Βάστα, πρόεδρε

Γιατί τελικά δεν ήλθε «κόκκινο κύμα», που υποσχόταν ο Τραμπ, να σαρώσει τις ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ; Πολύ απλό, επειδή ποτέ δεν υπήρξε. Ηταν η ρητορική του ψέματος και του εκφοβισμού, εκ μέρους του Τραμπ, αυτό που είχε υψώσει το φόβητρο του κόκκινου κύματος, αλλά για μία φορά η πραγματικότητα αποδείχθηκε πιο σύνθετη από την υπερβολή και τη χονδροειδή απλουστευτικότητα του λαϊκισμού. Το σημείο στο οποίο οι περισσότεροι αναλυτές των διεθνών ΜΜΕ συμφωνούν είναι ότι η κατάσταση στην αμερικανική οικονομία δεν ήταν όπως τη διεκτραγωδούσε ο Τραμπ και οι δικοί του (π.χ., μπορεί ο πληθωρισμός να είναι στο 8%, αλλά δεν υπάρχει ανεργία). Συνεπώς, οι ψηφοφόροι είχαν την πολυτέλεια να σταθμίσουν και άλλα θέματα εκτός της οικονομίας, όπως οι εκτρώσεις και, γενικώς, ο κίνδυνος περιστολής δικαιωμάτων, εξαιτίας μιας πιθανής επικράτησης των Ρεπουμπλικανών του Τραμπ.

Φαίνεται ότι ο Τραμπ έπεσε ο ίδιος θύμα του απλοϊκού βολονταρισμού του και πίστεψε τα ψέματά του. Ετσι, ενώ λίγες ημέρες πριν απ’ την ψηφοφορία υποσχόταν στους οπαδούς του ότι θα ανακοινώσει την υποψηφιότητά του, τώρα αμφισβητείται αν μπορεί να είναι υποψήφιος το 2024. Ολοι δείχνουν τον κυβερνήτη της Φλόριντα, Ρον ΝτεΣάντις, ως ανατέλλοντα αστέρα και επίδοξο προεδρικό υποψήφιο. Να ελπίζουμε, δηλαδή, ότι οι ΗΠΑ, αλλά και ο κόσμος ολόκληρος, απαλλάσσεται επιτέλους από τον ανυπόφορο Ντόναλντ;

Πολύ θα το ήθελα, αλλά όχι. Κατ’ αρχάς, επειδή ακόμη και αν φύγει ο ίδιος ο Τραμπ, ο «τραμπισμός» ήλθε για να μείνει και το «Grand Old Party» δεν πρόκειται να ξαναγίνει αυτό που ήταν κάποτε. Στο κάτω κάτω, αυτοί που τον ψηφίζουν είναι πραγματικά πρόσωπα και τον ψηφίζουν επειδή πιστεύουν στα τέρατα που βγάζει το στόμα του: μοιράζονται το ίδιο «Weltschauung», την ίδια κοσμοθεωρία. Οσο και αν δεν μας αρέσει αυτό, ο Τραμπ και ο κόσμος του εκπροσωπούν μία κοινωνική πραγματικότητα, η οποία δεν θα εξαφανιστεί από τη μία μέρα στην άλλη, ούτε κρύβεται ξανά κάτω από το χαλί. Δεν πρέπει να εκπλήσσει, επομένως, ότι ο ΝτεΣάντις, λ.χ., αντιπροσωπεύει την αστραφτερή και σχετικά πολιτισμένη εκδοχή των ακραίων τάσεων, που έχουν επικρατήσει στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα τα τελευταία χρόνια, ιδίως μετά το «Tea party». Μόνο το βερνίκι που του έχουν αφήσει το Yale και το Harvard τον διακρίνει από τον Τραμπ. Οι διαφορές τους εξαντλούνται στο ύφος, χωρίς να υποτιμώ καθόλου τη σημασία του ύφους. Μην περιμένετε όμως ξανά έναν ΜακΚέιν. Το ευγενές αυτό είδος δεν ευδοκιμεί πλέον στους Ρεπουμπλικανούς.

Η μόνη σοβαρή ελπίδα να κλείσει το κεφάλαιο που άνοιξε ο Τραμπ στην ιστορία των ΗΠΑ θα ήταν να βρεθεί μια σοβαρή και ισχυρή υποψηφιότητα από πλευράς των Δημοκρατικών για τις προεδρικές εκλογές του 2024. Οι περισσότεροι μείναμε κατάπληκτοι, κάποιοι θα γέλασαν κιόλας, ακούγοντας τον πρόεδρο Μπάιντεν να αναγγέλλει ότι, κατά πάσα πιθανότητα, αφού πρώτα το συζητήσει με την οικογένειά του, θα είναι ξανά υποψήφιος στις επόμενες εκλογές.

Οσο και αν ήταν γελοίο να τον βλέπεις να δηλώνει έτοιμος για νέες νίκες, ήταν απολύτως απαραίτητο να το κάνει. Αν δεν το έκανε, θα αποκάλυπτε το κενό που υπάρχει πίσω του και το οποίο δεν είναι σκόπιμο να το υπενθυμίζει κανείς, ιδίως όταν προσπαθεί να προβάλλει στον κόσμο την εντύπωση της νίκης – νίκης στα σημεία έστω. Αφού λοιπόν δεν υπάρχει κανένας που να μπορεί να ξεχωρίσει ως διάδοχος από τον χώρο των Δημοκρατικών, ο πρόεδρος Μπάιντεν είναι υποχρεωμένος να συνεχίζει να προσφέρει τις υπηρεσίες του στη χώρα του και ευρύτερα στον κόσμο, δεδομένης της θέσης και της ισχύος των ΗΠΑ.

Αυτό παραπάνω μπορεί, ενδεχομένως, να εκληφθεί και ως ειρωνεία, ενώ δεν είναι. Το λέω σοβαρά, με αληθινό σεβασμό και ευγνωμοσύνη για τον Μπάιντεν. Επιστρατεύτηκε, θυμηθείτε, επειδή οι άλλοι υποψήφιοι ήσαν και άσχετοι και ακραίοι, επειδή κανείς τους δεν μπορούσε να ενώσει στοιχειωδώς τις διάφορες πτέρυγες του κόμματος. Σταθήκαμε πολύ τυχεροί, επειδή στη βάρδια του, κατά το λεγόμενο, ο Πούτιν «πήγε νύχτα» στην Ουκρανία. Χωρίς την τεράστια εμπειρία του με τη Ρωσία, οι ΗΠΑ δεν θα είχαν την αποφασιστική ηγεσία, χάρη στην οποία (αλλά όχι μόνο σε αυτή) ο Πούτιν δεν έκανε τον περίπατο που προεξοφλούσε στην Ουκρανία και ο πόλεμος, τον οποίον ο ίδιος ξεκίνησε, εξελίσσεται σε μεγαλύτερο πρόβλημα από εκείνο που πήγε να λύσει. Γελώ, φυσικά, όταν τον βλέπω να τρώει την τούμπα απ’ το ποδηλάτο και λυπάμαι που η ζωή τον φέρνει σε αυτή τη θέση. Την ίδια στιγμή, όμως, αναγνωρίζω ότι, ευρισκόμενος στη θέση του προσφέρει μια υπηρεσία στον κόσμο. Βάστα, λοιπόν, πρόεδρε και μακριά από ποδήλατα!