Πουλάμε ή δεν πουλάμε; Οι μνηστήρες, το ΤΧΣ και οι τράπεζες

Τις τελευταίες εβδομάδες έχει φουντώσει εκ νέου η συζήτηση για την πώληση των ποσοστών που ακόμα κατέχει το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας στις ελληνικές τράπεζες. Αραβες ενδιαφέρονται για το 40% της Εθνικής Τράπεζας, ιταλική εταιρεία για το 27% της Τράπεζας Πειραιώς. Για το 9% που κατέχει το ταμείο στην Alpha Bank και το κάτω του 1% στην Eurobank δεν χρειάζεται και κάποια μεγάλη απόφαση.

Το θέμα ωστόσο είναι αν είναι η κατάλληλη χρονική στιγμή για την εκποίηση αυτών των ποσοστών. Οι απόψεις διαφέρουν, χωρίς ωστόσο να λαμβάνουν πάντα υπόψη την οικονομική πλευρά του θέματος. Για παράδειγμα το ΤΧΣ δεν φαίνεται να βιάζεται. Περιμένει πρώτα την εκτίμηση του συμβούλου που έχει προσλάβει και προφανώς τη βελτίωση των χρηματιστηριακών συνθηκών.

Από τη μεριά τους οι υποψήφιοι επενδυτές προφανώς θέλουν τώρα να τις αποκτήσουν, που οι μετοχικές τους αξίες ακόμα θεωρούνται υποτιμημένες. Στην ίδια κατεύθυνση και η κυβέρνηση, που θέλει περισσότερους επενδυτές στην ελληνική οικονομία. Αντίστοιχα οι διοικήσεις των τραπεζών, προφανώς θέλουν να βγάλουν πάνω από το κεφάλι τους έναν ακόμα παράγοντα (το ΤΧΣ) που ασκεί έλεγχο στις αποφάσεις τους.

Ο μόνος που δεν μπορεί να εκφραστεί είναι ο φορολογούμενος. Κι όμως είναι αυτός που θα έπρεπε πρώτα από όλους να ερωτηθεί, δεδομένου ότι μια πώληση σε αυτή τη χρονική στιγμή θα οριστικοποιούσε ζημιά ύψους 38 δισ. ευρώ! Χρήματα που τα δανειστήκαμε και βαραίνουν το δημόσιο χρέος.

Υπενθυμίζεται ότι οι δύο πρώτες ανακεφαλαιοποιήσεις είχαν στοιχίσει περί τα 25 δισ. ευρώ. Πριν από τις εκλογές του 2015, η αξία των μετοχών του ΤΧΣ στις τράπεζες ξεπερνούσε τα 30 δισ. ευρώ. Αν τις πουλούσαμε τότε θα παίρναμε πίσω και με κέρδος όσα επενδύσαμε σε αυτές. Το τι ακολούθησε μετά είναι γνωστό. Κλείσιμο των τραπεζών, νέα χρεοκοπία και μηδενισμός των μετοχών τους. Εκ τότε αναζητούν τη χρηματιστηριακή τους άνοιξη. Αυτή την εποχή η συνολική τους χρηματιστηριακή αξία φτάνει δεν φτάνει τα 10 δισ. ευρώ. Από αυτά έως 2 δισ. είναι η αξία που αναλογεί στο ΤΧΣ και μέσω αυτού στο κράτος. Τόσα περίπου μπορούμε να πάρουμε από τους υποψήφιους επενδυτές, μετά από 7 χρόνια από την τελευταία ανακεφαλαιοποίηση.

Το ερώτημα είναι, εάν πουλάμε ή δεν πουλάμε; Στο παρελθόν (2014), όταν αργήσαμε, χάσαμε το σύνολο της επένδυσης. Αν ωστόσο τώρα βιαστούμε κινδυνεύουμε να τις βλέπουμε να απογειώνονται μαζί με την ελληνική οικονομία τα επόμενα χρόνια, χωρίς εμείς οι φορολογούμενοι να έχουμε μερίδιο στην επιτυχία τους. Η σωστή ερώτηση ωστόσο είναι, ποιοι είναι αυτοί οι επενδυτές και ποιο είναι το επιχειρηματικό τους σχέδιο στην Ελλάδα. Γενικά έχουμε «χορτάσει» από επενδυτές στις τράπεζες για πάνω από δύο δεκαετίες, που είδαν ευκαιρία και μπήκαν. Το κρίσιμο τώρα που το τραπεζικό σύστημα μετά τη συρρίκνωσή του ανακάμπτει, είναι εάν οι επενδυτές της νέας εποχής έχουν τη ρευστότητα, τα κεφάλαια και το πλάνο ώστε μέσω των τραπεζών να μεγεθυνθεί η ελληνική οικονομία και με τη σειρά τους και αυτοί να κερδίσουν. Αν διαπιστωθεί ότι όλα αυτά δεν υπάρχουν, μπορούμε να διατηρήσουμε τη μειοψηφική κρατική συμμετοχή και να δούμε τι θα την κάνουμε για αργότερα. Ούτως ή άλλως με ζημιά 38 δισ. τα 2 δισ. δεν θα κάνουν τη διαφορά…