Σύμπτωση
Από τη συλλογή «Σύμπτωση» (Πυρσός 1939 / β’ έκδ. Κέδρος 1966 / γ’ έκδ. Κέδρος 2001). Το ποίημα είχε επισύρει την προσοχή του Γιώργου Σεφέρη που είχε γράψει στα «Νέα Γράμματα» (τχ. 7-12, Ιούλ. - Δεκ. 1939, σ. 334) ανώνυμο κριτικό σημείωμα (αναδημοσίευση στις Δοκιμές Γ’, Παραλειπόμενα, φιλολ. επιμ. Δ. Δασκαλόπουλου, Ικαρος 1992, σ. 13)
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Τη ζωή μας περάσαμε χωρίς νερό, χωρίς πηγάδι στην αυλή,
χωρίς κεντίσματα στις πουκαμίσες
αν και οι άνθρωποι τα συνηθίζανε στον καιρό μας τέτοια πράματα.
Μεγάλο μέρος της ζωής μας περάσαμε μέσα στον καφενέ του Βροχή
με το παλιό ρολόι σταματημένο στις 7
30 χρόνια
οι φίλοι μας το συμβουλεύονταν με άγια πίστη
τη σεβαστήκαμε
τόση ειλικρίνεια…
Ναι. Πρέπει ο άνθρωπος να τα προλάβει όλα
πριν
φύγει
με κόπο και υπομονή το δρόμο της ζωής
δηλαδή το θάνατο….
κι εκείνο το ανατολικό παράθυρο που είχαμε που ήτανε καμωμένο
για την απογευματινή μελαγχολία τα βράδια
ααα! ήταν δύσκολο πράμα η αγάπη…
σε τι καιρούς εφτάσαμε αδερφέ
ανάμεσά μας ήταν πάντα κάτι πράματα
που δεν μπορούσαμε να τα μιλήσομε…
Ωχ, αφέντη, και νά ‘ξερες το τι μεγάλο πράμα που είναι
να τά ‘χεις όλα μες στο σπίτι σου·
μας τό ‘μαθεν εμάς η μάνα μας –
50 χρόνια θέλει ο άνθρωπος ύστερα από τη γέννησή του
να γεννηθεί…
Κύριε τώρα
ιλάσθητι – τις αμαρτίες μας τις δικές μας –
απ’ όλα τούτα τι μας έμεινε·
γιατί βλέπετε εμείς είπαμε τώρα το τραγούδι μας
οι
άλλοι
θα το γυρίσουν σε χορό.
«Το απόσπασμα από την πρώτη “λιγοσέλιδη πλακέτα” της Μέλπως Αξιώτη “Σύμπτωση” ήταν το πρώτο γραφτό της, που έτυχε, παιδί σχεδόν, να διαβάσω σε μιαν ανθολογία. Η παράξενα πικρή, αλλά μετρημένη μελαγχολία του, η λιτότητα και η οικειότητα του λόγου, ο αιρετικός βηματισμός και χωρισμός των αράδων, κι όπως είχε γράψει ο Γιώργος Σεφέρης (χωρίς να το ξέρω) η “αυθεντικότητα” των στίχων και η “δική τους αλήθεια” με είχαν γοητεύσει. Τότε ήταν βέβαια αδύνατον να βάλω σε τάξη και να αρθρώσω το γιατί και το πώς της γοητείας. Ομως για όλα αυτά κι άλλα τόσα, που τότε (και τώρα) δεν καταλάβαινα, αλλά ενστικτωδώς και λαγωνικώς τα οσμιζόμουν ένιωθα συνεπαρμένος. Στην εφηβεία με περίμενε μεγαλύτερος συνταραγμός διαβάζοντας το πρώτο πεζογραφικό βιβλίο της ίδιας, αιτία ύβρεων, γελώτων κι απαξίωσης από μεγάλη μερίδα κριτικών της εποχής, αλλά σταθμό σήμερα για τα ελληνικά γράμματα. Μιλώ για τις “Δύσκολες νύχτες” (1938): “Σήμερα περιμένω ένα σουβριάλι. Ασημένιο.” Παρά τον πρωτόγνωρο σεισμό, που έγινε εντός μου, δεν μπορούσα τότε να φανταστώ πόσο αξεδιάλυτα θα δένονταν “τα χρόνια μου και τα χαρτιά μου” με το κοντύλι της σπουδαίας συμπατριώτισσάς μου»
Google news
