Ικανός μεν, τυχερός δε

Επέστρεψε στις νίκες ο Παναθηναϊκός στο Αγρίνιο μετά την ισοπαλία με τον Ολυμπιακό. Συνέχισε το σερί του, πέτυχε την 11η νίκη του σε 12 ματς, διατήρησε την απόσταση από ΑΕΚ, Ολυμπιακό, ΠΑΟΚ. Και φλερτάρει με το να τελειώσει τον πρώτο γύρο με ονειρεμένο τρόπο. Δίχως ήττα. Σχεδόν… εθισμένος στις νίκες. Είναι ικανός ο Παναθηναϊκός σε αυτό, έχει μια ομάδα που τη χτίζει ο Γιοβάνοβιτς από την περσινή σεζόν και της έχει περάσει τη νοοτροπία πως ό,τι κι αν συμβεί μέσα στο γήπεδο εκείνη δεν θα φύγει με σκυμμένο το κεφάλι. Θέλει ικανότητα να πετυχαίνεις να κερδίζεις αγώνες σε βραδιές που είσαι κακός ή που δεν είσαι καλύτερος από τον αντίπαλό σου. Το έχει κάνει πολλές φορές ο Παναθηναϊκός αυτό. Δεν ήταν καλύτερος στο ντέρμπι με την ΑΕΚ, αλλά κέρδισε. Δεν ήταν καλός με τον Αρη, αλλά κέρδισε. Είδε τον Ολυμπιακό να του φτιάχνει ένα σωρό ευκαιρίες, αλλά δεν έχασε.

Θέλει και τύχη. Κι αν το δει κάποιος με καθαρό μυαλό, αυτό το αήττητο οφείλεται σε πολύ μεγάλο βαθμό στην τύχη που κουβαλά μαζί του ο Παναθηναϊκός. Το δείχνει άλλωστε και η έκταση των νικών του. Από τις έντεκα που έχει κάνει, οι εφτά είναι στο γκολ. Με Ιωνικό, Λεβαδειακό, ΑΕΚ, ΠΑΟΚ, Αστέρα Τρίπολης, Αρη και Παναιτωλικό. Απέναντι σε ΟΦΗ, Γιάννινα, Λαμία και Βόλο ήταν οι μοναδικές εύκολες νίκες του. Υπήρξαν αγώνες, όπως αυτός με τον Αρη και τον Ολυμπιακό με τα γκολ να έρχονται στις καθυστερήσεις, υπήρξαν εκείνοι στο Αγρίνιο προχθές και με τον Αστέρα πριν από μερικές εβδομάδες που το γκολ ήρθε μετά το 75′ και έπειτα από παιχνίδια που οι Πράσινοι δεν ήταν δημιουργικοί.

Οι Πράσινοι είναι περισσότερο ομάδα του… μισό – μηδέν, παρά του θεάματος. Εχουν την ουσία, όμως σε έναν μαραθώνιο 36 αγώνων αυτό μπορεί να μην είναι αρκετό. Το… μισό – μηδέν γίνεται πιο εύκολα 0-0.