Τα στοιχειώδη, {LF}η παράνοια {LF}και οι εκλογές

Κάποια στιγμή, θα χρειαστεί να γυρίσουμε στα στοιχειώδη. Ακόμη και οι μεγαλύτερες κρίσεις κόβονται κομματάκια και τις αλέθουμε στον μύλο της καθημερινότητας. Σε αυτό είναι καλοί όσοι σκέφτηκαν να στήσουν ένα μεγάλο τσίρκο παρακολουθήσεων. Αν και λυπάμαι τον καημένο τον πράκτορα που ψάχνει να βρει κάτι spooky στα ιδιωτικά του Κωστή Χατζηδάκη ή κάτι που δεν το έχει τσιρίξει σε όλους ο άλλος αντιπρόεδρος Αδωνις – και οι δύο παρακολουθούμενοι σύμφωνα με τις λίστες που πλασάρει η αντιπολίτευση. Επειδή όμως δεν είναι η πρώτη φορά που θα περάσουμε παρόμοια κατάσταση (στη νεότερη πολιτική ιστορία υπήρξαν και φωτό και κασέτες και δήθεν απόρρητα και ντεμέκ αποκαλύψεις) λέω να τα αφήσουμε να κατρακυλήσουν και τα ξαναβλέπουμε αργότερα αν σοβαρευτούν εκεί στην αντιπολίτευση και στον Τύπο της.

Πίσω στα βασικά, λοιπόν, όπου σταδιακά αθροίζονται σημάδια μιας προσωρινής κανονικότητας. Οι τιμές της ενέργειας δείχνουν να έχουν καθήσει σε ελεγχόμενα χαμηλά επίπεδα. Λίγο το ξήλωμα των κρατών, περισσότερο η θετική συμβολή των ανανεώσιμων, μαζί και το γέμισμα των αποθηκών αλλά και τα καράβια που περιμένουν να ξεφορτώσουν LNG, συγκρατούν τον κίνδυνο χειμωνιάτικης καταστροφής μέχρι να έρθει η άνοιξη και να ξεχειμωνιάσουμε. Στα πετρέλαια είναι δύσκολα τα πράγματα γιατί και να ήθελαν να ρίξουν τις τιμές, τα πηγάδια δεν έχουν τι να αντλήσουν αφού τα άφησαν χωρίς επενδύσεις.

Ούτε τα ευρωεπιτόκια θα αυξήσουμε α λα αμερικάνα. Πρόλαβε η ΕΚΤ να καταλάβει ότι ο εκείθεν του Ατλαντικού πληθωρισμός έχει πολύ ζήτηση, πολύ χρήμα μέσα του, ενώ ο δικός μας οφείλεται στο βαρύ κόστος που φόρτωσαν την Ευρώπη οι «αν έχεις τέτοιους φίλους…». Το είπε και ο Μακρόν, το δέχτηκε (ουφ!) και η Μέρκελ, πάμε παρακάτω. Αν όμως αρχίσει να μειώνεται ο πληθωρισμός στην Αμερική, καιρός είναι να μας κάνουν καμιά καλή τιμή. Είναι και οι Κινέζοι που δεν τα πάνε καλά με την πειθαρχία στις παραδόσεις των παραγγελιών. Εξάλλου, οι δικές μας (ευρωπαϊκές εννοώ) τράπεζες έχουν βυθιστεί στο τέταρτο κύμα ρευστότητας από την εποχή του μεγάλου «ό,τι χρειαστεί» μάγου και δεν θέλουν να τις ενοχλούν αξιοπρεπείς νοικοκυραίοι καταθέτες.

Τι να πρωτοθαυμάσει κανείς: στην Αθήνα οι κομματικές αριστερο-συνδικαλιστικές διαδηλώσεις γίνονται εναντίον αγνώστων. Σίγουρα με κατανόηση προς τους επιχειρηματίες, γιατί δεν φταίνε αυτοί για την «ακρίβεια Μητσοτάκη»! Οταν μάλιστα βγουν και τα μειωμένα εταιρικά κέρδη που έρχονται, οι συνδικαλιστές θα χάσουν κάθε αντικαπιταλιστική όρεξη. Κάπως έτσι η α λα Τσίπρα «Αριστερά» θέλει τώρα να καταργεί «φόρους, φόρους, φόρους», κλέβει δηλαδή τη δουλειά από τους (νέο)φιλελεύθερους. Αλλά και η κυβέρνηση κατάφερε με τη νέα μέθοδο τιμολόγησης του ηλεκτρικού να γίνουμε η φθηνότερη χώρα (πλην Λουξεμβούργου, αλλά δεν μετράνε αυτοί γιατί είναι ζάπλουτοι) και ευτυχώς γιατί κανείς μας δεν είχε όρεξη να πιέσει τον θερμοστάτη. Μόνη λύση στην παράνοια οι εκλογές. Να τελειώνουμε με την ανοησία. Το είχαν πει κάποιοι, αλλά βιάστηκα να τους πάω κόντρα!

Ο Μπάμπης Παπαδημητρίου είναι δημοσιογράφος και βουλευτής