Το μαγικό χαρτί της Κυριακής

Κυριακής το παραλήρημα, και ολόκληρη την εβδομάδα δύο πράγματα σκεφτόμασταν και γι’ αυτά ζούσαμε: το γήπεδο και τη Σούλα…. Για τη Σούλα, Κυριακή! Γιατί τότε δουλεύαμε 6 ημέρες την εβδομάδα και η Σούλα, πωλήτρια στον Κάπα Μαρούση, σχόλαγε οκτώμισι. Αντε μετά δεκάωρη ορθοστασία για βόλτα και γλύκες… Ενώ την Κυριακή μετά το γήπεδο είχαμε όλο τον χρόνο να χαρτογραφήσουμε ο ένας τον άλλον. Κυριακή, και βρίσκαμε και χρόνο και ρυθμούς. Με το γήπεδο όμως; Μέγα το ερωτηματικό και τα πάντα καβάτζα στο λιμάνι της αγωνίας. Και βεβαίως μιλάω για Πειραιά… και τόπο του μαρτυρίου το καρβουνόχωμα και το Καραϊσκάκη… Οσο για τη λαχτάρα για ομαδάρα και παιχνίδι… στο μονοπάτι του περίμενε. Και η αγωνία για το μαγικό χαρτί, ξεκίναγε από μεσοβδόμαδο. Και να τα ψαξίματα, και να τα παρακάλια. Και τρόμος μην ξεμείνεις γλάστρα στο καφενείο του Τζανή με μια φραπεδιά της παρηγοριάς και παρέα τον Γιαννακάκο να σου περιγράφει κυνηγούς και οπισθοφύλακες και την εσχάτη των ποινών μαζί με την επιτυχία τέρματος…

Μόνο για τέτοια δεν ήμασταν. Το μαγικό χαρτί έπρεπε να βρεθεί οπωσδήποτε… Αφού προηγουμένως τρώγαμε τα μούτρα μας, καταλήγαμε στον κύριο Ευάγγελο. Μιλάμε για τον Βαγγέλη Χέλμη… Με το που πλησιάζαμε άρχιζε τα καλωσορίσματα: «Ρε καλώς τα απολωλότα», μπηχτές γιατί εξαφανιζόμασταν και μας έψαχνε μέρες… Θες όμως η λαχτάρα μας, θες τα παρακάλια μας, μαλάκωνε ο σιδηρούς έφορος και με βλέμμα βλοσυρό ρώταγε: «Τι τρέχει;». Αυτό όμως που έτρεχε δεν ήταν ούτε λαγός, ούτε γάτος. Τρέλα ήταν για την μπάλα και για το μαγικό χαρτί. Που ήταν και το κλειδί… και ο κυρ Ευάγγελος το είχε. Κι αυτό και την κλειδαριά. Και το κλειδί ήταν ο Σούλης, ο Μαυραγορίτης, που ο Χέλμης του είχε πάντα μεγάλη εμπιστοσύνη. Από τον καιρό της δόξας του, όταν καθόταν στον πάγκο του Ολυμπιακού. Και πάντα τον ορμήνευε για τους παίχτες, για τα εισιτήρια που παίρναν, γιατί τότε πληρωνόντουσαν με εισιτήρια. Από κει βγάζαν μεροκάματο. Αλλιώς, αν ήταν να περιμένεις τα οδοιπορικά σου, φέξε μου και γλίστρησα. Ούτε το τεφτέρι του Αριστόδημου του περιπτερά δεν ξόφλαγες… Εισιτήρια λοιπόν και μαύρη αγορά.

