Ποιος και γιατί παρακολουθούσε τον Καρυπίδη;

Μεταξύ των πολλών ονομάτων που κυκλοφόρησαν στις «λίστες παρακολουθήσεων» ήταν κι αυτό του Θόδωρου Καρυπίδη: ήταν το μόνο που δεν μου έκανε εντύπωση. Αποκλείεται να υπάρχει στην Ελλάδα κύκλωμα οργανωμένων υποκλοπών και αυτοί που το έχουν στήσει να μην παρακολουθούν ποδοσφαιρικό παράγοντα. Ο Καρυπίδης συμβαίνει να είναι και πρόεδρος του Αρη Θεσσαλονίκης. Αν τον παρακολουθούσαν, (αν λέω…), σίγουρα το έκαναν και για να χρησιμοποιηθούν κάποια στιγμή συνομιλίες του με άλλους παράγοντες, είτε σε αθλητικές δήθεν αποκαλυπτικές εκπομπές ώστε να τον εκθέσουν, είτε για να τον εκβιάζουν: δεν αποκλείω τίποτα.

Χρόνια

Αυτό που είναι βέβαιο είναι ότι η προβολή των παρακολουθήσεων των τηλεφώνων διάφορων ανθρώπων του ποδοσφαίρου έχει λειτουργήσει ως ένα είδος νομιμοποίησης των υποκλοπών: το μήνυμα που έχει περάσει στην ελληνική κοινωνία από το πλήθος των δήθεν αποκαλυπτικών συζητήσεων που έχουμε ακούσει εδώ και χρόνια (ενώ δεν θα έπρεπε καθώς είναι προϊόντα υποκλοπών) είναι ότι οι υποκλοπές είναι περίπου υποχρεωτικές. Δεν έχει μάλιστα ποτέ γίνει σαφές ότι ειδικά η τηλεοπτική μετάδοση των συζητήσεων που σε αυτές καταγράφονται συνιστά παράνομη πράξη. Πώς να γίνει κατανοητό όταν σε κανένα ποτέ δεν έχει επιβληθεί κάποιου είδους σοβαρή τιμωρία;

Ξύλο

Ο Καρυπίδης είχε την τιμητική του το Σαββατοκύριακο. Από τη μία το όνομά του φιγουράριζε στις λίστες όσων φέρονται να είναι στόχοι παρακολουθήσεων και από την άλλη είδε στο Περιστέρι τους οπαδούς του Αρη να τρώνε ξύλο από την Αστυνομία. Δεν ήμουν μπροστά για να ξέρω τι έγινε και είμαι δύσπιστος με όλους όσους σε αυτές τις ιστορίες δηλώνουν πως όλα έγιναν άνευ λόγου. Πλην όμως υπάρχει ένα δεδομένο. Ενας από τους ανθρώπους των ΜΑΤ φώναζε στους οπαδούς του Αρη «χαιρετίσματα στον Αλκη» – αυτό δεν το λένε μόνο οι οπαδοί της ομάδας της Θεσσαλονίκης, αλλά φαίνεται ότι το άκουσαν και οι επικεφαλής της αστυνομικής δύναμης για αυτό άλλωστε και ο συγκεκριμένος αντιμετωπίζει πειθαρχική δίωξη. Ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη Τάκης Θεοδωρικάκος λένε ότι ενδιαφέρθηκε προσωπικά για το θέμα. Καλά έκανε. Ωστόσο θα του συνιστούσα να ενδιαφερθεί προσωπικά και με το μπάχαλο που πάει να δημιουργηθεί με το ζήτημα των μετακινήσεων των οπαδών. Διότι αυτά που βλέπουμε να γίνονται δεν έχουν ξανασυμβεί.

Λύση

Η UEFA έχει χρόνια τώρα λύσει το πρόβλημα. Στις διοργανώσεις της επιτρέπεται η είσοδος στο γήπεδο των οπαδών και των δύο εμπλεκόμενων ομάδων. Κάθε ομάδα οφείλει να έχει στο γήπεδό της έναν ειδικά διαμορφωμένο χώρο για τους φιλοξενούμενους οπαδούς και τα εισιτήρια που αυτοί παίρνουν έχουν να κάνουν με τη χωρικότητα του γηπέδου. Επειδή υπάρχει ποσόστωση, όσο πιο μεγάλο είναι το γήπεδο τόσο πιο πολλοί οι οπαδοί των φιλοξενούμενων. Από εκεί κι έπειτα όποιος κάνει επεισόδια πληρώνει τον λογαριασμό.

