Με σύμβουλο τον θυμό

Ακόμη είναι πολύ νωρίς να εκτιμήσουμε τις επιπτώσεις για την κυβέρνηση από τις «αποκαλύψεις» Βαξεβάνη. (Οσο δεν παρουσιάζονται αποδείξεις, τα εισαγωγικά παραμένουν στις αποκαλύψεις…) Μπορεί ακόμη και να μην υπάρξουν καθόλου, αν η υπόθεση αποδειχθεί φούσκα. Εκείνο όμως που σίγουρα πέτυχε ο Κ. Βαξεβάνης με τις «αποκαλύψεις» ήταν να σπρώξει τον Νίκο τον Ανδρουλάκη ακόμη πιο κοντά στον ΣΥΡΙΖΑ.

Οποιος έτυχε να ακούσει τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ στη χθεσινή συνέντευξή του στον Σκάι θα πρέπει να εξεπλάγη με τη σπουδή του Ανδρουλάκη να υιοθετήσει όλους τους ισχυρισμούς του Κ. Βαξεβάνη. Ακούγοντάς τον, από το πάθος στη φωνή του, κατάλαβα ότι η κατάστασή του είναι μη αναστρέψιμη μετά το τελευταίο χτύπημα που δέχθηκε. Θέλω να πω ότι οι «αποκαλύψεις» έπεσαν σαν αλάτι στην παλιά πληγή, αυτήν που άνοιξε η δική του παρακολούθηση. Εχει θιγεί τόσο πολύ και τόσο βαθιά από το γεγονός ότι τον παρακολουθούσαν (νομίμως), ώστε το θέμα έχει γίνει για αυτόν καθαρά προσωπικό και η συνέχεια που επιχειρείται να δοθεί στην υπόθεση δεν βοηθά την ίαση.

Τόσο προσωπικό μάλιστα, ώστε έχω την εντύπωση ότι τα αισθήματά του θολώνουν την κρίση του. Τον ακούς, φέρ’ ειπείν, να προσπαθεί να εξηγήσει πώς μπορεί να σχηματιστεί κυβέρνηση «σοσιαλδημοκρατικού κορμού», ακόμη και αν η ΝΔ είναι το πρώτο κόμμα στις εκλογές και, πέρα από τα κλισέ και τις γενικότητες, δεν καταλαβαίνεις πώς το φαντάζεται. Ισως επειδή αποτέλεσμα του θυμού που τον έχει κυριεύσει είναι η βολονταριστική ανάλυση της πραγματικότητας (τα πράγματα θα γίνουν όπως θέλω, επειδή το θέλω), ανακατεμένη με μισοχωνεμένες ιδέες από την Ευρώπη, που τις γνώρισε μέσω μετάφρασης.

Η μόνη χρήσιμη υπηρεσία που προσφέρει ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, όταν αναπτύσσει τις ιδέες του για την κυβέρνηση «σοσιαλδημοκρατικού κορμού», είναι να αποδεικνύει το ανέφικτο της εφαρμογής τους. Μια κυβέρνηση στην οποία η αμοιβαία καχυποψία των συντελεστών της γεφυρώνεται από ένα αυστηρά δεσμευτικό «πρόγραμμα» δεν έχει την ευελιξία να αντιδράσει στα έκτακτα γεγονότα. Και, στην εποχή μας, τα έκτακτα γεγονότα είναι η ρουτίνα. Τι θα έκανε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ και ΚΚΕ (λέμε…) απέναντι σε μια διεύρυνση του πολέμου στην Ουκρανία; Θα περίμενε πρώτα τα αποτελέσματα των έκτακτων κομματικών συνεδρίων, υποθέτω, ή θα έκανε εκλογές. Ακόμη και αν πάρουμε την ιδεωδέστερη εκδοχή της πραγματικότητας, ακόμη και αν υποθέσουμε ότι οι Ελληνες είμαστε κάτι μεταξύ Δανών και Ελβετών, η ιδέα του Ανδρουλάκη δεν λειτουργεί στην πράξη. Μόνο υπό συνθήκες εργαστηρίου, οι οποίες όμως στον πραγματικό κόσμο δεν υπάρχουν.

Ολα αυτά είναι ευσεβείς πόθοι που τους φουντώνει το πάθος του Νίκου του Ανδρουλάκη να εκδικηθεί τον Μητσοτάκη, τον οποίο θεωρεί προσωπικά υπεύθυνο για την παρακολούθηση του τηλεφώνου του. Ο θυμός δεν είναι όμως ποτέ καλός σύμβουλος. Και θα έπρεπε να το ξέρει ή, μάλλον, θα έπρεπε να το θυμηθεί, διότι το ξέρει. Συγκεκριμένα, προσφάτως έγινε γνωστό ότι παραδέχθηκε ως λάθος του ΠΑΣΟΚ ότι καταψήφισε την εξυγίανση των Ναυπηγείων Ελευσίνας μαζί με τον ΣΥΡΙΖΑ και το κακό συναπάντημα. Ας θυμηθεί, λοιπόν, τα μικρά λάθη για να αποφύγει μεγαλύτερα…

ΣΤΑΓΟΝΑ ΣΤΟΝ ΩΚΕΑΝΟ

Δεν βλέπω ενθουσιασμό για την υποψηφιότητα του Μόρφου και ανησυχώ. Κάποιος αναγνώστης (το όνομά του δεν θα ήθελε να δημοσιευτεί) μου έγραψε ότι ο Μόρφου είναι «γραφικός και ανισόρροπος». Μπορεί να είναι, δεν λέω. Ομως, ο επικρατέστερος μέχρι στιγμής, δηλαδή ο Λεμεσού Αθανάσιος, πρόσκειται στη Μόσχα. Αντιθέτως, ο Μόρφου Νεόφυτος είναι ακίνδυνος, επειδή η γραφικότητα του προσώπου ακυρώνει τη σοβαρότητα του ρόλου, οπότε η Κύπρος δεν κινδυνεύει: κανείς δεν θα τον πάρει σοβαρά. Συνεπώς και θα γελάσουμε και δεν θα κινδυνεύσουμε.

Υπάρχει όμως ο αντίλογος που λέει ότι μηδαμινή σημασία έχει ο γεωπολιτικός προσανατολισμός της Αρχιεπισκοπής της Κύπρου, όταν σχεδόν ολόκληρο το κατεστημένο της Κύπρου, ανεξαρτήτως κομματικής αποχρώσεως, είχε αγοραστεί από τους Ρώσους. Γι’ αυτό και, αφότου εισέβαλε η Ρωσία στην Ουκρανία και οι βεβαιότητες για το διεθνές σύστημα κατέρρευσαν, τους βλέπουμε να παραπατούν σαν ζαλισμένα κοτόπουλα. Επομένως, σταγόνα στον ωκεανό θα είναι ο Νεόφυτος. Δεν πειράζει! Αν είναι όλα να πάνε κατά διαβόλου, τουλάχιστον ας περπατήσουμε τον δρόμο αυτόν γελώντας…