Οταν ο αθλητισμός παράγει πολιτική

Ο αθλητισμός είναι πολιτικά ουδέτερος. Ενα σύντομο ανέκδοτο. Αν το χυτήριο της πολιτικής μπορεί να προσδώσει οποιοδήποτε σχήμα, το ίδιο μπορεί να πράξουν και οι εκπρόσωποι του αθλητισμού. Πρόκειται για συγκοινωνούντα δοχεία με ανάλογες αλληλεπιδράσεις στον βωμό του οπορτουνισμού.

Δεν υπάρχει πολιτικός που να μη χρησιμοποιεί την αθλητική πλατφόρμα για να επιδοθεί σε δημοσκοπικά άλματα και εκλογικές επιτυχίες, όπως δεν υπάρχει αθλητής που να μην κρύβει μέσα του μια πολιτική φλόγα την οποία θέλει να μετατρέψει σε πυρκαγιά στην πρώτη ευκαιρία αποσπώντας τα ανάλογα οφέλη.

Η διαφορά πάντοτε είναι στον τρόπο που επιλέγει κάποιος να το πράξει. Οι πολιτικός πολιτισμός επιτάσσει μια πιο εκλεπτυσμένη διαχείριση της δύναμης που προσφέρει ο αθλητισμός. Στην μπρούτα εκδοχή του τα απολυταρχικά καθεστώτα δεν έχουν κανέναν ενδοιασμό να εργαλειοποιήσουν τις μεγάλες αθλητικές διοργανώσεις και να εκμεταλλευτούν την εικόνα των πρωταγωνιστών τους προκειμένου να ξεπλύνουν τα ανομήματά τους.

Η ταύτιση με την «οπιούχα» για τον λαό αθλητική επιτυχία γίνεται αυτοσκοπός. Είτε αφορά εθνικές ομάδες, είτε συλλόγους, είτε ατομικές διακρίσεις η πολιτική τόρευση παραμένει το ίδιο ισχυρή.

Η παραγόμενη αθλητική πολιτική μπορεί να θέσει σε λειτουργία άγνωστα στους πολλούς αντανακλαστικά της κοινωνίας, να την καταστήσει σε κατάσταση ευδαιμονίας και να σχηματίσει μία ψευδή εικόνα της πραγματικότητας. Η κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου, ενός Euro, είναι ικανά να αλλάξουν την ψυχοσύνθεση του λαού και ταυτόχρονα να επηρεάσουν την πολιτική του σκέψη.

Ο αθλητισμός και οι εκπρόσωποί του δεν ήταν ποτέ απολιτίκ, ούτε μονόδρομος της μιας πλευράς ή της άλλης. Ηταν και παραμένει μια σχέση δούναι και λαβείν αρκεί να επωφελούνται και οι δύο πλευρές. Οσο αφελείς κι αν είμαστε δεν μπορούμε να πιστέψουμε πως η στήριξη που μπορεί να προσφέρει ένας ποδοσφαιριστής σε μια πολιτική παράταξη εντάσσεται αποκλειστικά στο ιδεολογικό πλαίσιο. Ούτε βέβαια οι πολιτικοί αποφάσισαν εν μια νυχτί να εκφράσουν δημόσια τα οπαδικά τους εσώψυχα. Οι 292 λέξεις που προηγήθηκαν στο κείμενο θα μπορούσαν να είχαν παραληφθεί αναφέροντας ως χαρακτηριστικά παραδείγματα της αθλητικο-πολιτικής αλληλεπίδρασης μόνο δύο ονόματα: Νεϊμάρ, Μπολσονάρο.