Ο εξευτελισμός {LF}των απομνημονευμάτων

Είκοσι εκατομμύρια δολάρια προκαταβολή έλαβε ο 38χρονος βρετανός πρίγκιπας Χάρι για τη συγγραφή των απομνημονευμάτων του, τα οποία θα εκδοθούν στις αρχές Ιανουαρίου του ερχόμενου έτους και αναμένεται να αποτελέσουν διεθνή εκδοτική επιτυχία, ενώ παράλληλα έχουν ήδη βάλει φωτιά στον βρετανικό θρόνο. Ολα αυτά καλά. Δουλειά να γίνεται. Ομως υπάρχουν δύο σημεία που πρέπει να σκεφτεί κανείς: πρώτον, τι είδους «απομνημονεύματα» μπορεί να γράψει κάποιος ο οποίος είναι 38 χρονών; Και, δεύτερον, ακόμα πιο σημαντικό, όταν δεν έχει κάνει ο ίδιος πραγματικά τίποτα στη ζωή του; Τίποτα, εκτός από το να εκπληρώνει τον ρόλο που του έτυχε από τη μοίρα. Και, εν προκειμένω, να μην τον εκπληρώνει. Γιατί εδώ περί αυτού πρόκειται: για ένα βιβλίο βασιλικοπολιτικού κουτσομπολιού, μια σαπουνόπερα, που θα αφορά ουσιαστικά το πώς και το γιατί το βασιλόπουλο έγινε μαύρο πρόβατο της πιο ισχυρής μοναρχίας στον κόσμο. Δηλαδή, κατά βάθος, ένα royal ριάλιτι, μια σκανδαλοθηρία εκ των έσω.

Ανά τους αιώνες, απομνημονεύματα αφήνουν πίσω τους οι άνθρωποι που άφησαν κάποιο στίγμα με το έργο και τη δράση τους, μικρότερη ή μεγαλύτερη. Και, εκ των πραγμάτων, αυτό συμβαίνει στην ολοκλήρωση αυτού του έργου ή πλησιάζοντας στας δυσμάς του βίου τους. Οταν γίνεται, όπως εν προκειμένω, για να βγάλουν το μάτι των άλλων και, παράλληλα φυσικά για να κερδίσουν λεφτά και δημοσιότητα – λες και τους λείπουν αυτά -, τότε πρόκειται για πλήρη εξευτελισμό της έννοιας «απομνημονεύματα». Πρόκειται για κάτι εντελώς άλλο. Βέβαια, αυτό κάθε άλλο παρά αποθαρρύνει τους εμπλεκόμενους, καθώς η τεράστια επιτυχία είναι εκ προοιμίου εξασφαλισμένη. Μάλιστα, φαίνεται σαν όλα να δουλεύουν γι’ αυτήν: από την πολιτική κρίση στη Μεγάλη Βρετανία μέχρι τις προετοιμασίες για τη στέψη του βασιλιά Καρόλου Γ’ τον Μάιο, ακόμα και μέσα από την προβολή της επόμενης περιόδου της σειράς «The Crown» που αναμένεται με πολύ μεγάλο διεθνές ενδιαφέρον, όλα δουλεύουν υπέρ του βιβλίου του Χάρι. Φτιάχνουν ατμόσφαιρα πωλήσεων, συντηρούν το ενδιαφέρον, προετοιμάζουν το σπάσιμο των ταμείων… Το ίδιο ακριβώς πετυχαίνουν όμως ακόμα και οι νομοθετικές πρωτοβουλίες που σκοπεύουν να απομακρύνουν ακόμα περισσότερο τον έκπτωτο πρίγκιπα από οποιαδήποτε εναπομείνασα πιθανή εμπλοκή του με τον αγγλικό θρόνο και που βρίσκονται αυτή τη στιγμή σε εξέλιξη.

Ο θάνατος της Ελισάβετ κατέδειξε ότι ο αγγλικός θρόνος όχι απλώς είναι βαθιά ριζωμένος στη συνείδηση των πολιτών της χώρας, αλλά μοιάζει περίπου αδύνατο να τον κουνήσει κανείς – και δεν ήταν πάντοτε έτσι: αυτό πρέπει σε μεγάλο βαθμό να θεωρείται επίτευγμα της δικής της μακράς βασιλείας, ότι ξεπέρασε την εποχή των αμφισβητήσεων με τέτοια απίστευτη επιτυχία. Στην ουσία, αν μπορούσε κανείς να δώσει έναν «εναλλακτικό» ορισμό της μοναρχίας, ειδικά σήμερα, αυτός θα ήταν ότι πρόκειται για το πολίτευμα όπου μία οικογένεια έχει πείσει μία χώρα ότι δικαιούται να την αντιπροσωπεύει αιωνίως. Και ειδικά για τη βρετανική μοναρχία, ότι, επιπλέον, δικαιούται να αντιπροσωπεύει και τη μυθολογία της έννοιας «μοναρχία». Και να κάνει όχι μόνον την αγγλική, αλλά τη διεθνή κοινή γνώμη να προσπαθεί να παρακολουθήσει με… κομμένη την ανάσα το τι συμβαίνει πίσω από τους τοίχους των βρετανικών ανακτόρων.

Πώς το κατάφεραν, εκείνοι το ξέρουν. Αυτό όμως που είναι παράξενο και μάλλον θλιβερό είναι ότι όλο αυτό δεν δείχνει πια τόσο μια ιστορία θεσμικής αντίληψης και ιστορικής συνέχειας, όσο ότι έχει αρχίσει να καταντάει μια σαπουνόπερα, της οποίας ο πρίγκιπας Χάρι, η συμβία του και τα κουτσομπολιά τους, αν και στην άλλη άκρη του κόσμου, γίνονται πρωταγωνιστές.