Αγνωστοι δρόμοι

Διατηρούμε μια ιδιαίτερη σχέση με τον δρόμο, αλλά και με το πεζοδρόμιο, από τα παιδικά μας κιόλας χρόνια. Μας ενέπνεε πάντα έναν ιδιαίτερο σεβασμό ο άνθρωπος που δουλεύει στον δρόμο είτε καλαθοπλέχτης ή στιλβωτής υποδημάτων ήταν αυτός, είτε εκδιδόμενη γυναίκα ή πωλητής σε έναν πάγκο με εφημερίδες και περιοδικά. Κυρίως μας εντυπωσίαζε η αλλαγή που θα πρέπει να είχε συμβεί μέσα στους ανθρώπους αυτούς ώστε να επιλέξουν ως επαγγελματικό τους χώρο τον δρόμο ή το πεζοδρόμιο, αφού κανείς στον κόσμο δεν θα σχεδίαζε ή δεν θα ονειρευόταν να σταδιοδρομήσει εκτεθειμένος – έστω για να κερδίσει το ψωμί του – από όλες τις πλευρές, σε αγνώστους του. Αγνωστοι με έτοιμη την κρίση ή την κατάκριση για έναν εργαζόμενο στον δρόμο ή το πεζοδρόμιο, κυρίως όμως την απαξίωση αφού τον αισθάνονται πως για να υπάρξει χρειάζεται τη συνδρομή τους, άρα τον έχουν του χεριού τους. Ετσι όπως ακόμη και για τον πιο ευαίσθητο, είναι σαν να του συστήνεσαι, όταν δουλεύεις στον δρόμο ή στο πεζοδρόμιο, πως η «ταπεινή» αυτή εργασία είναι η μόνη που σου ταιριάζει και επιπλέον πως αντίστοιχη θα πρέπει να είναι και η εσωτερική σου συγκρότηση.

Οπως ακριβώς σε μια αίθουσα θεάτρου ή συναυλιών, θεωρείς πως περιβάλλεσαι από ανθρώπους με ενδιαφέροντα και στοιχειωδώς έστω καλλιεργημένους, που θα τους ήταν αδύνατον να δουλέψουν στον δρόμο, γιατί να μην πιστέψεις πως οι άνθρωποι που το κάνουν καθημερινά είναι χωρίς ενδιαφέροντα και ανευαίσθητοι; Οποία πλάνη, που αποδεικνύει επιπλέον πως ο ρατσισμός, όσο και αν πιστεύουμε πως έχουμε χειραφετηθεί, ζει και βασιλεύει. Αν κάτι που θεωρούμε πως θα μας ήταν αδύνατο να το κάνουμε έστω και αν δεν μπορούμε να το λογαριάσουμε εκτιμητέο, δεν θα έπρεπε, τουλάχιστον να μας προβληματίζει η ύπαρξή του, αντί να το χρησιμοποιούμε ως τεκμήριο της διαφοράς μας με τους άλλους, ιδιαιτέρως όταν σ’ αυτούς τους άλλους πέφτουμε πάνω τους καθημερινά.

Μπορεί να συνομολογούμε όλοι μας πως «τα ρούχα δεν κάνουν τον παπά», αλλά από τη στιγμή που θα μας ήταν αδύνατον να αναγνωρίσουμε αν κάποιος που δεν φέρει τη σχετική ενδυμασία είναι παπάς, είναι σαν να παραδεχόμαστε απερίφραστα πως μόνο τα ρούχα κάνουν τον παπά. Αλλά για το μαύρο μας το χάλι το πώς βλέπουμε και κρίνουμε τους άλλους θα έφτανε να μνημονεύσει κανείς μια φράση που κατά κόρον ακούγεται από διάφορους: «Κάνε με για μια μέρα πρωθυπουργό και θα δεις τι πρόκειται να γίνει». Στην πραγματικότητα όποιος την εκστομίζει δεν θέλει το αξίωμα για να διορθώσει τα, κατά την άποψή του, κακώς κείμενα αλλά για να αισθανθεί τη μέθη της εξουσίας. Διαφορετικά γιατί κανείς δεν λέει «κάνε με για μια μέρα υπαίθριο πωλητή, εκδιδόμενη γυναίκα, καλαθοπλέχτη ή στιλβωτή», καθώς η αποκτημένη με τον τρόπο αυτόν εμπειρία ενδέχεται να ήταν πολύ μεγαλύτερη σε σχέση με εκείνη ενός πρωθυπουργού.