«Το κορμί σου, {LF}ένα λουτρό καθαριότητας»

Δειλά δειλά, η άνοιξη ξεγλιστρούσε μες στο Μπερκ. Η τραχιά βλάστηση των αμμόλοφων έκανε φανερές προσπάθειες εκλέπτυνσης και ο ίδιος ο ουρανός μαδούσε, βγάζοντας χρώματα πιο τρυφερά. Η παραλία μεγάλωνε χαοτικά, με ιριδισμούς που ξεφτούσαν στα πέρατα. Όλη η βαρύτητα του σύμπαντος δεν ήταν, θαρρείς, παρά μόνον ατμοί και φως.

Ο Εμμανουήλ έβγαινε τακτικά περίπατο με το αμάξι, συνοδεία της Σολάνζ. Όλο τον χειμώνα είχαν αρκεστεί σε έναν ήπιο, χαμηλής έντασης έρωτα, εντός δωματίου. Τώρα οι εκδρομές στην εξοχή ξανάρχισαν.

Τον ενοχλούσε όλο και περισσότερο ο γύψος, αλλά, κατά τα φαινόμενα, και η Σολάνζ. Ο Εμμανουήλ την ξεγύμνωνε, σηκώνοντας το φόρεμά της, και τη φιλούσε ολόκληρη, ενώ η λευκή επιδερμίδα της του έφερνε ζαλάδα.

«Το κορμί σου είναι ένα λουτρό καθαριότητας», έλεγε, ενώ κάτω από τον γύψο ένιωθε το σώμα του να μουλιάζει μες στη βρομιά και τη μούχλα.

Στο δικό της σώμα υπήρχαν δροσερές, ευωδιαστές περιοχές, όπως γύρω από τους γοφούς, σαν ξαφνικό αεράκι που φέρνει από το πουθενά ένα καινούργιο άρωμα. Υπήρχαν επίσης μαξιλάρια, επάνω στα οποία μπορούσε να ακουμπήσει το κεφάλι του. Υπήρχε η ξανθιά και ζεστή τρυφερότητα της στρογγυλής κοιλιάς της… και, στη σκιά, το μικρό κύπελλο του ομφαλού, όπου ο Εμμανουήλ έσταζε λίγο καθαρό νερό, και τότε η κοιλιακή χώρα έμοιαζε με πεδιάδα, με ένα πηγάδι, στο κέντρο.

Όλα αυτά τα παιχνιδίσματα ναυαγούσαν όμως ανόητα την επομένη το πρωί, όταν το παιδί της υπηρεσίας ερχόταν να τον πλύνει και, εισάγοντας τα δάχτυλά του κάτω από τον κορσέ, όσο βαθιά μπορούσε, έβγαζε από εκεί χούφτες δύσοσμου ρύπου.

Κλείδωνε την πόρτα, μην τυχόν τον συλλάβουν εν μέσω του άθλιου αυτού ιδιωτικού εγχειρήματος. Έπειτα, όταν η όλη διαδικασία είχε τελειώσει, το παιδί τον γύριζε μπρούμυτα και με ένα λεπτό και μακρύ ξύλινο ραβδάκι έξυνε την πλάτη του κάτω από τον γύψο.

Ο Εμμανουήλ, καθώς ο κνησμός τον έκαιγε, του άρπαζε το ξυλάκι και πάσχιζε να ξυθεί ο ίδιος, μανιωδώς, μέχρι λιποθυμίας…

Το απόγευμα, την ώρα που ήξερε ότι θα ερχόταν η Σολάνζ και ότι θα έπρεπε να τελέσει και πάλι το καθημερινό τους ερωτικό τελετουργικό, με τις ίδιες θωπείες και τα ίδια φιλήματα (γιατί ο δικός τους έρωτας, όπως και η πιο εξαϋλωμένη αγάπη στον κόσμο, είχε δημιουργήσει τις ηλίθιες συνήθειες και πειθαρχίες του), τότε λοιπόν του ερχόταν να το βάλει στα πόδια, να μην τον βρει ποτέ πια η Σολάνζ…

Ακόμα και ο απέραντος θαυμασμός και το δέος που ένιωθε για το καθάριο κορμί της άρχιζαν να τον ενοχλούν^.τον εκνεύριζαν και το λεπτό της δέρμα και η διάφανη αγάπη τους και οι στοιχειώδεις τρόποι που εκείνη είχε μάθει από τον ίδιο, προκειμένου να του δώσει ηδονή. Αλήθεια, ευχόταν να μην αγγίζει πια τόση τελειότητα. Προς τι η ελευθερία και η καθαρότητα, όταν ανήκαν σε ένα ξένο σώμα;

Εντούτοις, έφερνε τα πάντα εις πέρας με σχολαστική ακρίβεια, όπως την πρώτη μέρα του έρωτά τους, ούτως ώστε, συλλογιζόταν, αφού είχε εξαντληθεί το σχετικό τελετουργικό, να νιώσει στο έπακρο την ικανοποίηση από την απουσία του και την επίγνωση του πόσο τον καταπονούσε.

Επάνω σε όλα αυτά, η Σολάνζ έριχνε ένα γαλανό και καθαρό βλέμμα γαλήνιας άγνοιας.

(Από τις σελίδες 153 – 155)