύθερου Θεάτρου, με ορμητήριό της τη σκηνή του Αλσους Παγκρατίου, έναν χώρο ανάμεσα στα δέντρα, όπου μέχρι το 1980 θα γίνει το μόνιμο «στέκι» της πριν απλωθεί στη συνέχεια σε άλλα αθηναϊκά θέατρα.

Το επιθεωρησιακό μοντέλο εξελίσσεται και κρίνεται ως το πιο επιβεβλημένο για να εκφράσει τις απαιτήσεις της μεταπολιτευτικής εποχής. Οι ηθοποιοί γράφουν όλοι μαζί τα κείμενα, παίζουν όλοι μαζί και ο καθένας προσθέτει τη δική του καλλιτεχνική ιδιοσυγκρασία.

Μια νέα προσέγγιση

Η νέα αυτή προσέγγιση της θεατρικής πράξης επηρέασε το θεατρικό σκηνικό για τα επόμενα χρόνια. Η παράσταση «Αλλαγή και πάνω τούρλα…», για παράδειγμα, όπου η Μίνα Αδαμάκη εμφανιζόταν μαζί με τους Σταμάτη Φασουλή, Αννα Παναγιωτοπούλου, Μίρκα Παπακωνσταντίνου, Μίμη Χρυσομάλλη, Χρήστο Χατζηπαναγιώτη, Δημήτρη Πιατά, Αριέτα Μουτούση, Λόισκα Αβαγιανού και Λάκη Λαζόπουλο, ήταν η πρώτη αντιπολιτευτική επιθεώρηση αμέσως μετά την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία. Με τους συνοδοιπόρους της θα ανεβάσουν και την ιστορική παράσταση «Το σώσε» του Μάικλ Φρέιν, σε σκηνοθεσία Ανδρέα Βουτσινά, όταν η Ελεύθερη Σκηνή δεν υπήρχε πια. Στη μετέπειτα διαδρομή της θα πρωταγωνιστήσει στην «Ευαίσθητη ισορροπία» του Εντουαρντ Αλμπι, σε σκηνοθεσία Α. Βουτσινά (1986), τον «Βολπόνε» του Μπεν Τζόνσον, σε σκηνοθεσία Μίνωα Βολανάκη (1996).

Η Μίνα Αδαμάκη γεννήθηκε στον Βόλο και κατέβηκε στην Αθήνα, όπου σπούδασε στη Νομική. Στο Θέατρο Τέχνης έμεινε τρία χρόνια ως μαθήτρια, πέντε ως ηθοποιός, χωρίς να το μάθει η οικογένειά της. Από τις πρώτες πετυχημένες εμφανίσεις της εκεί ήταν το «Μάθημα» του Ιονέσκο με τον Γιώργο Λαζάνη. Από τις επιλεκτικές συνεργασίες της του τελευταίου διαστήματος ξεχωρίζουν το «Τρίτο στεφάνι» του Κώστα Ταχτσή σε μορφή μονολόγου με τον Νίκο Καραγεώργο (2003), οι «Ευτυχισμένες μέρες» του Μπέκετ με τον Εκτορα Λυγίζο (2009, Γουίλι εκεί ήταν ο Ερρίκος Λίτσης), ο «Βασιλικός» του Αντώνιου Μάτεση, σε σκηνοθεσία Σπύρου Ευαγγελάτου (2010), και η «Φαίδρα» του Ρακίνα με σκηνοθέτη τον Μάνο Καρατζογιάννη, μαζί με τις Σαββίνα Γιαννάτου και Ραφίκα Σαουίς (2021).