Καταναλωτές φρίκης

Προχθές μπήκα στη διαδικασία να σβήσω από το μαγνητόφωνο του κινητού κάποιες παλιότερες συνεντεύξεις. Τυχαία πάτησα ένα κουμπί, τυχαία άκουσα ένα μικρό απόσπασμα από τη συνομιλία μου, στις αρχές του περασμένου Μαρτίου, με έναν πολύ γνωστό ηθοποιό και σκηνοθέτη. Μιλούσαμε για το έγκλημα στην Ανδραβίδα. Κάτι που φαίνεται ότι μονοπωλούσε το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης εκείνες τις ημέρες. Ποια ήταν αυτή η υπόθεση που μας είχε σοκάρει τόσο πολύ; Τόσο πολύ δηλαδή που την ξέχασα μέσα σε εφτά μήνες; Και όχι μόνο εγώ. Εκανα ένα άτυπο γκάλοπ μεταξύ γνωστών, επικοινώνησα και με τον ηθοποιό με τον οποίον συνομιλούσα. Στην καλύτερη περίπτωση, κάποιος να θυμόταν ότι μία φρίκη είχε συμβεί στην Ανδραβίδα. Χρειάστηκε να γκουγκλάρω. Ναι μωρέ. Εκείνη η φρίκη με τον 60χρονο που, για κάποια καθυστερούμενα ενοίκια, δολοφόνησε εν ψυχρώ ένα ζευγάρι και τα δύο παιδιά τους ηλικίας δυόμισι και ενάμισι έτους. Το έγκλημα ανακάλυψε ο μεγαλύτερος, δωδεκάχρονος γιος της οικογένειας που, από μία συγκυρία του τυχαίου, είχε καθυστερήσει εκείνο το βράδυ να γυρίσει στο σπίτι του.  

Τι έχει απομείνει στην κοινή γνώμη από αυτήν την ιστορία; Μια θολή ανάμνηση. Ποιος νοιάζεται σήμερα για εκείνο το δωδεκάχρονο αγόρι που είδε μέσα σε λίμνες αίματος τους γονείς και τα αδελφάκια του; Πώς παλεύει ο πιτσιρικάς με τις μνήμες και τα τραύματά του; Πού βρίσκεται, ποιος τον φροντίζει, είναι καλά; Ποιος θυμάται σήμερα την Τζεβριέ Εδινερλί από την Αλεξανδρούπολη που πριν από δέκα μόλις μήνες τη σκότωσε από το πολύ ξύλο ο άνδρας της μπροστά στα μάτια των τριών ανήλικων παιδιών της και που τόσο μας είχε συγκινήσει εκείνες τις μέρες; Πόσο κράτησε η συγκίνηση; Δύο μέρες μέχρι να συλληφθεί και να προφυλακιστεί ο δράστης. Και άλλες τόσες η ανάμνησή της.

Τόσο πάνω – κάτω είχε διαρκέσει πριν από ενάμισι χρόνο και ο αποτροπιασμός μας για το έγκλημα στη Μακρυνίτσα, με τον τύπο που σκότωσε τη μάνα του παιδιού του και τον αδελφό της. Και λιγότερο από τόσο η συγκίνησή μας για την 11χρονη Ιωάννα που, λίγες εβδομάδες αργότερα, έβαλε τον «μυστικό της δείπνο» (ένα σακουλάκι «γαριδάκια» και μια πορτοκαλάδα) σε μια σακούλα και αφού τα έφαγε, αυτοκτόνησε πέφτοντας από απόκρημνα βράχια στα Χανιά.  

Θυμόμαστε σήμερα τι είναι η Μπούτσα και τι έγινε εκεί; Τα πτώματα στους δρόμους, τις αποτροπιαστικές σφαγές, εκείνο το χέρι με τα περιποιημένα, φρεσκοβαμμένα νύχια της γυναίκας που ονειρευόταν να ανοίξει ινστιτούτο αισθητικής, τα παιδιά που άφηναν χυμούς και φαγητό στους τάφους των γονιών τους, τις περιγραφές βιασμών, τις αγριότητες των Ρώσων; Αντε να θυμόμαστε τη Μαχσά Αμινί που η δολοφονία της από την Αστυνομία Ηθικής στο Ιράν επειδή κάποιες τούφες ξέφευγαν από το χιτζάμπ της – ούτε μήνας δεν έχει καλά καλά συμπληρωθεί. Ευτυχώς τη θυμούνται ακόμα πολύ καλά οι γυναίκες της χώρας της που εξακολουθούν να είναι στον δρόμο διεκδικώντας στοιχειώδη δικαιώματα. Αντε να υπάρχουν κάποιες φρίκες που, για ειδικούς λόγους, συντηρούνται όπως το έγκλημα του Μπάμπη του πιλότου ή η υπόθεση της Ιωάννας Παλιοσπύρου. Σε λίγο, θα τις καταπιεί κι αυτές η κοινωνική λήθη.  

Είμαστε καταναλωτές φρίκης. Και μάλιστα με ημερομηνία λήξης ώστε διαρκώς να αναζητούμε μια επόμενη και μια επόμενη. Είναι το «ζωντανό σήριαλ» στις οθόνες μας. Κι εμείς οι «heavyconsumers» σύμφωνα με τον αμερικάνικο όρο του μάρκετινγκ.

Οχι κύριε Τσίπρα

Κατά την προσφιλή του, αν και ατελέσφορη, τακτική, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, με άρθρο του στην «Εφσυν», κομματικοποιεί, εμμέσως πλην σαφώς, την υπόθεση του Κολωνού. Δικαιολογώντας τη μητέρα διότι δούλευε «σε συνθήκες Καρόλου Ντίκενς» και γράφοντας ότι αυτό το κορίτσι είναι παιδί όλων μας.

Καλό το παραμύθι (ακόμη και του Ντίκενς) αλλά δεν έχει δράκο. Αν ήταν δικό μας παιδί, θα ανησυχούσαμε για το πού γυρίζει όλη την ημέρα, θα αφουγκραζόμαστε το μαρτύριό της. Και, προσωπικά, αν ζούσα σε συνθήκες ακραίας φτώχειας, δεν θα έκανα τα στραβά μάτια στην εκπόρνευση του 12χρονου παιδιού μου ούτε θα το πίεζα να βρει χρήματα. Θα εκπορνευόμουν η ίδια.