NON PAPER

Ο θάνατος μάς πάει πολύ

Συνέβη πριν από λίγα χρόνια, στην πρώτη άνθηση των σόσιαλ μίντια, όταν διάφοροι και διάφορες προσπαθούσαν να δημιουργήσουν, με τις αναρτήσεις τους, ένα προφίλ που θα τους εξασφάλιζε και μια πιο χειροπιαστή επαγγελματική καριέρα (άσχετο αν οι περισσότεροι από αυτούς μείνανε μόνο στο προφίλ το οποίο, τελικά, περιόρισε την «καριέρα» τους). Μια μέρα λοιπόν – ή, μάλλον, μια νύχτα – ο Μάνος Ελευθερίου, μετά από έντονους πόνους και δυσφορία, μεταφέρθηκε επειγόντως σε μεγάλο ιδιωτικό νοσοκομείο. Δεν ήταν η πρώτη φορά. Ο Μάνος μας πάθαινε πανικό με τέτοιες κρίσεις. Ενώ, από την άλλη, ο σεβασμός και η εκτίμηση που είχε για την ιατρική επιστήμη έκανε τους κουράντε γιατρούς του καλούς του φίλους. Και τα νοσοκομεία, όποτε υπήρχε ανάγκη, «σπίτι» του. Παράλληλα, ο σπάνιος αυτός άνθρωπος είχε μια πολύ χαρακτηριστική έκφανση της «επαρχιώτικης συστολής» του που δεν του επέτρεπε να μιλάει για τις αρρώστιες και τα προβλήματα της υγείας του. Το θεωρούσε μικροπρεπές. Και δεν του άρεσε καθόλου να τον λυπούνται.

Τέλος πάντων, εκείνο το βράδυ, ο καλός φίλος του Μάνου, ο εικαστικός Χάρης Λίθος, τον μετέφερε στο νοσοκομείο και ενημέρωσε δυο – τρία άτομα, αυτά που του είχε υποδείξει ο ίδιος ο Ελευθερίου, τονίζοντάς του ότι δεν ήθελε να το μάθει κανένας άλλος (είναι σαν τον βλέπω να δίνει εντολές περί εχεμύθειας με εκείνη τη χαρακτηριστική κίνηση που παραπέμπει σε «φερμουάρ στο στόμα»). Το περιστατικό ωστόσο αποδείχθηκε false alarm και την άλλη μέρα το μεσημέρι, αφού έκανε τις απαραίτητες εξετάσεις, επέστρεψε σπίτι του.

Το απόγευμα έπεσα στο ποστ κάποιου, ας τον πούμε δημοσιογράφο για να συνεννοούμαστε. Εσπευδε να καθησυχάσει το «κοινό» με ένα πνεύμα τύπου «Τελικά, ο Ελευθερίου θα ζήσει». Περιέγραφε αναλυτικά το ιστορικό της εισαγωγής του, τον λόγο που είχε μεταφερθεί στο νοσοκομείο και τα αποτελέσματα των εξετάσεών του, μέχρι και τιμή τρανσαμινάσης που λέει ο λόγος. Το διάβαζα και αναρωτιόμουν πού στο καλό το έμαθε αλλά φρόντισε ο ίδιος να «δώσει» τον εαυτό του. Εκείνο το μεσημέρι είχε πάει στο νοσοκομείο για κάποιο άλλο θέμα, συνάντησε έναν γνωστό του γιατρό που ονομάτιζε και ο οποίος είχε κουράρει κάποιον συγγενή του και εκείνος τον πληροφόρησε ότι «έχουμε εδώ τον Μάνο Ελευθερίου». Και του έδωσε ραπόρτο της ολιγόωρης νοσηλείας του στην οποία μάλιστα δεν είχε συμμετάσχει. Φαντάζομαι ότι ο συγκεκριμένος γιατρός προκειμένου να φλερτάρει με τη δημοσιότητα ξέχασε τι σημαίνει ιατρικό απόρρητο. Εκτός κι αν ο άνθρωπος τα είπε εμπιστευτικά και ο ας τον πούμε δημοσιογράφος θεώρησε ότι αν δημοσιοποιήσει το ιατρικό ιστορικό ενός ανθρώπου, θα δείξει ότι είναι σπουδαίος ρεπόρτερ και, γενικώς, μέσα στα πράγματα.

Το αποτέλεσμα; Το τηλέφωνο του Μάνου άρχισε να χτυπά, διάφοροι άσχετοι να τον ρωτάνε για την υγεία του και εμείς παραλίγο να τον πάμε και πάλι στο νοσοκομείο, με νευρική κρίση αυτήν τη φορά.

«Πεθαίνοντας» στο Διαδίκτυο

Η αρρώστια και ο θάνατος έχουν αναχθεί σε ύψιστη διαδικτυακή αξία. Μια αγωνία, ένας γκαϊλές, ένα φτουκαπρό για το ποιος θα ανακοινώσει πρώτος τον θάνατο κάποιου διάσημου. Κι αν δεν έχει πεθάνει, δεν έγινε και τίποτα. Ούτως ή άλλως, κάποια στιγμή όλοι θα πεθάνουμε.

Πριν από κάποια χρόνια, κυκλοφόρησε ευρέως η είδηση περί θανάτου του Κώστα Γαβρά ενώ ο ίδιος έχαιρε άκρας υγείας. Πριν από λίγους μήνες ο πρόεδρος του ΣΕΗ Σπύρος Μπιμπίλας αναφέρθηκε σε μια συνάντησή του με τον Γιώργο Μάγγα ως αποχαιρετισμό στον βιρτουόζο του κλαρίνου ο οποίος όμως εκείνη τη στιγμή μπορεί και να έπαιζε σε κάποιο πανηγύρι. Χθες παρακολουθήσαμε τη διαδικτυακή κηδεία της Μίνας Αδαμάκη, ενώ η γυναίκα έχει μεν πρόβλημα υγείας αλλά ζει. Ενώ ο θάνατος της αρχιτέκτονος Μαρίας Κοκκίνου, συζύγου του επίσης αρχιτέκτονα Ανδρέα Κούρκουλα, διακινήθηκε σαν θάνατος της αδελφής του Ελένης που, ως ηθοποιός και πρώην υπουργός, θα προκαλούσε περισσότερα reaction.

Η θανατολαγνεία και η αρρωστολαγνεία – όταν, βέβαια, αφορά διάσημο – σέρνεται στο Διαδίκτυο σαν βαριά επιδημία. Που βλάπτει σοβαρά κάθε έννοια σεβασμού προς έναν άνθρωπο που μάχεται για τη ζωή του.