Τα κουτσαβάκια

Γιατί χαρακτηρίζονται κάποια παιχνίδια «ντέρμπι»; Λόγω εντοπιότητας των αντιπάλων, των ιστορικών διαφορών τους και της έντονης ανταγωνιστικότητάς τους. Επομένως ένα τέτοιο παιχνίδι είναι πάντοτε ανοιχτό σε κάθε αποτέλεσμα.

Προς τι λοιπόν τόση χολή, μαγκιά, «εξυπνακιδισμοί», κλισαρισμένες ατάκες, πομφόλυγες και κωμικές ανορθογραφίες από τους ινστρούχτορες της βλακείας;

Αν μας αρέσει αυτή η κατάσταση τότε να πιέσουμε να κατασκευαστεί γήπεδο στου Ψυρρή, το παλιό στέκι των κουτσαβάκηδων, για να φιλοξενεί όλα τα ντέρμπι ώστε να αισθάνονται άνετα όλοι οι ψευτόμαγκες. Και πού ξέρεις, μπορεί κάποια στιγμή να δούμε τη σύγχρονη εκδοχή του Μπαϊρακτάρη, όχι του γνωστού κεμπαμπτζή αλλά του παλαιού αστυνομικού διευθυντή της Αθήνας και να ξυρίσει κάνα δυο μουστάκια.

Κανείς πλέον δεν μιλά για ποδόσφαιρο. Κανείς δεν εστιάζει σ’ αυτό που υποτίθεται ότι υπηρετεί. Μόνο επαναστατικά μανιφέστα, αλαζονεία, ξεφτισμένα επιχειρήματα, απλωμένα ζωνάρια σε μία παρακμιακή ανταλλαγή τροχιοδεικτικών.

Το κακό σε όλη αυτή την ιστορία είναι πως έχει τροχιστεί η αξιοπιστία, ό,τι πολυτιμότερο έχει ένας σχολιαστής. Τις σπάνιες φορές που η κουβέντα πηγαίνει στην μπάλα, δεν σε παίρνει πια κανείς στα σοβαρά.

Δυστυχώς αυτός ο ποδοσφαιρικός φονταμενταλισμός είναι ο καρκίνος που οδηγεί το αγαπημένο άθλημα στον μαρασμό.

Ο καθρέφτης της αλήθειας, τα Κύπελλα Ευρώπης, δείχνει μια μαύρη εικόνα, απότοκος αυτής της αξιοθρήνητης τακτικής που ποτέ δεν εστιάζει στο ουσιώδες, την ποιότητα του ποδοσφαίρου.

Από τις 55 ομοσπονδίες που εκπροσωπούνται στα Κύπελλα Ευρώπης η Ελλάδα βρίσκεται στην 42η θέση στη φετινή συγκομιδή βαθμών. Στους ομίλους εκπροσωπείται από μία ομάδα όταν από την Κύπρο, τη Δανία, την Τσεχία συμμετέχουν τρεις και δύο από την αγαπημένη του Καστίγιο, Ρουμανία.

Και αντί αυτή τη μοναδική εκπρόσωπο, όποια κι αν είναι, να τη στηρίζουμε, να ασκούμε καλόπιστη κριτική, την αποδοκιμάζουμε, την κανιβαλίζουμε, κάνουμε ό,τι είναι δυνατό για να τη μειώσουμε αποφεύγοντας όμως να τη συγκρίνουμε με τους ντόπιους ανταγωνιστές. Ολοι αυτοί οι τύποι θυμίζουν έναν παλιό συνάδελφο που υποστήριζε τη Σοβιετική Ενωση στον τελικό του Ευρωμπάσκετ του 1987. Είχε και επιχειρήματα. Είναι τόση η βλακεία που είμαι βέβαιος πως δεν θα ήταν ο μοναδικός – όπως ακριβώς συμβαίνει και σήμερα.