«Πόσο μακριά θα είχες φτάσει αν είχες τη φωνή του πατέρα σου…»

Μετά τον ξαφνικό θάνατο της μητέρας του, Αϊρις, η σχέση του 14χρονου τότε Μπόνο με τον πατέρα του, Μπομπ Χιούσον, άρχισε να χειροτερεύει. Χρειάστηκε να περάσουν πολλά χρόνια για να συμφιλιωθούν και να νιώσουν ξανά άνετα μεταξύ τους. «Συναντιόμασταν στην παμπ της γειτονιάς, στο Ντάλκι του Δουβλίνου. Η Finnegan’s είναι ένα αυτόνομο κράτος, με τους δικούς του νόμους και έθιμα. Είναι μια συνταγματική μοναρχία με τον Νταν Φίνεγκαν επικεφαλής και τον μεγαλύτερο γιο του, Ντόναλ, πρωθυπουργό. Ο Ντόναλ έχει ύψος 1,93, αλλά ανάλογα με τη στιγμή και τη διάθεση μπορεί να φανεί δίμετρος και βάλε. Δεν θα ήθελα να μπλέξω με τον Ντόναλ Φίνεγκαν. Οσο για τον Νταν Φίνεγκαν, λάτρευε τον πατέρα μου. Είχαν κοινή αγάπη για την όπερα και τα μιούζικαλ, και στις περιστάσεις που ο πατέρας μου επέβαλλε σιωπή στην παμπ τραγουδώντας το “The Way We Were” ή το “The Black Hills of Dakota” ο Νταν με κοίταζε με κάτι σαν οίκτο και τον φανταζόμουν να μουρμουρίζει χαμηλόφωνα “σκέψου πόσο μακριά θα είχες φτάσει αν είχες τη φωνή του πατέρα σου”».

Βάρδια στο νοσοκομείο

Για τον θάνατο του πατέρα του: «Στις τελευταίες ημέρες του, το καλοκαίρι του 2001, οι U2 περιόδευαν ανά την Ευρώπη και μετά τις συναυλίες θα πετούσα σπίτι και θα αναλάμβανα τη νυχτερινή βάρδια δίπλα στο κρεβάτι του στο νοσοκομείο, ξαπλωμένος σε ένα στρώμα που ετοίμαζε το προσωπικό για μένα. Το νοσοκομείο Baumont ήταν τόσο κοντά στο αεροδρόμιο του Δουβλίνου, που συχνά καθόμουν εκεί μέσα σε απόλυτη ησυχία, μόλις μιάμιση ώρα μετά τη βοή ενός συναυλιακού ανκόρ. Το επόμενο πρωί θα συζητούσαμε με τα βλέμματά μας ή με λέξεις, ανάλογα με το πόσο άρρωστος ήταν. Σε εκείνες τις νυχτερινές βάρδιες στο νοσοκομείο τον ζωγράφιζα όσο κοιμόταν. Με βοηθούσε να νιώθω κοντά του, μολυβιές στο χαρτί σαν προσευχές. Οταν ζωγραφίζεις το πρόσωπο κάποιου, τον μαθαίνεις πολύ καλά. Ακούγεται στενόχωρο, αλλά δεν ήταν.

Οταν έφτανε ο Νόρμαν (σ.σ.: o κατά τέσσερα χρόνια μεγαλύτερος αδερφός του Μπόνο) για να αναλάβει τη δική του βάρδια, ο Μπομπ κι εγώ ξέραμε ότι όλα θα ήταν καλά. Ακόμα κι αν δεν ήταν. Ο αδερφός μου ήταν πιο χρήσιμος στον πατέρα μου εκείνες τις σκοτεινές, δύσκολες μέρες. Ακόμη και αν μπορούσα να είμαι εκεί περισσότερο, δεν ξέρω αν θα μπορούσα να διαχειριστώ έναν θάνατο μπροστά στα μάτια μου. Δεν ήμουν χρήσιμος όπως ο αδερφός μου, τελεία. Από τότε που θυμάμαι, ο Νόρμαν επιδιόρθωνε τα πάντα. Παιχνίδια, τρενάκια, ποδήλατα, μοτοσικλέτες, ραδιόφωνα, μαγνητόφωνα. Οχι όμως αυτή τη φορά».

Το όνομα U2

Για το όνομα του συγκροτήματος, που ήταν ιδέα του φίλου τους τραγουδιστή Στιβ Αβεριλ: «U2. Ιδού το όνομα, ένα γράμμα και ένας αριθμός, ιδανικό για εκτύπωση σε μία αφίσα ή ένα μπλουζάκι. Οταν σκέφτομαι ότι παραπέμπει στο κατασκοπευτικό αεροσκάφος U-2, μου αρέσει. Αλλά όταν το συνδέω με το λογοπαίγνιο “you too” (“κι εσύ επίσης”) δεν μου αρέσει. Δεν νομίζω ότι ψήφισα υπέρ του ονόματος, αλλά σίγουρα δεν έθεσα βέτο. Είμαι ένας από τα τέσσερα μέλη και σε ένα αληθινό ροκ συγκρότημα ο τραγουδιστής δεν είναι αφεντικό. Μπροστάρης ίσως, αλλά όχι αφεντικό. Σίγουρα πάντως απέρριψα το Flying Tigers (Ιπτάμενοι Τίγρεις) που ήταν η δεύτερη πρόταση του Στιβ».

Το «Live Aid»

Για την ιστορική συναυλία «Live Aid» το 1984: «Οσο καθοριστική κι αν ήταν η συναυλία αυτή για την εξέλιξη της μπάντας μας, δεν αντέχω να τη βλέπω. Μία από τις σημαντικότερες μέρες στη ζωή σου, κι εσύ έχεις χάλια μαλλιά. Κάποιοι θα πουν ότι όλη μου τη ζωή είχα χάλια μαλλιά, αλλά όταν είμαι αναγκασμένος να δω πλάνα από την εμφάνιση των U2 στο “Live Aid”, μόνο ένα πράγμα βλέπω. Αυτή τη χαίτη. Ολες οι σκέψεις αλτρουισμού και δίκαιης οργής, όλοι οι σωστοί λόγοι για τους οποίους ήμασταν εκεί, φεύγουν από το μυαλό μου και το μόνο που βλέπω είναι το απόλυτο χάλι στα μαλλιά».