Και οι Παναθηναϊκοί «καθάριζαν» με τον Μπακούρο. Οι Ολυμπιακοί τι κάνανε; Αυτούς τους αναλάμβανε ο Σούλης και αυτοί ξαλάφρωναν από μαγικά χαρτάκια και πέφτανε στον μπουναμά της Κυριακής… Οσο για τον Σούλη; Ενας τύπαρος, του αμίλητου και του αγέλαστου. Και ό,τι σου έλεγε… συμβόλαιο! Ποτέ δεν σ’ έριχνε. Θύρα 7 ζητούσες, αυτήν έπαιρνες… Επισήμων στασίδι… ήθελες; Και τέτοιο είχε… Και τα κατοστάρικα στα ματς του σωρού, και τα πεντακοσάρικα στα ξεχωριστά. Και τα χιλιάρικα στα ντέρμπι, άπαντα εντάξει και παρατάξει… Και η πώληση στου Μπακάκου στην Ομόνοια, κοντά στον Γιάννη τον εφημεριδά της Πλατείας, προϊστορικό χαφ του Πανθησειακού, που θαύμαζε τον τερματοφύλακα του Θησείου, τον Λαμπράκο. Εκεί λοιπόν, πίσω από τον πάγκο γινόταν η μυσταγωγία. Και μετά την ενθυλάκωση, τα προεόρτια της καθόδου. Το λεγόμενο ορντέβρ… δηλαδή το αρμόδιο σουβλάκι στου Λευτέρη στη Σατωβριάνδου. Ενας λεβεντόμαγκας από την Πόλη. Γεροντάρα μεν αλλά ασίκης. Με τον τσαμπουκά του, την τρέλα του για Νεστορίδη και Καζαντζίδη. Και δεν υπήρχε μαγαζί με πάλκο σοβαρό, που να μην έριχνε τη ζεμπεκιά του. Και το μπιφτεκάκι του με πίτα δεν το έβρισκες πουθενά. Δύο συνταγές που τις έφαγε η μαρμάγκα: μία της Κόκα-Κόλα και η άλλη το σουβλάκι του Λευτέρη με την ανεπανάληπτη πίτα.

Μετά λοιπόν τα απαραίτητα προαπαιτούμενα η κάθοδος στο Φάληρο. Ηλεκτρικός, με τα ψάθινα καθίσματα και το χορευτικό του θόρυβο που έπαιζε ανάμεσα σε ρούμπα και σάμπα, και το σαρδέλιασμα. Γιατί σε κάθε βαγόνι στριμωχνόμασταν κατά συνοικίες. Και μυρωδιές όλων των αποχρώσεων, μασχάλες, απλυσιά και εκκενώσεις. Αλλά τι να κάνεις, όλα στον βωμό των 90 λεπτών… Και απολάμβανες την κάθοδο των μυρίων, λες και πήγαινες κρουαζιέρα στα νησιά Μπούρου-Μπούρου… Νιάτα βλέπεις και τρέλα για ομαδάρα. Ούτε τσαμπουκάδες, ούτε μπινελίκια, ούτε πειράγματα. Ο καθένας κάτω από το λάβαρό του. Και στο γήπεδο ακόμα καθόμασταν ανάκατα. Και πανηγυρίζαμε τα γκολ, και γαυγίζαμε στους παίχτες μας. Και μολυβιάζαμε μόλις τρώγαμε κάνα γκολ. Ποτέ όμως δεν μας έφταιγε ο φουκαράς που πανηγύριζε για την ομάδα του. Λάθος του Γκαβέτσου που δεν γύρισε την μπάλα, και του Τσανακτζή που ξέχασε να βγει από το τέρμα… Τι να κάνουμε… ξέραμε μπάλα… είχαμε και καλό δάσκαλο. Οσο για τη διαιτησία, όταν τον ρωτάγαμε «Αμα σε αδικούσε;»… «Το ξέρει ο ίδιος», μας έλεγε. «Δεν χρειαζόταν να του το χτυπήσεις… Γιατί τότε έχανες το δίκιο σου»…

Αυτό λοιπόν οι κόρακες το εκτιμούσαν. «Τριάντα χρόνια στον πάγκο», μας έλεγε, «ποτέ δεν γκρίνιασα με διαιτητή. Ημουνα πάντα το Μεγάλο Σωματείο. Κι αυτοί το σεβόντουσαν κι εμείς παίρναμε τα Κύπελλα και πρωταθλήματα», χωρίς καταγγελίες, τσαμπουκάδες κι απειλές… Αυτά μας κελάηδαγε ο σοφός γέρων. Κι εμείς τα καταγράφαμε. Και τα παιχνίδια τις Κυριακές γινόντουσαν γλέντια, χάναμε, κερδίζαμε. Και μετά, ραντεβουδάκι με το βάσανο στου Προφήτη Ηλία τα σοκάκια… Μου λείπουν όλα αυτά τα μακρινά και αξέχαστα. Μου λείπουν τώρα που νωχελώ στον καναπέ, με τη Samsung στο σαλόνι και τον Τζώνη που περπατάει στα χείλη μου… κι εμένα να βαριέμαι ανυπόφορα…