Ιστορίες από την κρύπτη

Δεν θυμάμαι πότε είχε αρχίσει να κυκλοφορεί εκείνη η ιστορία, πάντως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε γίνει ακόμη κυβέρνηση. Ντάλα οικονομική κρίση δηλαδή, την εποχή που στην Κουμουνδούρου μια ολόκληρη πτέρυγα μάς έδειχνε (στους τηλεοπτικούς «Πρωταγωνιστές») πώς «δένανε το ατσάλι» στα σχετικά νεοπαγή ακόμη τότε σόσιαλ μίντια. Ο «αστικός μύθος» λοιπόν (που δεν πρόλαβε καν να γίνει μύθος αφού πολύ γρήγορα αποδείχθηκε ότι πρόκειται περί παραμύθας) μιλούσε για κάποιες κυρίες με ετικέτα Βορείων Προαστίων (κράταγε ακόμη τότε αυτός ο όρος). Με τις ντιζαϊνάτες φόρμες, φρεσκοβαμμένες ανταύγειες στο μαλλί, τον μισό «Καίσαρη» και τον μισό «Gavello» κρεμασμένο επάνω τους και κάτι θεόρατα υπερπολυτελή τζιπ. Α, και τεράστια γυαλιά που έκρυβαν το πρόσωπό τους.

Κατέφθαναν λοιπόν τα τζιπ στη Βαρβάκειο, τραβούσαν οι κυρίες χειρόφρενο και με μια κινηματογραφική καταδρομή στους πάγκους τύπου Fast and Furious, αγόραζαν σακούλες με παϊδάκια και σπαλομπριζόλες και τα μοίραζαν στους πένητες. Δεν θυμάμαι αν ο κόσμος γύρω γύρω χειροκροτούσε, χειροκροτούσε όμως σε μια άλλη «ιστορία από την κρύπτη». Σύμφωνα με την οποία, μια γιαγιά πήγαινε παραμονές Πάσχα στον χασάπη για να αγοράσει μισό κοτόπουλο για τα εγγονάκια της και ο φιλεύσπλαχνος χασάπης της χάριζε μισό αρνί, μια συκωταριά και σαράντα πέντε σουβλάκια. Τότε, σίγουρα, χειροκροτούσαν οι υπόλοιποι πελάτες. Το δε χασάπικο ήταν περιοδεύον. Αλλοτε στα Σεπόλια, άλλοτε στην Αρτάκη Χαλκίδας και άλλοτε στο Αργος Ορεστικό.

Από τον Ιανουάριο του 2015 και ενώ η κρίση βάθαινε, αυτές οι ιστορίες εξαφανίστηκαν ως δια μαγείας από τα σόσιαλ μίντια. Ούτε καν την εποχή των κάπιταλ κοντρόλ κανένας χασάπης δεν χάρισε σε καμία γιαγιά κανένα σουβλάκι.

Εδώ και λίγο καιρό, ανάλογες ιστορίες έκαναν θριαμβική επανεμφάνιση. Οχι, δεν έχουμε totalcomeback των κυριών με τα τζιπ. Αυτήν τη φορά, η «σκηνή» είναι ο πάγκος με τα τυριά κάποιου σουπερμάρκετ. Εκεί ένας παππούς που θέλει να αγοράσει εκατό γραμμάρια τριμμένο κεφαλοτύρι για να κάνει σκέτη μακαρονάδα στα εγγόνια του, ζητάει από τον πωλητή να του βγάλει είκοσι γραμμάρια γιατί δεν βγαίνουν τα λεφτά του και ο πωλητής ή κάποιος πελάτης τού χαρίζει ένα κεφάλι πεκορίνο συν δυο κιλά παρμεζάνα. Δεν θυμάμαι αν το κοινό χειροκροτεί αλλά δεν έχει σημασία.

Στον Αϊνστάιν αποδίδεται η άποψη ότι το να προσπαθείς να πετύχεις διαφορετικά αποτελέσματα ακολουθώντας την ίδια τακτική είναι παράνοια. Από την άλλη, το να ακολουθείς την ίδια τακτική όταν πλέον έχει αποδειχθεί ότι επιστρατεύει κάλπικο λόγο είναι εντελώς, μα εντελώς ατελέσφορο.

Η απεργία ως σόου

Να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Σε μία, έστω και στοιχειωδώς, πολιτισμένη κοινωνία πρέπει όλοι ανεξαιρέτως να μπορούν να εξασφαλίσουν το καθημερινό οικογενειακό φαγητό τους. Αν έστω και ένας δεν μπορεί, όλα τα υπόλοιπα στοιχήματα έχουν χαθεί πριν καν τεθούν. Το να πλασάρεται αυτό το θέμα ως σόου για να καταγγελθεί εμμέσως πλην σαφώς η εκάστοτε κυβέρνηση, είναι φτηνό και δείχνει αδιαφορία γι’ αυτούς που δεν έχουν να φάνε από τη στιγμή που το πρόβλημά τους εργαλειοποιείται, με φανταστικές ιστορίες. Σημαίνει ότι δεν έψαξαν καν να βρουν τις πραγματικές.

Εξίσου πρωταρχική προϋπόθεση δημοκρατίας είναι και το δικαίωμα στην απεργία. Δεν είναι τυχαίο ότι σε ένα ολοκληρωτικό καθεστώς μία απεργία σηματοδοτεί την αρχή του τέλους του. Και είναι τουλάχιστον λυπηρό που ήδη από τη δεκαετία του 1990 πολλές απεργίες καταλήγουν σε σόου και μάλιστα κακόγουστα (θυμόμαστε τα ξεβρακώματα των Κολλάδων). Κάτι το αναμενόμενο από τη στιγμή που οι αρχισυνδικαλιστές γίνονται σόουμαν επιπέδου «Ερωτοδικείου» (θυμόμαστε και το πώς φιλούσε τα χέρια του Τσίπρα ο Φωτόπουλος). Και η σημερινή απεργία, έχει σχεδιασθεί από τον ΣΥΡΙΖΑ ως σόου. Κάτι σαν χάπενινγκ με props το καλάθι της νοικοκυράς. Και με πρόβες όπως κάθε θίασος που σέβεται τον εαυτό του και τους θεατές του. Δεν το λέω εγώ, το λέει, με καμάρι, ο Κώστας Ζαχαριάδης. Εμένα μου ακούγεται σαν ασέβεια στους ανθρώπους που βιώνουν το πρόβλημα στις πραγματικές του διαστάσεις. Οχι τις θεατρικές.