Αιώνος είδωλον

Τί σβηστήρας άραγες να υπάρχει

Για τη μέσα μας ασκήμια, τί να μετα-

Στοιχειώνει τόσων χρόνων σκλαβιά, Καίσαρες, εσείς

Από τον άλλο κόσμο, μετανοημένοι, πέστε μας

Ποιό φύλλο, ποιό πουλί, ποιός κήπος μες στη θάλασσα

Σπώντας του Μαΐου τα κύματα, να ισοσταθμίσει γίνεται

Τον πόνο

Τον σωματικό

Που αν ένας μόνον τον υφίσταται, όλοι μας φωνάζουμε:

Ώς πότε, ώς πότε

Ατραπούς πήρα και πάλι εμπρός τους βγήκα:

Κρέοντες κι Αντιγόνες Ηλέκτρες κι Αίγισθοι

Καθείς μ’ ένα φεγγάρι στρογγυλό στο χέρι

Τη δική του νύχτα.

Ζούνε ακόμη, ζούνε, οδεύουν και ολοφύρονται.

Ώς κι εκείνος ο λησμονημένος τάχατες απ’ όλους

Βασιλιάς της Ασίνης, ώς κι εκείνος ανεβαίνει, νά τος

Με σφαμένους κι ανέσφαχτους πίσω του

Το λόφο, πάγχρυσος

Προς τί; Προς τί;

Πολιό πέλαγο κι εσείς ακρόπρωρα μελανά στον αέρα

Πιο ψηλά, πιο ψηλά

Δώσετέ μου τη δύναμη

Ν’ αφαιρέσω απ’ τους μάντεις το δεινό μέλλον

Και σαν άχρηστο σπλάχνο στα σκυλιά να το ρίξω.

Εγώ, που από τον Ήρωα να γυρίσω πίσω εδέησε

Και να κάνω δρόμο μακρύ, αποθαρρημένος

Εωσότου τέλος, του καιούμενου από μόνου του

Μια κραυγή ζωντανή περισώσω:

Φτάνει πια, φτάνει πια

Τρέμει τρέμει μακριά, σε απόσταση χιλιάδων μύρων

Το είδωλον του αιώνος

Μες στης πίκρας τον άργυρο, λάμπει.

Μη γυρίσει κανείς να κοιτάξει, παιδιά

Μη γυρίσει κανείς να κοιτάξει. Όστις γαρ

Εν πολλοίσιν ως εγώ κακοίς

Έζησε, το γνωρίζει: ευθεία, μπροστά, και τραγουδώντας μόνον

Άτεγκτοι και στην έξοδο προσηλωμένοι

Θα τη φέρουμε την Ευρυδίκη πάλι

Στο φως, στο φως, στο φως.