Τρέλα

Το 2004 στην Ελλάδα αποφασίστηκε πως το σύστημα αυτό που είχε εφαρμογή για χρόνια και στο ελληνικό πρωτάθλημα έπρεπε να τροποποιηθεί επειδή τα γήπεδα ήταν ακατάλληλα, τα επεισόδια πολλά και η αστυνομία ήταν δύσκολο να επιβάλει την τάξη. Ετσι αποφασίστηκε η απαγόρευση μετακίνησης οπαδών – όλων των οπαδών, όλων των ομάδων. Η απόφαση ήταν θλιβερή – πρόκειται για ένα είδος παραδοχής του κράτους ότι δεν μπορεί να επιβάλει την τάξη. Ακόμα όμως κι εκείνη η απόφαση ήταν λογικότερη από όσα συμβαίνουν τώρα. Σήμερα μπορεί τη μια Κυριακή να δούμε στον Βόλο 15 χιλιάδες οπαδούς του ΠΑΟ με τον δήμαρχο της πόλης να τους υποδέχεται και έξι μέρες αργότερα να δούμε την Αστυνομία στο Περιστέρι να δέρνει διακόσιους οπαδούς του Αρη απαγορεύοντάς τους την πρόσβαση στο γήπεδο! Ολα αυτά γίνονται στο ίδιο πρωτάθλημα και στην ίδια χώρα. Και προσωπικά μου φαίνεται περισσότερο παράλογο αυτό από το ότι βρέθηκε ένας ΜΑΤατζής που έβριζε τους οπαδούς του Αρη. Οπαδός μπορεί να είναι και κάποιος που δουλεύει στα ΜΑΤ. Αν παραφέρθηκε θα πληρώσει την τρέλα του.

Υπουργοί

Τα σημειώνω αυτά όχι γιατί περιμένω να γίνει κάτι: τίποτα δεν θα γίνει. Τώρα αν στο Περιστέρι χτυπούσε κανένα παιδί ή κατέληγε στο νοσοκομείο βαριά τραυματισμένο, το πολύ πολύ να είχαμε πάλι δυο – τρεις υπουργούς να αναγγέλλουν μέτρα κατά της οπαδικής βίας στην τηλεόραση…

Ηρωικά

Μια ακόμα ήττα σε ημιτελικό μεγάλου τουρνουά γνώρισε ο Στέφανος Τσιτσιπάς το Σάββατο από τον Νόβακ Τζόκοβιτς. Στο Παρίσι ο Σέρβος κέρδισε τον Τσιτσιπά στο τάι μπρέικ του τρίτου σετ με 2-1, αλλά ο έλληνας πρωταθλητής αυτή τη φορά έδειξε και γιατί είναι ψηλά στη βαθμολογία του ATP και γιατί δικαίως θεωρείται ένας από τους καλύτερους στον κόσμο. Αν οι εμφανίσεις του ήταν κάθε φορά τέτοιες κανείς δεν θα τον κριτίκαρε για το παραμικρό. Κι αν του γινόταν μια κάποια κριτική, αυτή δεν θα αφορούσε τα καμώματά του αλλά το παιχνίδι του και το πώς θα γίνει καλύτερος.

Σπάνιο

Το θέμα με τον Τσιτσιπά δεν είναι τα αποτελέσματά του: ακόμα κι αν φέτος έχει αρκετές ήττες σε ημιτελικούς και τελικούς, η σταθερότητά του είναι άξια σεβασμού και είναι και κάτι σπάνιο. Για αυτό άλλωστε και χωρίς να κερδίζει τουρνουά είναι πολύ ψηλά στην παγκόσμια κατάταξη: σε σύγκριση με τους άλλους του τοπ 10 αυτός αγωνίζεται παντού και είναι μπελάς για όλους. Το κακό είναι ότι όσο εύκολα μπορεί να παίξει ένα σπουδαίο ματς με τον Τζόκοβιτς ή να κερδίσει τον Μεντβέντεφ άλλο τόσο εύκολα μπορεί να μπερδευτεί με αντίπαλο έναν παίκτη εκτός των πενήντα πρώτων του κόσμου. Το να τον βλέπεις όμως να φτάνει δυο πόντους από τη νίκη με τον Τζόκοβιτς και να ακούς τον Σέρβο να τον εκθειάζει στο τέλος του ματς είναι ωραίο. Κι όταν μιλάμε για έλληνα τενίστα είναι και πρωτοφανές: το λέω γιατί συχνά το ξεχνάμε.

Μαζί

Σημειωτέον ο Τζόκοβιτς έχασε το δεύτερο μεγάλο τουρνουά του Παρισιού: στον τελικό ηττήθηκε με 2-1 στις λεπτομέρειες από τον νευρικό, αλλά προικισμένο πιτσιρικά Ρούνε που ίσως είναι ο πιο φορμαρισμένος παίκτης αυτό τον καιρό. Κι αυτός δεν είναι ούτε υπόδειγμα ψυχραιμίας, ούτε υπόδειγμα συμπεριφοράς: σε ένα παιχνίδι που έδινε πέρυσι στο Ρολάν Γκαρός ζήτησε από τη μητέρα του να φύγει από το γήπεδο. Αλλά πιθανότατα η τρέλα του να μαρτυρά κι ότι είναι ιδιοφυής. Συχνά, αν όχι πάντα, αυτά πάνε μαζί…